Κάποτε μας έλεγαν να κάνουμε υπομονή. Να προσπαθούμε, να μορφωνόμαστε, να δουλεύουμε σκληρά και όλα θα βρουν τον δρόμο τους. Και το κάναμε. Σπουδάσαμε, παλέψαμε, γεμίσαμε βιογραφικά με πτυχία, μεταπτυχιακά, σεμινάρια. Μάθαμε να αξιολογούμαστε καθημερινά, στη δουλειά μας, στη ζωή μας, στην ίδια την επιβίωση.
Κι όμως, την ίδια στιγμή, κάποιοι δεν δίστασαν να μας χαρακτηρίσουν «τεμπέληδες». Με ευκολία. Με αλαζονεία. Σαν να μην γνωρίζουν ή σαν να μην θέλουν να δουν την πραγματικότητα.
Μια πραγματικότητα που πονάει.
Μισθοί που δεν φτάνουν ούτε για τα βασικά. Νέοι άνθρωποι μορφωμένοι, με όνειρα, να εργάζονται σε άσχετες δουλειές, μόνο και μόνο για να σταθούν όρθιοι. Οικογένειες που μετρούν τα έξοδα μέρα με τη μέρα. Και μια κοινωνία που κουράστηκε να ακούει εξηγήσεις που δεν εξηγούν τίποτα.
Το πιο βαρύ όμως δεν είναι μόνο η δυσκολία. Είναι η αίσθηση ότι κάποιοι δεν λογοδοτούν ποτέ. (Τα ακούμε καθημερινά στα μέσα μαζικής ενημέρωσης). Ότι λάθη βαφτίζονται «παραλείψεις», ευθύνες χάνονται μέσα σε διαδικασίες και υποθέσεις ξεθωριάζουν πριν προλάβουν να αγγίξουν την αλήθεια.
Και την ίδια στιγμή, από εμάς ζητούν αξιολόγηση. Από εμάς, που ήδη δοκιμαζόμαστε καθημερινά. Από εμάς, που παλεύουμε με αξιοπρέπεια, χωρίς ασπίδες, χωρίς προνόμια.
Αυτό δεν είναι απλώς αντίφαση. Είναι πρόκληση.
Γιατί μια κοινωνία δεν αντέχει άλλο την απόσταση ανάμεσα σε εκείνους που δίνουν εξετάσεις κάθε μέρα και σε εκείνους που δεν δίνουν ποτέ. Δεν αντέχει άλλο τις λέξεις χωρίς αντίκρισμα, τις υποσχέσεις χωρίς ευθύνη, τις εξηγήσεις χωρίς αλήθεια.
Οι πολίτες δεν ζητούν θαύματα. Ζητούν το αυτονόητο: δικαιοσύνη, σεβασμό και αξιοπρέπεια.Και όταν αυτά απουσιάζουν, τότε η σιωπή παύει να είναι επιλογή.
Γιατί κάποια στιγμή, η κοινωνία δεν καθρεφτίζει πια αυτά που της λένε…αλλά αυτά που ζει.
Και τότε, δεν ζητά απαντήσεις.Τις απαιτεί.
Δεν ζητάμε χάρη. Ζητάμε δικαιοσύνη. Η αξιοπρέπεια δεν διαπραγματεύεται!
