Τυχαία συνάντησα έναν Άγγελο και, πως το ’φερε η κουβέντα τον ρώτησα πού είναι καλύτερα: στη γη ή στον ουρανό... "Εξαρτάται από την εποχή", μου είπε δίχως δεύτερη σκέψη και συμπλήρωσε: "Την Άνοιξη είμαι συνεχώς στη γη"!!!!
Αυτό εξηγεί και τη χθεσινή του παρουσία στο ανάπλαγο της Ρούσας Κεφάλας.
Δεν ξέρω αν ήταν σύμπτωση, αλλά πρωί πρωί μου χτύπησε η Άνοιξη την πόρτα της καρδιάς και σχεδόν με το ζόρι μ’ άρπαξε απ’ το μπράτσο: "Πάμε", μου λέει, κι ένα πλατύ χαμόγελο έλαμψε στο πρόσωπό της. "Να κριθεί κάθε Άνοιξη απ’ τη χαρά της", είπε ο ποιητής, κι είχε τόσα δίκια!
Κάπως έτσι βρέθηκα και σήμερα σ’ ένα ακόμη απεναντινό της Βιάννου βουνοπλάι, να κολυμπώ στην πολύχρωμη ανθισμένη θάλασσα! Κάθισα σε μια κόκκινη πέτρα. Μην σας παραξενεύει το χρώμα, αλλά το ανάφερα ήδη, πως η ευρύτερη περιοχή πήρε την ονομασία της από το κόκκινο χρώμα της γης... Ας μη σκούξουν μερικοί... καχύποπτοι με το χρώμα... Αυτά τα ζητήματα είναι κανονισμένα από τον... Δημιουργό!
Κάθισα λοιπόν στην πέτρα και στοχαζόμουν. Απέναντί μου πάλι η Βιάννος! Η πόλις που μ’ ακολουθεί. Θαυμάζω τη γεωμετρία της. Σκέφτομαι πως οι πρόγονοι είχαν σπουδαίο μυαλό και, αφού γύρισαν τα οπίσθιά τους στη Τραμουντάνα, το μεγάλο φόβητρο, φρόντισαν να τους βλέπουν από κάθε οπτική γωνία. Ευρυγώνια όπτευση!!! Προχθές την έβλεπα από το Λόφο της Μερτιάς: Κούκλα!
Χθες από το Λόφο του Βραχνού: Πεντάμορφη!
Σήμερα από το Λόφο της Ρούσας Κεφάλας, Θεότητα ξαπλωμένη κατάχαμα με τα πόδια της στα σώπατα, το δεξί της χέρι ακουμπισμένο στη ρεματιά του Μυρταρά, το αριστερό της της στην ρεματιά του Μπαλέμιδου, τα πλούσια βυζιά της ακουμπισμένα ψηλά στους νερόμυλους των Δασκαλάκηδων και του Στυλιανάκη, το κεφάλι της ψηλά στο Λουτράκι και τα μαλλιά της μπλεγμένα στους κισσούς και στις ευωδιάζουσες μυρσίνες του Γαμπριγιέλε!!!
Την κοιτάζω πίσω από ένα ολάνθιστο ασπάλαθο! Μαγευτική η εικόνα! Την οπτεύω μπροστά από μια ανθισμένη αγριαμυγδαλιά! Θεά!!! Την βάζω σ’ ένα κάδρο μ’ ένα κήπο από μαργαρίτες!!! Εικόνα μαγική!!! Θλίβομαι όμως, γιατί οι εικόνες δεν αποτυπώνουν τις πληγές... Κι είναι τόσες πολλές!!!
Αποστρέφω το πρόσωπο. Κανείς δεν θέλει να κοιτάζει αυτό που τον πληγώνει... Αισθάνομαι θυμό! Πολύ θυμό! Πώς το λέει το τραγουδάκι; "Το κοριτσάκι μας το ντύσανε γριούλα κι απ’ τα κουρέλια του φαινότανε οι πληγές"....
...Με είδε η Άνοιξη θυμωμένο και μου έβαλε τις φωνές! "Καλά, έχεις γύρω σου τόσους έρωτες, τόσα χρώματα, τόσες ευωδιές, γιατί σκούζεις Άνθρωπε;"... Τι να της πω της Άνοιξης; "Χίλια τα δίκια σου Θεά μου"! Η αλήθεια είναι πως η Άνοιξη είναι αδάμαστο άλογο, κάτι σαν το Βουκεφάλα, μόνο που στην περίπτωσή της, δεν βρέθηκε ο ιδανικός δαμαστής! Ανασηκώνω μια πέτρα. Στο από κάτω της ένας άλλος κόσμος, που από στιγμή σε στιγμή θα ξυπνήσει! Σαρανταποδαρούσες, αράχνες, μυρμήγκια και μυριάδες άλλα άγνωστα έμβια... ζαβλακωμένα από τον πολύμηνο ύπνο τους, χασμουριούνται και τεντώνουν τα πόδια τους νωχελικά...
Πανέμορφες πεταλούδες ερωτοτροπούν από λουλούδι σε λουλούδι. Συνωστισμός εντόμων!!! Απολαμβάνω τις κινήσεις τους, τη βιασύνη τους να περάσουν από όσα περισσότερα άνθη μπορέσουν... Αυτό είναι η ζωή τους, αλλά και η ζωή όλων μας! Χωρίς αυτό δεν θα υπήρχε επικονίαση! Άρα; Δεν υπήρχε τίποτα!!!
Εν τέλει τι να πρωτοθαυμάσει κανείς σ’ αυτό τον παράδεισο; Αισθάνομαι πως πρέπει να βιαστώ, να γνωρίσω κι άλλο κόσμο σ’ αυτόν τον αφόρητο εαρινό πληθυντικό. Ναι, η βιάση έχει να κάμει με τους χρόνους της Άνοιξης. Το μπουμπούκι θα ξεμπουμπουκιάσει στην ώρα του και δεν δίνει ραντεβού σε κανένα ρομαντικό που επιθυμεί να ζήσει αυτή την τελετουργία. Ο γεωγραφικός τόπος της Άνοιξης, δεν διέπεται από τα νομοθετικά διατάγματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι σαν το ηλιοβασίλεμα που σε κάθε τόπο γίνεται σε διαφορετική στιγμή! Εαρινός ενεστώτας... Σ’ ό,τι γίνεται δεν χωράνε τα ανθρώπινα "θα"!!!
Α!!! Τι βλέπουν τα μάτια μου Θεέ μου! Πάνω στο βράχο, μια συστάδα από βρύα δημιούργησαν μια εξαίσια εικαστική πανδαισία!!! Αισθάνομαι απερίγραπτη ψυχική ευφορία και όσο προχωρώ τόσο κατακυριεύομαι από άγχος: Θα προλάβω να τα δω όλα; Πού να πρωτοπάω; Πού να πρωτοκοιτάξω; Τι να πρωτοθαυμάσω!
Χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα στη νοτική πλευρά της βουνοπλαγιάς, τις Καλύβες, τόπος που τον περπάτησα ως βουκόλος, στα δύσκολα-κασασμένα παιδικά μου χρόνια. Κάνοντας τις αθροίσεις από το μεγαλείο της φύσης και τη γύρη που μάζεψα θυμήθηκα μια από τις αγαπημένες μαντινάδες του αξέχαστου Βιαννίτη βιολάτορα, του φίλου μου Μιχάλη Κουσκουμπεκάκη, που την τραγουδούσε στις καντάδες μας τότε, στις όμορφες εποχές:
"Ο άνυδρος βασιλικός
μυρίζει ωσάν το δυόσμο
μυρίζει κι ο ποτιστικός
μα ’χει περίσσιο κόπο"
Πολλοί δεν είχαν τις προσλαμβάνουσες να την αποκωδικοποιήσουν και να κατανοήσουν το βαθύτερο νόημά της... Ίσως αν ήταν μαζί μου στη σημερινή βόλτα στα γνωστά και αγαπημένα υψώματα-προστάτες της Άνω Βιάννου, να κατανοούσαν το πόσο φιλοσοφημένη ήταν αυτή η παμπάλαια μαντινάδα...
Η επιστροφή είναι βασανιστική, γιατί ο ανήφορος δεν είναι καλός συνοδοιπόρος... Φτάνω στην Αγία Κερά. Το άλλοτε γραφικό ξωκκλήσι-αφιερωμένο στα Εισόδια της Θεοτόκου! Είπα άλλοτε, και οφείλω μια εξήγηση: Δεν πάνε πολλά χρόνια που κάποιοι ακύρωσαν την γραφικότητα του εξωκκλησιού κολλώντας δίπλα του μια άλλη εκκλησία και την έκαναν με το ζόρι δίκλιτη! Προσπάθησα να φωτογραφήσω, αλλά η αισθητική μου δεν μου επέτρεψε να το κάνω. Αρκέστηκα να φωτογραφήσω το εξαίσιο αγιοθύρι του παλιού ναού (στον νέο δεν υπάρχει!!!), πιθανότατα φιλοτεχνημένο από τον σπουδαίο τεχνίτη της πέτρας Μιχάλη Γελασάκη (Μπίστης)...
Αποχαιρέτησα τον ανθισμένο ασπάλαθο, την κατάλευκη αγριαχλαδιά, τις μυριάδες παπαρούνες και τις μαργαρίτες, τα κρινάκια, τα ζουμπούλια και τις ορχιδέες, τις συμπαθέστατες μικρούλες σαύρες που χύνονταν σαν σαΐτες και μπήκα στη στράτα της επιστροφής. Αποχαιρέτισα και την Άνοιξη εκείνης της μέρας, γιατί αύριο θα ’ναι η ίδια μεν θεά Άνοιξη, αλλά με άλλα καλούδια. Το δικό της "γεια" συνοδεύονταν από τα ακόλουθα λόγια: "Βιάσου∙ Αυτό που έζησες σήμερα δεν μπορώ να σου το δώσω και αύριο. Ας είμαι Θεά. Το κάθε τι πρέπει να γίνεται στην ώρα του"!
Υ.Γ. Το κείμενό μου αυτό είναι αφιερωμένο στο Μανώλη Γλέζο, το θάνατο του οποίου πληροφορήθηκα στη διάρκεια της περιπλάνησής μου και τις συνομιλίες μου με τα λουλούδια και την Άνοιξη!
30 Μαρτίου 2020
