Ποια ιστορία θα μπορούσε να συνδέει μια Ιταλίδα δημοσιογράφο με την νοτιοανατολική Κρήτη, ώστε να την επισκέπτεται τόσο συχνά;
Για ποιό λόγο αυτή η γυναίκα κρατάει σημειώσεις και τραβάει φωτογραφίες, τριγυρνώντας στην Λυγιά, το Κεφαλοβρύσι, τον Αμιρά, τη Βιάννο και τον Άγιο Βασίλειο;
Αντιλαμβάνεστε πως η ιστορία της δεν μπορεί να μην έχει σχέση με την τραγική, για την ευρύτερη περιοχή της Βιάννου, περίοδο της Γερμανικής κατοχής.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Η 8η Φεβρουαρίου κάθε έτους, δεν ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες για την οικογένεια των Λαρέζε στη Ρώμη της Ιταλίας.
Ήταν μια μέρα γιορτής, με φαΐ, τραγούδια και γλυκά. Ήταν μια μέρα που γιορτάζονταν σαν τα γενέθλια μιας ολόκληρης οικογένειας. Ένας μικρός φόρος τιμής προς την ίδια την ζωή, επιθυμία του πατέρα της φαμίλιας, Σεβερίνο Λαρέζε.
Την 8η Φεβρουαρίου του 1944 ο Ιταλός Υπολοχαγός, Σεβερίνο Λαρέζε, ήταν καταδικασμένος σε θάνατο όταν το Γερμανικό πλοίο «Petrella» όπου επέβαινε ως αιχμάλωτος πολέμου από τις 8 Σεπτεμβρίου του 1943(μετά τον παροπλισμό των Ιταλών στρατιωτών στην Κρήτη), τορπιλίστηκε από το Βρετανικό υποβρύχιο "HMS Sportsman" ανοιχτά της Σούδας, παίρνοντας στο βυθό μαζί του τον τρομακτικά μεγάλο αριθμό των 2.670 Ιταλών αιχμαλώτων, από τους συνολικά 3.170 που είχαν επιβιβασθεί. Η αiτ;iα για τον εξαιρετικά μεγάλο αριθμό των νεκρών, λέγεται πως ήταν η εντολή των Γερμανών Φρουρών να μην ανοίξουν τις πόρτες, όπου ήταν αμπαρωμένοι οι αιχμάλωτοι, ακόμα και κατά τη βύθιση του πλοίου, ενώ οι ελάχιστοι που κατάφερναν να πέσουν στην θάλασσα, δέχονταν τα πυρά των SS. Μέσα σ’ αυτήν την κόλαση, ο 26χρονός τότε Σεβερίνο, κατάφερε να βουτήξει στην θάλασσα, όμως δεν θα είχε καμία πιθανότητα να τα καταφέρει, αν δεν τον έβρισκε μια ομάδα από ντόπιους ψαράδες, οι οποίοι κυριολεκτικά, του χάρισαν την ζωή. Ο ίδιος συνήθιζε να λέει: "είμαι κάτι σαν τον Μωυσή... αντί να με σκοτώσει το νερό, αυτό ήταν που με έσωσε".
Μετά την επιστροφή του στην Ιταλία και για το υπόλοιπο της ζωής του, μέχρι το 2010, όταν και απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών, ο Σεβερίνο Λαρέζε δεν ήθελε να αναφέρει τίποτα για τα χρόνια που έζησε στην Κρήτη, λόγω των πολύ άσχημων καταστάσεων που είχε βιώσει εκεί. Ως εκ τούτου, άφησε στο σκοτάδι τους οικείους του για τα όσα είχε περάσει στη Mεγαλόνησο.
Αυτό όμως, ήταν κάτι που δεν μπορούσε να δεχθεί η κόρη του, Πατρίτσια, η οποία ακόμα και σήμερα δεν έχει συμβιβαστεί με το γεγονός ότι γνωρίζει τόσα λίγα πράγματα, για μια τόσο σημαντική περίοδο στην ζωή του πατέρα της.
Η Πατρίτσια Λαρέζε, συνταξιούχος πια, έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος, φωτογράφος, project manager τηλεπικοινωνιών και ξεναγός σε πολλές χώρες του κόσμου. Το μεγαλύτερο όνειρό της όμως είναι να γράψει ένα βιβλίο όπου θα έχει συγκεντρώσει έναν μεγάλο αριθμό από ιστορίες που αφορούν στη ζωή των Ιταλών στρατιωτών στην Κρήτη αλλά και ιστορίες γενικότερα από την περίοδο της κατοχής της Μεγαλονήσου, ώστε να προσεγγίσει όσο καλύτερα γίνεται, τις συνθήκες ζωής του πατέρα της και να "χτίσει" την δική του ιστορία αλλά και των συμπατριωτών του στο νησί. Με δεδομένο ότι ο πατέρας της από το 1942 βρισκόταν στην Ιεράπετρα, έχει δείξει αξιοσημείωτο ενδιαφέρον για την Ανατολική Κρήτη και ειδικότερα για την αιματοβαμμένη Βιάννο και τις πολλές τραγικές ιστορίες που την συνοδεύουν από αυτή την θλιβερή περίοδο. Με ορμητήριό της το χωριό Μύρτος, το οποίο αγαπάει πολύ, έχει επισκεφθεί σχεδόν όλα τα "καμμένα χωριά" και τους τόπους εκτελέσεων ψάχνοντας φωτογραφίες, βιβλία και ιστορίες ώστε να τα εντάξει στο δικό της πόνημα. Παρακολουθεί μάλιστα μαθήματα Ελληνικών από Κρητικιά(!) δασκάλα, για να μπορεί να κινηθεί με μεγαλύτερη άνεση στον χώρο και τον... χρόνο.
Η κυρία Λαρέζε επισκέφθηκε την περασμένη άνοιξη αλλά και τον περασμένο Σεπτέμβρη τον Δήμο Βιάννου, ψάχνοντας οτιδήποτε θα μπορούσε να τη βοηθήσει στην έρευνά της.
Από παλιές φωτογραφίες και εφημερίδες μέχρι και τοπικές ιστορίες για τα χρόνια αυτά, ενώ συγκλονίστηκε ιδιαίτερα από την τραγική ιστορία των μικρών αδελφών Βερβελάκη από το Κεφαλοβρύσι.
Ένα σημαντικό κατόρθωμα για την ίδια, ήταν πως μετά από διαμαρτυρία της προς τον Ιταλό πρόξενο, άρχισε να φροντίζεται τακτικά το μνημείο των Ιταλών και Ελλήνων πεσόντων από τα ναυάγια των "Petrella" και "Sifnra" που υπάρχει στην Γεωργιούπολη, καθώς από την ανέγερσή του το 1993, ήταν εντελώς παραμελειμένο.
Η φωτογραφία απ το Πανδημοτικό Ηρώο, ανήκει στον φωτογράφο, Χρήστο Τσουμπλέκα και τραβήχτηκε τον Ιανουάριο του 2012
