Ξεκίνησα για να περιποιηθώ τα εσπεριδοειδή στον Κερατόκαμπο. Όμως η Άνοιξη με ξεστράτισε πάλι και... ναι μεν έκανα το κατιτίς στις ανθοφορούσες και ευωδιάζουσες λεμονοπορτοκαλιές, αλλά το ενδιαφέρον μου στράφηκε ξανά στα ποικίλα εαρινά ερωτικά παιγνιδίσματα.
Όμως, επειδή έχω κατ’ επανάληψη ασχοληθεί, θεωρώ πως πρέπει να είμαι εξαιρετικά φειδωλός στις περιγραφές μου.
Κύμα που τρέχεις με ορμή....
Το Λιβυκό Πέλαγος ήταν και πάλι θυμωμένο! Δεν μπόρεσα να διαγνώσω τα αίτια του θυμωμένου Ποσειδώνα, αν και οι θεοί δεν μιλούν εύκολα, εκτός κι αν έχουν συμφέρον...
Θυμήθηκα τον Βιτσέντζο Κορνάρο και το αριστούργημά του, τον Ερωτόκριτο:
"Παιγνίδι μας-ε φαίνεται,
να δούμε φουσκωμένη
από μακρά τη θάλασσα,
άγρια, και θυμωμένη,
με κύματα άσπρα και θολά,
βρυγιά ανακατωμένα,
και στα χαράκια όντε κτυπούν
κι αφρίζουν ένα-ένα.
Μα εκείνοι που στα κύματα
είναι και κιντυνεύγουν,
και να γλιτώσουν απ' τη σκληριά,
ξετρέχουν και γυρεύγουν,
αυτοί κατέχουν να σου πουν
κι απόκριση να δώσουν,
ίντά ’ναι ο φόβος του γιαλού,
αν είναι και γλιτώσουν..."
Το όλο σκηνικό του αφρίζοντος και λυσσομανούντος πελάγους, είχε το χάζι του. Όταν όμως προς στιγμή, σκέφτηκα αυτούς που "είναι στα κύματα και κιντυνεύουν και να γλιτώσουν τη σκληριά ξετρέχουν και παλεύγουν", αυτόματα συνοφρύωσα και μελαγχόλησα όπως τον δακρυσμένο από τους υδρατμούς ορίζοντα. Ωστόσο, ένας κατάλευκος γλάρος μου έφτιαξε τη διάθεση, έτσι όπως πετούσε με άνεση και σε μικρή απόσταση από τους αφρίζοντες κυματισμούς καραδοκώντας (γιατί άλλο;) για τον... επιούσιο!
Ένα κύμα ήρθε πολύ έξω στην ακτή και θυμήθηκα μια εξαιρετική μαντινάδα:
Κύμα που τρέχεις με ορμή
να βγεις στο περιγιάλι
στο σπάσιμό σου πρόσεξε
να μη με βρέξεις πάλι!!!
Ξανάπιασα στεριά. Η θάλασσα δεν σκαμπάζει από Άνοιξες και τα τοιαύτα. Κοίταξα τα ελαιόδεντρα που κάποια είναι ολάνθιστα και έκανα διάφορους συνειρμούς: Κυριακή των Βαΐων σήμερα και θυμήθηκα άλλα χρόνια που ο Νικήτας ή ο Κοκόλας, τα αδέρφια Κοκολάκη, έκοβαν ένα τέτοιο ολάνθιστο κλώνο ελιάς, γιατί αυτό προβλέπεται από το εκκλησιαστικό πρωτόκολλο, καθώς σήμερα η εκκλησία μας τιμά την θριαμβευτική είσοδο του Ιησού στα Ιεροσόλυμα. Μια είσοδος, χωρίς πολυτέλειες και κουστωδίες, καθήμενος επί πώλου όνου. Το ιερατείο της εποχής, όπως και οι υπόλοιπες αρχές, φυσικά και απείχαν. Πόσο ίδια είναι τα πράγματα στις μέρες μας!!! Αυτό όμως που έχει σημασία είναι η αθρόα υποδοχή του από τον απλό λαό, και μάλιστα τον υποδέχτηκαν "μετά βαΐων και κλάδων!!! Ας μην ξεχνούμε ότι και η ελιά, όπως και η δάφνη και η μυρτιά (αν καλά θυμάμαι κι η ιτιά) ανήκουν στα λεγόμενα "νικητήρια" δέντρα!
Όμως, η σημερινή Κυριακή των Βαΐων, σε τίποτα δεν θύμιζε αυτό που ζούσαμε τόσες δεκαετίες! Μια πανδημία (πραγματική ή όχι δεν έχει καμιά σημασία) διέλυσε τον κοινωνικό ιστό και σκόρπισε ήθη-έθιμα και παραδόσεις αιώνων!!! Τόσο θωρακισμένοι είμαστε, τελικά!
Ξεστράτισα πάλι, αλλά βλέπετε αυτή η ιστορία θα έχει μεγάλη ουρά...
Αρχίζω να περιποιούμαι τα εσπεριδοειδή. Όποιες λέξεις κι αν επιστρατεύσω, όσα ομηρικά επίθετα κι αν χρησιμοποιήσω, είναι αδύνατον να περιγραφεί το μεθυστικό άρωμά τους. Εντελώς φιλικά δέχομαι τη συνύπαρξή μου με μέλισσες και άλλα ιπτάμενα ζωύφια που φλερτάρουν τα άνθη της λεμονιάς και της πορτοκαλιάς... Αισθάνομαι παράτερος έτσι όπως μπερδεύομαι στα πόδια τους!
Το ενδιαφέρον μου κερδίζει ένας τεράστιος μαύρος κρίνος! Dracunculus vulgaris, είναι η επιστημονική του ονομασία και ο κόσμος το λέει "Σπαθί του Τούρκου"!
Πιο κει ένα πανέμορφο ανθισμένο ζιζάνιο του οποίου την ονομασία αγνοώ. με κεντρίζει να το φωτογραφίσω. Τα άσπρα-μωβ άνθη του είναι σκανδαλιστικά όμορφα!
Στο δρόμο για την επιστροφή, ένα άλσος με κατακόκκινες παπαρούνες, παρέα με άλλα άνθη ποικίλων αποχρώσεων δημιούργησαν ένα τέλειο εικαστικό καμβά!!! Για όσους δεν γνωρίζουν, η παπαρούνα είναι το άνθος ενός πεντανόστιμου χόρτου της κρητικής χλωρίδας, της κουτσουνάδας. Οι γνωρίζοντες το μαζεύουν πριν μεστώσει, και είναι πρώτης τάξης τσιγαριαστό χόρτο ενώ χρησιμοποιείται και στις χορτόπιτες, τις βρουβόπιτες, όπως τις λέμε στην Κρήτη. Οι ψαγμένοι συλλέγουν και το σπόρο της, τον παπαρουνόσπορο, και τον χρησιμοποιούν στη ζαχαροπλαστική και στην αρτοποιία.
Επιστροφή και, η αργή οδήγηση, μου επιτρέπει να θαυμάζω την ομορφιά του κόσμου, ιδιαίτερα ετούτη την εποχή του ερωτισμού και της παλιγγενεσίας χλωρίδας και πανίδας... Εκμυστηρεύτηκα σε καλή φίλη, ότι θα παρακαλέσω τη θεά Άνοιξη να καθυστερήσει τη φυγή της, ώστε να έχουμε περισσότερες ευκαιρίες να οσμιστούμε τις ευωδιές της, και να γεμίσουμε την ψυχή μας από αγαλλίαση που τόσο έχουμε ανάγκη...
Καθώς ανεβαίνω, σκιάζομαι τον επιβλητικό ορεινό όγκο της Βίγλας να είναι στις ομορφιές του! Ελπίζω να με δικαιώνει η φωτογραφία που σας παραθέτω.
Ωστόσο, φτάνοντας στον ύψωμα "Μαφεζές", απ’ όπου μπορεί κανείς να οπτεύσει άριστα τον αυχένα της Βίγλας, διαπιστώνω μια εντελώς διαφορετική εικόνα: Ένα πέπλο σύννεφου, παιδί των θαλάσσιων υδρατμών, διέρχεται βιαστικά αφήνοντας ένα μικρό παράθυρο ανοιχτό στα ανατολικά, έτσι που άφηνε να φανεί μια μικρή υποψία της νήσου Χρυσής...
Έχοντας γεμίσει το μπαούλο της ψυχής μου με όλες αυτές τις ομορφιές, και έχοντας εισπνεύσει τα διακριτικότερα αρώματα... η διάθεσή μου ξανάνιωσε σαν την καλή κοπελιά!!!
Εύχομαι και ελπίζω, να συντελέσω στο ελάχιστο, ώστε και στα δικά σας ρουθούνια να εισχωρήσουν οι ευωδιές της λεμονιάς, και τα δικά σας μάτια να αισθανθούν την ίδια συναισθηματική πληρότητα!
