Κακή χρονιά για τς ’ελιές οφέτος… Δεν μας έφτανε ο δάκος ήρθε και το γλοιοσπόριο…
Ένα μήνα τώρα θωρώ την αγωνία των αθρώπων που ασχολούνται με την ελιά, και αυτών που την φροντίζουν και αυτών που μόνο πάνε να τη ραβδίσουν…. Τελικά οι δεύτεροι είναι οι κερδισμένοι και κάνουν και ζημιά στους άλλους άθελά τους….
Δεν είμαι μαθηματικός, ούτε καμιάς σχολής που να ασχολείται με στατιστικές. Απλά είμαι φιλόλογος, δηλαδή λατρεύω τη λογική, και αυτό που βλέπω, για μένα είναι εντελώς παράλογο…. Τι το παράλογο θωρώ; Να! Πηγαίνω εγώ ο αχαϊρευτος τις ελιές στο ελαιοτριβείο, βγάνω ένα τόνο λάδι τρία οξέα και μου κρατάει ο Συνεταιρισμός εκατό κιλά. Πάει κι ο γείτονας τις φροντισμένες του ελιές, με τα ραντίσματά τους, με τα ποτίσματά τους . με τα διαφυλλικά τους λιπάσματα και ο Συνεταιρισμός πιστός στο ποσοστό ,λες κι είναι μυλωνάς που αλέθει στάρι, του κρατάει πάλι εκατό κιλά, που το λάδι του είναι τρεις γραμμές. Η πρώτη αδικία είναι εδώ: τα δικά μου αλεστικά κάνουν εκατό ευρώ, του γειτόνου μου τα’ αλεστικά κάνουν τρακόσια ευρώ. Οι ίδιες εργατώρες δαπανήθηκαν. Και δεν είναι μόνο αυτό: εγώ «μαγάρισα» τις σκάφες και επιδείνωσα και την ποιότητα του επόμενου κατά πολύ.
Και ρωτώ: είναι δίκαιο αυτό; Μήπως τα αλεστικά κάποια στιγμή θα πρέπει να προσαρμοστούν με την αξία του παραγόμενου προϊόντος και αν αυτό επιφέρει βλάβη να να του την χρεώνουν;
Και οι αγροτικοί Σύλλογοι κι Εργατοπατέρες βάζουν προσεκτικά μη λερωθούν μελάνι στις .... σφραγίδες τους,που κι αυτό εμείς το πλερώνουμε, για την "καλή μας τύχη"!
