Εκδόθηκε από τη "Βιβιλιοεπιλογή - Γιώργος Αναστασάκης", η πρώτη συλλογή με μαντινάδες του Δημήτρη Ζαμπουλάκη από την Άνω Βιάννο.
Αρκετές φορές έχουν δημοσιετεί στην "Ηχώ της Βιάννου" μαντινάδες του συνταξιούχου δασκάλου κ. Δημήτρη Ζαμπουλάκη. Ο «Δάσκαλος», όπως τον αποκαλούν οι φίλοι και συγχωριανοί του, δεν διαθέτει απλά το ταλέντο του μαντιναδολόγου, το οποίο άλλωστε διαθέτουν τα ¾ των Κρητικών, αλλά έχει πλήρη γνώση και συναίσθηση του ιαμβικού δεκαπεντασύλλαβου, δηλαδή του ποιητικού μέτρου, στοιχείο απαραίτητο στο κρητικό δίστιχο.
Πέρα όμως από τα παραπάνω, οι μαντινάδες του Δημήτρη Ζαμπουλάκη, έχουν ένα ιδιαίτερο νοηματικό βάρος. Ο Δάσκαλος, δεν αρκείται στην επίτευξη της ομοιοκαταληξίας και στο μέτρο, αλλά κάνει ένα βήμα παραπέρα (το ουσιαστικότερο) να βρει τα κατάλληλα ποιητικά αγκωνάρια, ώστε να δώσει νόημα στο δημιούργημά του. Ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι και η παρακάτω μαντινάδα που έχουμε επανειλημμένα δημοσιεύσει:
Φταίνε πολλοί, φταίω κι εγώ
που ο κόσμος ζούγκλα μοιάζει
γιατί βουβός στο άδικο
στέκω και κάνω χάζι
Σε μόλις δεκαπέντες συλλαβές, ο Δημήτρης Ζαμπουλάκης, περιγράφει όλη την τραγωδία του σημερινού Έλληνα που είναι αιχμάλωτος του ωχαδερφισμού και της αδιαφορίας.
Το απάνθισμα των ποιητικών δημιουργημάτων του Δημήτρη Ζαμπουλάκη συμπεριλήφθηκε στο βιβλίο με τον τίτλο «Ανθολόγιο Μαντινάδας» που εκδόθηκε από την «Βιβλιοεπιλογή» του συμπατριώτη μας εκδότη Γιώργου Αναστασάκη. Στον πρόλογο ο εκδότης, μεταξύ των άλλων, αναφέρει: «Δεν είχα κανένα δισταγμό να προλογίσω το βιβλίο του καλού φίλου Δημήτρη Ζαμπουλάκη, διότι γνωρίζω καλά το χαρακτήρα, τις ευαισθησίες, το ήθος και τη βαθειά αγάπη του προς την «ξελογιάστρα», πανέμορφη και χιλιοτραγουδισμένη Βιάννο. Τη Βιάννο του πολιτισμού, της ιστορίας, της κουλτούρας, της λεβεδιάς, της παράδοσης, του έντονου συναισθηματισμού, της μαντινάδας και της καντάδας». Και συνεχίζει ο κ. Αναστασάκης: «Στην ποιητική του Ανθολογία, ο καλός μου φίλος Δημήτρης, εμφανέστατα πλημμυρισμένος από έντονο ποιητικό οίστρο, περιγράφει ζωηρότατα με μαντινάδες την ομορφιά της ζωής, τους συνεχείς αγώνες και τους έντονους κραδασμούς της ερωτικής κρητικής ψυχής, από τη γέννηση μέχρι το θάνατό της». Και καταλήγει: «Με τις μαντινάδες που μας παραθέτει στο πόνημά του αυτό, ο αγαπητός μου συμμαθητής Δημήτρης, κατορθώνει αναμφισβήτητα να μας οδηγήσει στα έγκατα του σπηλαίου της κρητικής ψυχής, που αιωνίως σταλάζει δάκρυ αγάπης, χαράς, ενθουσιασμού, λύπης, υπερηφάνειας και δόξας»…
Για να πάρει ο αναγνώστης μια «γεύση» από το εν λόγω πόνημα, επιλέξαμε τις ακόλουθες μαντινάδες:
