Εδώ είμαι... Μην ανησυχείς... Απλά ''πάψες'' εκάναμε.... (Διακοπές Χριστουγέννων)
Αλήθεια... Χρόνια πολλά, καλή χρονιά φιλαράκο...
Τέτοιες μέρες ήτανε και τότε... Δε θυμούμαι πόσοι χρόνοι είναι περασμένοι...
Θα 'μουνε... 8-9 χρονών... Η κουφή γιαγιά και η θεία η Ελπίδα, ακόμη εν ζωή...
Θυμάσαι που σου 'πα πως... κάλαντα δε θυμούμαι να ΄πα ποτέ μου ''αθρωπινά'';; Γροίκα όμως ίντα εγίνουνταν στο σπίτι μας...
Τσι μεγάλες σκόλες, Χριστούγεννα, Λαμπρή, Δεκαπενταύγουστο, από το μετόχι, βγαίναμε στο χωριό να τσι περάσομε...
Δεν εθέλανε οι Αγιασμένοι οι γονέοι μου ν αφήσουνε μοναχή τη γιαγιά μου Χρονιάρες μέρες... Χριστούγεννα αρχές τση δεκαετίας του '70...
Από νωρίς οι ετοιμασίες, τα χοιρινά, η μάνα μου με δυο μαχαίρια να κόβει το ''κιμά'' απάνω στο σοφρά, να γεμίζει τ άντερα, να κάνει λουκάνικα, ομαθιές και χίλια άλλα καλά Άγιες μέρες στο μετόχι μας...
Κι ο κύρης μου, να κουβαλεί ''δυο ξύλα τση γρας'' (τση γιαγιάς μου) και στο έλα οπίσω, να φορτώνει στο γαϊδουράκο μας δυο γομάρια φασκομηλιές για να ''καπνίσομε τα λουκάνικα'' στο κακότζακο του μετοχιού μας...
Κι οντέν ήθελε να 'μαστε έτοιμοι, ο γα'ι'δαράκος μας φορτωμένος με τα καλολο'ί'δια και τς αδερφίδες μου μικρότερες να καβαλικεύουνε, εγώ κι οι γονέοι μου ποδαράτα, βγαίναμε στο ΧΩΡΙΟ!!! Η χαρά μου δεν ελέγουνταν!!!
Κόσμο θα θωρούσαμε!!! Κι άλλα κοπέλια να παίξομε ''ΠΟΛΕΜΟ!!!'' στα δώματα... Αν ήτανε χιονιάς, για να μασε μαντρίζει η μακαρίτησα η μάνα μου στο σπίτι,μια κακόσομπα τς εποχής, αναλάμβανε να κάμει τα.. ξερά κουκιά και τα ροβίθια... στραγάλια!!!
Οι ιστορίες τση κατοχής, το παραμυθάκι του Ερωτόκριτου και τς Αρετούσας, η Θυσία του Αβραάμ, από τα χείλη τς αγράμματης μάνας μου, (που ο πόλεμος δεν την άφησε να πάει παραπάνω από τη δευτέρα δημοτικού) μασε κράθειε καθηλωμένους γύρω γύρω τση σόμπας...
Κι όχι μόνο εμένα με τ αδέρφια μου, μα... και τα γειτονάκια!!!
Να... Του μπάρμπα Γιώργη του γειτόνου τα κοπέλια...
Θύμα πολέμου κι αυτός... Ορφάνια, δυσκολία, πείνα κατατρεγμός, τον αναθρέψανε!!!! Κι οι αναμνήσεις......
Τεσσάρων χρονών ήτανε ''οντεν εσκοτώσανε οι Γερμανοί τς αθρώπους''...
Δε τονε θυμάται [λέει] το πατέρα του πως ήτανε,,, Μα... θυμάται το μακελειό των ημερών εκείνων....
Δυο μέρες μετά, η μάνα του η Αγιασμένη, τονε πήρε από το χεράκι και πήγανε στα ''Μελιανά''... (τον τόπο των εκτελέσεων των 114 αθρώπων του χωριού)...
ΑΥΤΟ!!!! και σήμερο μετά από 75 περασμένα χρόνια,είναι χαραγμένο στη μνήμη του.....
Η εικόνα εκείνη που τον έκανε ΑΝΤΡΑ!!!! από τεσσάρων χρονών....
Αυτό που τον έκανε να φέρει στο κόσμο 2 παιδιά, απόλυτα χρήσιμα στη κοινωνία.... Τον Πέτρο και την Ελένη...
Ο Πέτρος μαζί με το Γιώργη, οι καλύτεροι μου φίλοι τω κοπελάτω μου χρονώ!!! Δυο Κύριοι!!! που σήμερο νιώθω περήφανος που μεγαλώσαμε μαζί. Που τα κουκιά- στραγάλια μασε μαντρίζανε στο σπίτι, Χειμωνιάτικα, Χριστούγεννα και δεν εκρυώναμε...
Σ εμάς που ο Άγιος Βασίλης, δεν ερχότανε τα Χριστούγεννα, μα την ημέρα τση Πρωτοχρονιάς, με τη μορφή τση... ''καλής χέρας''
Δίφραγκο η τάλιρο στη καλύτερη των περιπτώσεων, για να τα κάμομε... γαριδάκια από του ''Ηλιάκη'' το μπακάλικο... Κι αυτά μάλλον ληγμένα γιατί πιανότανε οι μασέλες μας να τα μασήσουμε....[μωρέ να θώρειες νοστιμιά την είχανε]
Μια φορά θυμούμαι, τη κουφή γιαγιά μου, που μ έπεψε ο κύρης μου αξημέρωτα, να τση κάμω το ποδαρικό και να τση πω χρόνια πολλά και μου καμε ''καλή χέρα''.... ΕΙΚΟΣΑΡΙΚΟ!!!!
[Την άλλη μέρα, πλήρωσα κουβαντάς τα εισιτήρια στο ''ΦΕΡΥΜΠΟΤ'' του Χατζάκη να μη πάμε με τα πόδια στο γιαλό με τη μάνα μου]
Άλλη μια φορά θυμούμαι, που δίπλα στο σπίτι μας ήτανε το...''Γιατρείο''... Πιτσιρίκι εγώ με τη περιέργεια να με τρώει, [όπως όλα τα κοπέλια] χάσεις με γυρέψεις με,στο ''γιατρείο'' μ έβρισκες... Κι ανε με ρώτα κιανείς...
-''Ίντα θες να γενείς Γιωργιό, οντέ θα μεγαλώσεις??''
-''Γιατρός [του λεγα] για να γιατρεύγω τη κακομοίρα τη μάνα μου, που ναι σαφεί αρρωσταριά'' [είπαμε... όνειρο κι αυτό όπως και τόσα άλλα]
Μάλλον, με συμπάθησε ο τότε γιατρός [Καπελλάκης λεγότανε] και κάποια φορά που ήρθε για την εφημερία του, μου 'φερε... Παιγνίδι!!! Αληθινό παιγνίδι, μια σειρά στρατιωτικά αυτοκινητάκια... Από τζιπ μέχρι Ρεο!!!
Δυο ώρες, άντε τρεις τα 'παιξα. Αύγουστος καιρός ήτανε κι η μάνα μου μ έβαλε από νωρίς για ύπνο..
Το πρωί, το παιγνίδι μου, είχε κάνει φτερά!!!
Κλάμα εγώ να τα ζητώ, μάλωμα οι γονέοι μου, -''για το που 'χα το μυαλό μου και τα 'χασα...
Κι ήρθε η παραμονή τση Πρωτοχρονιάς και ξημέρωσε η πρώτη του Γενάρη....
Κι ο κύρης μου με ξύπνησε αξημέρωτα να μου πει πως....
-''Ήρθε ο Άη Βασίλης και μου 'φερε ΔΩΡΟ!!!''
Ναι ναι.... Τα στρατιωτικά αυτοκινητάκια μου βάστα....
(Εκατάλαβες φίλε μου;)
Και την άλλη με καλό!!! Καληνύχτα....
