Οι παλιές γυναίκες προτιμούν τις φωτογραφίες από τους ανθρώπους…
Μαγειρεύουν την αγάπη τους και τη μπουκώνουν στα στόματα, σκουπίζουν το χώμα, καραδοκούν πλέκοντας ήσυχα κοιτάζοντας λοξά κάτω από τα γυαλιά τους, την κάθε σου κίνηση, λένε: "όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις", κι όσο και να μεγαλώνεις δεν καταλαβαίνεις ποτέ!
Έρχονται μαζί σου στα ταξίδια και στα θέατρα, μόνο για να σου κρατήσουν θέση: βάζουν πάνω στην καρέκλα ένα πλαστικό πορτοφόλι ή ένα δίφυλλο πρόγραμμα, δεν τους ενδιαφέρει το ταξίδι ή η παράσταση, μόνο αναστενάζουν και αναρωτιούνται τι θα κάνεις όταν δεν θα είναι πια αυτές εκεί για να σε φροντίσουν…
Κρύβουν πλαστικά μπουκάλια νερό στη τσάντα τους, που τα γεμίζουν απ τη βρύση, δυο άδειες χρησιμοποιημένες, νάυλον σακούλες κάτω από την κάθε μασχάλη, στις τσέπες της ποδιάς τους νανουρίζουν ψίχουλα, χρησιμοποιημένα χαρτομάντιλα και τσαλακωμένες καραμέλες… Μετράνε ηδονικά την πίεση τους αναστενάζοντας ανεπαίσθητα, ίσα για να τις ακούσεις, μιλάνε για βάσανα και μοίρες γιατί αυτό τους είναι πιο ανώδυνο, απαριθμούν τους νεκρούς τους με καμάρι στα υπέρ αναπαύσεως, σου κρεμάνε ξόμπλια και φυλαχτά και κειμήλια προγόνων κι ύστερα αθώα σου λένε ότι είσαι ελεύθερος.
Τα είπα όλα, έτσι βγήκαν.Τις λατρεύω τις παλιές γυναίκες…
Τις νέες γυναίκες δεν τις γνωρίζω. Ακόμα ισορροπούν μουδιασμένα ανάμεσα στις παλιές...
