Με αφορμή το κείμενο του Μιχάλη Στρατάκη που αναδημοσίευσε το viannitika.gr, ο νομικός και συγγραφέας, Πέτρος Μηλιαράκης, μας έστειλε το εξής μήνυμα για αυτή την εμβληματική φιγούρα των δρόμων του Ηρακλείου:
"Ο Μανώλας κάθε πρωί πριν τη δουλειά χειμώνα-καλοκαίρι, έκανε άρση βαρών με αυτοσχέδιο τρόπο σε τενέκες με τσιμέντο (κάποτε ήταν το μόνο μέσον άρσης βαρών) και στη συνέχεια έκανε κρύο ντους με ποτιστήρι. Έκανε το σταυρό του και ξεκινούσε τη μέρα. Ζούσε στη Βίγλα σε παράπηγμα και κάθε καλοκαίρι ένα μήνα έφευγε με το «Κανάρης» τότε ή το «Καραϊσκάκης» σε διακοπές άγνωστο πού . Όμως κοπέλια κατέχανε πότε επιστρέφει. Και κατεβαίνανε στο λιμάνι εκειά που πλευρίζανε τότεσας τα καράβια και τον αποθεώνανε, γιατί ο πλοίαρχος τον είχε πλάι του οταν έδιδε εντολές για το πλεύρισμα. Ο Μανώλας ήταν χαρισματικός στην επικοινωνία και με ελάχιστο λεξιλόγιο καθήλωνε τον «απέναντι»! «Το» (!) ΓΕΓΟΝΟΣ δε για τη νεολαία του Ηρακλείου ήταν όταν σε διακοπές, οπότε η τότε μαθητειώσα νεολαία μπορούσε να βλέπει σινεμά. Παρακολουθούσαμε πότε θα πάει σινεμά ο Μανώλας και η νεολαία...έκοβε ομαδικά εισιτήρια και περιέβαλε το Μανώλα. Ο Μανώλας «συνομιλούσε» με τους ηθοποιούς! Παρενέβαινε στις συνομιλίες επιδοκιμάζοντας ή αποδοκιμάζοντας. Αλίμονο δε σε όποιον ηθοποιό υπήρχε ο ρόλος να παραπλανά με ψεύτικα λόγια μια κοπέλα ή αλίμονο στον πλούσιο που περιφρονούσε το φτωχό!
Ο Μανώλας έζησε σε άλλες εποχές. Τότε που υπήρχαν οι λεγόμενοι χαμάληδες! Ο Μανώλας ήταν Καστρινός ! Έζησε επί και εντός των τειχών. Αυτός ήταν ο κόσμος του, με εξαίρεση τον Αύγουστο κάθε έτους, μέχρι που μπορούσε! Όταν ήταν πλέον ανήμπορος θα έπρεπε ο ίδιος ο Δήμος Ηρακλείου με την Εκκλησία να φρόντιζαν για τα γεράματά του...και η κηδεία του να ήταν χρέος του Δήμου..."
