Με αφορμή τις άσχημες εικόνες σε μια από τις πολύ αγαπημένες παραλίες του νότου, αυτή της Δερμάτου, φτάνουμε σε μια τραγική διαπίστωση: Οι παραλίες(άρα και εμείς), παρά τον παγκόσμιο οικολογικό ξεσηκωμό, παραμένουν εντελώς απροστάτευτες.
Υπάρχουν κάποιοι κάτοικοι παραλιακών περιοχών, οι οποίοι φωνάζουν εδώ και δεκαετίες για την κατάσταση στην οποία αφήνουν οι επιδρομείς-επισκέπτες τις παραλίες κατά τις εξορμήσεις τους, φτάνοντας να θεωρούνται πολλές φορές, ως "γραφικοί γκρινιάρηδες". Εντελώς συμπτωματικά, ένας κάτοικος της Δερμάτου πριν λίγες βδομάδες, μου είπε με παράπονο πως κάποιοι τον κοροϊδεύουν, επειδή φωνάζει συνεχώς για την έλλειψη σε κάδους απορριμμάτων που υπάρχει στην περιοχή.
Είναι τόσο μεγάλης κλίμακας η πληροφόρηση για τις καταστροφικές συνέπειες της χρήσης πλαστικού αλλά και της ρίψης απορριμμάτων γενικότερα, με άπειρες εκπομπές, ντοκιμαντέρ, φεστιβάλ και ημερίδες, που πρακτικά δεν γίνεται να πει κάποιος "δεν γνώριζα". Είναι ακριβώς το ίδιο με το να πει ένας καπνιστής, ότι δεν γνωρίζει τις συνέπειες του καπνίσματος και ένας τοξικομανής, ότι δεν ήταν πληροφορημένος για τη ζημιά που προξενούν τα ναρκωτικά. Ακόμα και σ'αυτό το παράδειγμα όμως, οι τοξικομανείς και οι καπνιστές, βλάπτουν άμεσα τους εαυτούς τους, ίσως και τα άτομα του κοντινού τους περιβάλλοντος.
Η έλλειψη ευαισθησίας για το περιβάλλον, είναι κάτι που καλλιεργείται με την απουσία εκπαίδευσης. Δεν θα αλλάξει εύκολα γνώμη ένας άνθρωπος 40, 50 χρονών για τι ότι ένα πλαστικό μπουκάλι στην παραλία "δεν είναι δα και κανένα έγκλημα". Με βάση αυτό όμως, πρέπει να δούμε πότε σημειώθηκε σημαντική μείωση στη χρήση πλαστικών στην Ελλάδα. Όταν είδαμε νεκρές φάλαινες με δεκάδες κιλά σκουπιδιών στο στομάχι τους ή όταν βάλαμε το αντίτιμο των 0,04 ευρώ στις νάιλον σακούλες;
Δυστυχώς αυτή είναι η θλιβερή πραγματικότητα. Δεν μ'αρέσει καθόλου, αλλά αυτή είναι. Για εμάς, γίνεται κάτι σημαντικό, μόνο όταν έχει αντίκτυπο στην τσέπη μας. Ακόμα κι αυτό, το οποίο κοστίζει 4 λεπτά ακριβότερα, μας σοκάρει περισσότερο από την εικόνα μιας δίνης σκουπιδιών στον Ειρηνικό, η οποία έχει το μέγεθος μιας ολόκληρης χώρας. Ακόμα και το να δούμε την αγαπημένη μας παραλία μέσα στα σκουπίδια, έχει αποδειχθεί πως δεν είναι αρκετό.
Γι αυτό είναι επιτακτική ανάγκη της χρήσης άλλων μέτρων. Υπάρχει το ποινικό δίκαιο για την προστασία του περιβάλλοντος, αλλά τι νόημα έχει όταν δεν γίνονται καταγγελίες; Τι νόημα υπάρχει στο να θεωρείται παρανομία μια ληστεία, αν δεν βρεθεί κάποιος να την καταγγείλει; Είμαι σίγουρος πως αν ψήφιζαν τα βότσαλα, οι πυθμένες των θαλασσών και οι καρέτα-καρέτα, θα είχε βρεθεί η λύση. Όμως δεν ψηφίζουν.
Νομίζω πως πρέπει συντονισμένα οι κάτοικοι, τα τοπικά συμβούλια και οι πολιτιστικοί σύλλογοι των παραθαλάσσιων περιοχών, να γίνουν "οι κακοί". Πρέπει κάποιος να παίξει τον ρόλο της αστυνομίας του περιβάλλοντος. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί κόβονται χιλιάδες κλήσεις σε αυτοκίνητα που σταθμεύουν παράνομα και καμία σε πολίτες που αφήνουν τα σκουπίδια τους στη θάλασσα. Νομίζω πως αυτός είναι σοβαρότερος λόγος για να τιμωρούνται με ένα τσουχτερό χρηματικό πρόστιμο ή έστω με κάποιου είδους παραδειγματική κοινωνική εργασία.
Κάποτε κι εμείς, πρέπει να αποδείξουμε, στους εαυτούς μας κυρίως, πως μας αξίζει να έχουμε τόσο όμορφες παραλίες. Γιατί ως τώρα, φαίνεται πως δεν μας αξίζει...
