Ήταν 17 Ιούνη ενός πολύπονου έτους, όταν ο Γιώργης Σπανάκης, μάς αποχαιρέτησε για στερνή φορά. Επέλεξε να παραδώσει το πνεύμα του στην ακροθαλασσιά. Αυτό εξηγεί το πώς και το γιατί έγινε θαλασσινό εξαπτέρυγο…
Το βλέπω να υπερίπταται κάθε φορά που κοιτάζω στο μέρος εκείνο…
Ίδιο αίμα στις φλέβες, ίδια μίζερη παιδική και εφηβική ηλικία.
Αθροιστικά, πάμπολλα τα «ίδια» μας.
Πρωτοξάδερφοι οι πατεράδες μας, πολέμησαν γενναία στο Αλβανικό Μέτωπο κι ύστερα ανηφόρησαν στο βουνό για να συνεχίσουν τον αγώνα κατά του κατακτητή.
Η συνέχεια, τη υποδείξει των ντόπιων χαφιέδων, τους βρήκε συνεξόριστους στο κολαστήριο της Μακρονήσου.
Παρήλθαν 11 χρόνοι από τις 17 εκείνου του Ιούνη και ο Γιώργης, ο Σπανής, συνεχίζει να είναι διαρκής ενεστώτας!
