Ήταν ο άνθρωπος που δεν γνωρίστηκε ποτέ με την κακία, το μίσος και το φθόνο. Τα ρήματά του ήταν γελώ, τραγουδώ, γελώ, αδιαφορώ και γελώ!
Τον βλέπω αδιάλειπτα να στέκεται δίπλα στα όργανα, να παίρνει ρυθμό και να κουνιέται σαν εκκρεμές, να εκφράζει την ικανοποίησή του μ’ εκείνο το ανεπανάληπτο υπομειδίαμα, να εγκαταλείπει τα επίγεια, ταξιδεύοντας επουρανίως, εκεί όπου συνεχίζει να κατοικεί.
Ο Αντώνης, είναι πολύ σοβαρός λόγος για να υπάρχει παράδεισος…
Υ.Γ. Τον φωτογράφισα στο ίδρυμα που (δυστυχώς) φιλοξενήθηκε στα ύστερά του, εκεί όπου και έκλεισε για πάντα τα μάτια του...
