O Αντώνης Μπαλέστα, αποχαιρετά τον Μανώλη Ν. Αγγελάκη

Κάθε φορά που συναντώ ένα Βαχουδιανό, που δεν με γνωρίζει, με ρωτάει “ποιανού είσαι εσύ;” και πάντα απαντώ “του ιατρού, του Μανώλη Αγγελάκη”, και πάντα μου απαντάνε εκφράζοντας την αναγνώριση και την εκτίμησή τους.

Ο παππούς μου με εισήγαγε στην Κρήτη, στο Βαχό και το όρος Δίκτυ. Θυμάμαι που περιπλανιόμασταν στου “Κλιδιά το χαράκι”, πηγαίνοντας στον “Δάρτο”. Προχωρούσαμε σιγά-σιγά με το τζιπ και κόβαμε, που και που, κανένα μηλάπιδο ή κανένα βασιλικάπιδο. Μου ‘μαθε για τις ασφεντηλιές και τους αρτίκους. Δημιουργήσαμε μαζί πολλά και ήταν πάντα περηφάνια μου να τον βοηθώ σε ό,τι κατασκευή ή επισκευή με χρειαζόταν. Εκείνες τις στιγμές έβλεπα τη χαρά να λάμπει στα μάτια του.

Και ίσως έτσι θυμάμαι και την τελευταία φορά, που πήγαμε στον πίσω κήπο, στο παρτέρι πάνω από το σπίτι. Είχε φυτέψει ένα φυτό που ‘πνιγε ο κισσός. Σκάψαμε το χώμα και του κόψαμε τη ρίζα, και ύστερα, καλύψαμε τον κομμένο κισσό και τον θάψαμε στο χώμα για να μην χαθεί τ’ άλλο, το χλωρό φυτό. Μετά από αυτό ήταν σίγουρα ευτυχής, αν και ήδη σκεφτόταν πώς να σώσει τα διπλανά αναρριχητικά φυτά. Έτσι λοιπόν πάντα ήθελε να γιατρεύει και να βοηθάει, πάντα με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο, με ηρεμία, ενδιαφέρον και ανιδιοτέλεια.

Έτσι λοιπόν μας άφησε ο παππούς μου, με ηρεμία και τις καλύτερες προθέσεις για τους ανθρώπους και το περιβάλλον του.

Αντώνης Μπαλέστα, Μαθητής της Ελληνογαλλικής Σχολής "Ευγένιος Ντελακρουά"