Ο Άη Γιώργης, ο "αρραβωνιαστικός της άνοιξης", όπως τον αποκάλεσε ο Νίκος Καζαντζάκης, είναι για τον λαό μας κάτι περισσότερο από ένας άγιος. Είναι ελπίδα, προστάτης, ένας "δικός μας" άνθρωπος.
Έτσι τον γνώρισα κι εγώ.
Όχι μέσα από βιβλία, αλλά μέσα από τη φωνή της μάνας μου.
Μου έλεγε πως κάποτε οι γιατροί, της είχαν στερήσει την ελπίδα να γίνει μητέρα. Ινομυώματα, χειρουργεία, απογοήτευση. Κι όμως, εκείνη δεν το δέχτηκε.
Έκανε το τάμα της. Στον πολιούχο του χωριού μας, τον Άη Γιώργη.
Του υποσχέθηκε πως, αν τη βοηθήσει να κρατήσει παιδί στην αγκαλιά της, θα του κρεμάσει στην εικόνα του τα σκουλαρίκια της.
Και το θαύμα έγινε!
Ύστερα από λίγο καιρό, έμεινε έγκυος σε μένα. Και χρόνια μετά, ήρθε στον κόσμο και ο αδελφός μου. Από τότε, κάθε χρόνο, η μάνα μου τιμούσε τον Άγιο. Με αρτοκλασία, με πίστη, με ευγνωμοσύνη.
Και μαζί με την ιστορία της, μου άφησε και μια υπόσχεση: Να συνεχίσω.
Γιατί ο Άη Γιώργης, για εκείνη, δεν ήταν απλώς άγιος. Ήταν στήριγμα. Ήταν ελπίδα. Ήταν απάντηση.
Και μαζί με την πίστη της, μου άφησε κι έναν παλιό θρύλο, όπως τον άκουσε κι εκείνη από τους παλιούς: ένας Τούρκος κυνηγούσε μια Ρωμιά κ αυτή έτρεχε να ξεφύγει, φτάνοντας σε ένα ξωκκλήσι του Αγίου Γεωργίου παρακάλεσε να την βοηθήσει:
«Άη Γιώργη αράχνιανε,
σώσε με από τον Τούρκο,
να φέρνω οκάδες το κρασί
κι οκάδες το λιβάνι
και με του βουγιού (βοδιού) το ασκί
να κουβαλώ το λάδι…».
Κι όπως λένε, τα μάρμαρα άνοιξαν και την έκρυψαν μέσα τους. Μα κι εκείνος που την κυνηγούσε έκανε το δικό του τάμα:
«Άη Γιώργη αραχνιανέ,
δείξε μου το κοράσο,
να φέρνω βάρκες το κρασί
και βάρκες το λιβάνι
και με το κρασοβάρελο
να κουβαλώ το λάδι…».
Και τότε, τα μάρμαρα άνοιξαν ξανά… και ο Τούρκος σαν την είδεναι από τα μαλλιά την πιάνει. Τότε αυτή του λέει:
"Άσε με Τούρκε από τα μαλλιά και πιάσε με από το χέρι
και τώρα το κατάλαβα πως θα γενούμε ταίρι"
Ο θρύλος τελειώνει σκληρά, με λόγια πίκρας και κατάρας: "
Ποιος είδε τέτοιον άγιο ψεύτη και κατεργάρη
να φανερώνει τσι Ρωμιές για των Τούρκων τη χάρη.
Άη Γιώργη,να σε δω σταλίστρα των προβάτων
κι απάνω στο καμπαναριό η "κοίτη" (φωλιά) των κορακων" (κορακιών)!
Ίσως γιατί η πίστη δεν είναι πάντα ίδια.
Ίσως γιατί άλλο είναι το τάμα της ψυχής κι άλλο της ανάγκης.
Κι όμως, μέσα από αυτές τις ιστορίες, ο Άη Γιώργης μένει ζωντανός.
Για άλλους θαυματουργός.
Για άλλους δοκιμασία.
Για άλλους ελπίδα.
Για μένα, θα είναι πάντα ο Άγιος της μάνας μου.
Ο Άγιος που της έδωσε τη δύναμη να πιστέψει, και εμένα…τη ζωή.
