Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούμε μια είδηση και παγώνουμε. Ένας άνθρωπος ταπεινώνεται. Κάποιος εγκαταλείπεται. Ένας ηλικιωμένος μένει μόνος. Ένα παιδί μεγαλώνει χωρίς όρια και χωρίς αγάπη. Η βία γίνεται καθημερινότητα. Η αδιαφορία παρουσιάζεται ως φυσιολογική. Ο εγωισμός βαφτίζεται δύναμη. Η ασυδοσία παρουσιάζεται ως ελευθερία. Και η αξιοπρέπεια μοιάζει πολλές φορές να περισσεύει. Κάθε φορά αναρωτιόμαστε: «Πού πάει αυτή η κοινωνία;»
Ίσως όμως το πραγματικό ερώτημα να είναι άλλο. Πού χάσαμε τον άνθρωπο;
Γιατί δεν λείπουν οι νόμοι.
Δεν λείπουν οι επιστήμονες.
Δεν λείπουν οι γνώσεις.
Δεν λείπει η τεχνολογία.
Λείπει κάτι βαθύτερο. Η συνείδηση. Το φιλότιμο. Η ευθύνη. Η συμπόνια. Μεγαλώνουμε παιδιά που γνωρίζουν να χειρίζονται μια οθόνη πριν μάθουν να κοιτούν έναν άνθρωπο στα μάτια. Θαυμάζουμε ανθρώπους για τη δύναμη, τα χρήματα ή τη δημοτικότητά τους και ξεχνάμε να τιμήσουμε εκείνον που εργάζεται τίμια, που κρατά τον λόγο του, που υπηρετεί τον συνάνθρωπό του χωρίς να ζητά αντάλλαγμα.
Μάθαμε να διεκδικούμε τα δικαιώματά μας. Ξεχάσαμε όμως πως έχουμε και υποχρεώσεις. Μάθαμε να μιλάμε δυνατά.
Ξεχάσαμε να ακούμε.
Μάθαμε να υψώνουμε τη φωνή μας. Δυσκολευόμαστε όμως να σκύψουμε πάνω στον πόνο του άλλου.
Κι όμως... Ο Χριστός δεν δίδαξε ποτέ ότι ο δυνατός είναι εκείνος που επιβάλλεται. Μας έδειξε ότι πραγματικά δυνατός είναι εκείνος που αγαπά, που συγχωρεί, που στέκεται δίπλα στον αδύναμο, που δεν προσπερνά τον άνθρωπο. Δεν βλέπει ένα πρόβλημα. Βλέπει ένα πρόσωπο.
Ίσως αυτό να έχουμε περισσότερο ανάγκη σήμερα. Να ξαναδούμε ο ένας τον άλλον ως άνθρωπο και όχι ως εμπόδιο. Ως αδελφό και όχι ως αντίπαλο. Γιατί οι κοινωνίες δεν αλλάζουν μόνο με νέους νόμους. Ούτε μόνο με αυστηρότερες ποινές. Αλλάζουν όταν αλλάζουν οι καρδιές των ανθρώπων. Και η μεγαλύτερη αλλαγή δεν αρχίζει στα έδρανα της εξουσίας. Ούτε στα τηλεοπτικά παράθυρα. Αρχίζει μέσα στον καθένα μας. Τη στιγμή που θα αποφασίσουμε να γίνουμε λίγο πιο δίκαιοι. Λίγο πιο ταπεινοί. Λίγο πιο ειλικρινείς. Λίγο πιο ανθρώπινοι.
Ας μη συνηθίσουμε το άδικο. Ας μη θεωρήσουμε φυσιολογική την αδιαφορία. Ας μη μάθουμε να προσπερνούμε τον πόνο του άλλου σαν να μη μας αφορά. Γιατί όσο υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται... που προσφέρουν... που συγχωρούν... που προσεύχονται... που αγαπούν χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα... υπάρχει ακόμη ελπίδα. Και ίσως, τελικά, αυτό που έχει περισσότερο ανάγκη ο κόσμος μας να μην είναι περισσότερη δύναμη. Ούτε περισσότερος θόρυβος. Αλλά περισσότερο φως. Περισσότερη ανθρωπιά. Περισσότερη αγάπη.
