Μετά τη συγκινητική ιστορία που εκτυλίχθηκε ανάμεσα σε μια Νεοζηλανδή και τους απογόνους των αγωνιστών οι οποίοι έσωσαν τον παππού της στη Μάχη της Κρήτης, θα σας παρουσιάσουμε μια εξίσου εκπληκτική ιστορία, με πρωταγωνιστή τον νεαρό τότε ασυρματιστή, Σταύρο Χαϊδεράκη από την Άνω Βιάννο.
Η εντυπωσιακή αυτή ιστορία, ένα από τα ναυτικά διηγήματα που συμπεριλαμβάνεται στο εξαιρετικό βιβλίο "Δόκιμος Καταστρώματος" συγγραφέας του οποίου είναι ο Βιαννίτης πλοίαρχος Ε.Ν. κ. Μιχάλης Καρπαθάκης.
Ο νεαρός Σταύρος, ο οποίος κατάγεται από το Δαμάβολο Μυλοποτάμου και διέμενε μόνιμα στην Άνω Βιάννο απ' όπου είχε παντρευτεί, είχε μόλις ναυτολογηθεί ως δόκιμος καταστρώματος στο πλοίο "ΕΛΑΦΙ" μέχρι να εκκενωθεί η μοναδική θέση του ασυρματιστή την οποία επιθυμούσε να καταλάβει. Αυτό δεν άργησε να έρθει, αφού μετά από έξι μήνες ταξιδιού ο ασυρματιστής ζήτησε επαναπατρισμό, κι έτσι αρκετά γρήγορα, ο Σταύρος πήρε τη θέση του.
Το πλοίο κατευθύνεται προς το Όκλαντ του Βόρειου νησιού της Νέας Ζηλανδίας, οι κάτοικοι της οποίας υποδέχονται θερμά τα ελληνικά πλοία, και επιδιώκουν γνωριμίες, ειδικότερα με τους Κρητικούς, αφού πολέμησαν στο πλάι τους τους Ναζί κατακτητές στη Μάχη της Κρήτης.
Μόλις το πλοίο έδεσε στο Όκλαντ, δεν άργησαν να το προσεγγίσουν δύο ηλικιωμένοι Νεοζηλανδοί, οι οποίοι ρώτησαν αν υπήρχε κάποιος Κρητικός στο πλοίο. "Βεβαίως υπάρχει. Ο Σταύρος ο ασυρματιστής", ήταν η απάντηση που έλαβαν.
Ο Κλέρη Γκόρτον και ο Πήτερ Μπράουν μπήκαν στο πλοίο και γνώρισαν τον Σταύρο, στον οποίο εκδήλωσαν την αγάπη τους για τους Κρητικούς, λέγοντάς του πως, δεν θα ξέχασαν ποτέ όλα όσα έζησαν στη Μεγαλόνησο και πως ζουν χάρις τη λεβεντιά των ντόπιων. Η ιδιότητα του Σταύρου, του επέτρεπε να είναι ελεύθερος όλες τις ώρες κατά τις οποίες το πλοίο ήταν δεμένο σε κάποιο λιμάνι, και έτσι οι τρεις άνδρες άρχισαν να κάνουν παρέα, ενώ αξίζει να αναφερθεί, πως οι δύο Νεοζηλανδοί μιλούσαν σπαστά ελληνικά και μπορούσαν να συνεννοηθούν.
Οι κινηματογραφικές συμπτώσεις
Μετά την εγκάρδια υποδοχή του Σταύρου στο σπίτι του Κλέρη Γκόρντον, ο οικοδεσπότης ο οποίος μιλούσε καλύτερα την ελληνική, άρχισε να διηγείται ιστορίες στον Σταύρο από τον πόλεμο. "Το δικό μας τάγμα βρισκόταν στο στρατόπεδο "ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ" στα Χανιά" ξεκίνησε να λέει ο Γκόρντον. "Την τρίτη ημέρα της μάχης, βρισκόμασταν σε ένα όρυγμα που είχαμε σκάψει με άλλους δύο φίλους μας, τον Φρανκ και τον Τόνυ, για να προφυλαχθούμε από τα εχθρικά πυρά. Όταν έπεσε μια χειροβομβίδα μέσα στο όρυγμα ήμασταν καταδικασμένοι, όμως ο Φραν και ο Τόνυ έπεσαν πάνω μας, σκεπάζοντας τα σώματα μας. Έγιναν οι ζωντανές ασπίδες μας... αυτοί σκοτώθηκαν και εμείς οι δύο ζήσαμε. Οι Γερμανοί θεωρώντας ότι σκοτωθήκαμε όλοι, προχώρησαν παρακάτω. Μόλις έφυγαν, εμείς εγκαταλείψαμε το σημείο, αναζητώντας τις συμμαχικές δυνάμεις."
Ο Σταύρος σηκώθηκε όρθιος σταματώντας την αφήγηση του Κλέρη. "Κύριε Κλέρη εντελώς συμπτωματικά εγώ υπηρέτησα σ'αυτό το στρατόπεδο. Ένα πρωί ενώ καθαρίζαμε το στρατόπεδο βρήκαμε δύο σκελετούς ανδρών με τις μεταλλικές τους ταυτότητες. Αναφέραμε αμέσως στους ανωτέρους μας, ότι επρόκειτο για δύο Νεοζηλανδούς. στρατιώτες."
Εμφανώς συγκινημένοι, οι δύο άνδρες αντιλήφθηκαν τη σοβαρή πιθανότητα οι σκελετοί αυτοί να ανήκουν στους φίλους και σωτήρες τους, ενώ τόνισαν την πρόθεση τους να το ερευνήσουν και να μεταβούν στα Χανιά για να τις παραλάβουν...
Το αποκορύφωμα
Η συζήτηση μετά την συγκεκριμένη αποκάλυψη, δεν μπορούσε να ξεφύγει από τις ιστορίες που αφορούσαν τη Μάχη της Κρήτης. Οι άνδρες συνέχισαν συγκινημένοι την κουβέντα, λέγοντας πως στη συνέχεια κατευθύνθηκαν νότια, θέλοντας να μεταβούν στον Πλακιά για να επιβιβαστούν σε πλοίο που θα ερχόταν γι'αυτούς. "Περπατούσαμε μόνο τη νύχτα γιατί την ημέρα θα μας θέριζαν τα γερμανικά στούκας. Από το Πέραμα περάσαμε στον Άγιο Σύλλα, στον Δαμάβολο, Άγιο Μάμα, Αβδελά, ανεβήκαμε στον Ψηλορείτη, κατηφορίσαμε στις Καμάρες, Αγιά Γαλήνη και τελικά φτάσαμε στον Πλακιά."
Ο Σταύρος μόλις άκουσε για τον Δαμάβολο, είπε στους οικοδεσπότες πως, πρόκειται για το χωριό που γεννήθηκε και μεγάλωσε. Άλλη μια σύμπτωση! Ο Κλέρη και ο Γκόρντον, αμέσως έφεραν το άλμπουμ που είχαν με φωτογραφίες από εκείνες τις μέρες και άρχισαν να το ξεφυλλίζουν.
"Κοίτα Σταύρο αυτή τη φωτογραφία. Είναι στον Δαμάβολο μαζί με δύο ντόπιους, οι οποίοι μας φιλοξένησαν και μας προστάτεψαν. Ο Νίκος και ο Λεωνίδας. Τους χρωστάμε και οι δύο τις ζωές μας", είπαν οι δύο άνδρες.
Ήταν εμφανές πως ο Σταύρος είχε συγκλονιστεί.
"Κύριε Κλέρη, οι άνδρες αυτοί είναι ο πατέρας μου και ο γείτονας μας, ο Λεωνίδας. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως είναι αυτοί!".
Μετά από αυτές τις αποκαλύψεις-συμπτώσεις, σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στο βιβλίο, οι άνδρες ξέσπασαν σε κλάματα αγκαλιασμένοι. Δεν αποχωρίστηκαν ούτε στιγμή όσο ο Σταύρος βρισκόταν στη χώρα. Πρότειναν μάλιστα στον νεαρό ασυρματιστή να μείνει στη Νέα Ζηλανδία με την οικογένεια του, φροντίζοντας οι ίδιοι για το μέλλον τους, όμως αυτός ευγενικά αρνήθηκε, λέγοντας πως δεν μπορεί να αποχωριστεί τη Βιάννο και την Κρήτη.
Τους επόμενους μήνες, οι δύο Νεοζηλανδοί μετέβησαν στην Κρήτη, εξακρίβωσαν πως οι σκελετοί ανήκαν στους φίλους τους και τους μετέφεραν στη Νέα Ζηλανδία, όπου ετάφησαν με τιμές ηρώων. Δύο χρόνια μετά, θέλησαν να επισκεφθούν τον Σταύρο, ο οποίος δυστυχώς ταξίδευε. Χρόνια μετά, ήταν η σειρά του Σταύρου να αναζητήσει τους δύο άνδρες. Όταν επιχείρησε να επανασυνδεθεί μαζί τους, έμαθε τα δυσάρεστα νέα. Ο Κλέρη και ο Γκόρντον δεν ζούσαν πια, αφού είχαν σκοτωθεί σ'ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα....
Υ.Γ. Όπως ήδη έχει λεχθεί , ολόκληρη η συγκλονιστική αυτή ιστορία που για πρώτη φορά δημοσιεύτηκε στην "Ηχώ της Βιάννου" συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο, "Δόκιμος Καταστρώματος" του Καπετάν Μιχάλη Καρπαθάκη
