Ημέρα ποίησης η σημερινή και, προς στιγμή, σκεφτήκαμε να αναδιφήσουμε τα ποιητικά μας κιτάπια. Όμως, στην Ελλάδα που ζούμε κάθε στιγμή μπορεί να συμβεί κάτι που να σε λοξοδρομήσει.
Πράγματι, ήρθε κάποιος συνδημότης και χωρίς εγκρίσεις και προλόγους άρχισε να μας λέει το ποίημά του, το οποίο και σας παρουσιάζουμε χωρίς παρεμβάσεις:
«Πήγα στο Ηράκλειο για να καταθέσω τα χαρτιά μου διεκδικώντας αναπηρική σύνταξη. Ο υπάλληλος παραλαμβάνει τα δικαιολογητικά μου και μου λέει ότι, πρέπει να μεταβώ στον Άγιο Νικόλαο γιατί εκεί θα με εξετάσουν. Πηγαίνω στον Άγιο Νικόλαο, με εξετάζουν κι όταν τους ρώτησα «από πού θα πάρω το πόρισμά τους;», μου είπαν ότι πρέπει να πάω στην… Ιεράπετρα!!!
Πάω στην Ιεράπετρα παίρνω το πόρισμα σύμφωνα με το οποίο είμαι ανάπηρος πάνω από 67% και τους ρωτάω «πού θα το πάω;» μου απάντησαν ότι «πρέπει να το πάτε στον ΕΦΚΑ, στο Ηράκλειο». Πηγαίνω στο Ηράκλειο απ’ όπου με πληροφορούν ότι το πόρισμα πρέπει να το πάω στο… Θραψανό!!!
Με άλλα λόγια…
Για να εξυπηρετηθώ, υποβλήθηκα σε μια δαπάνη που υπερβαίνει τα 1000 ευρώ και ταξίδεψα σχεδόν σε ολόκληρη την ανατολική Κρήτη. Ίσως, αν δεν είχα 67% αναπηρία να με έστελναν και σε κάποιο ξερονήσι…»…
