Πριν 15 τόσα χρόνια, η είδηση της κλοπής των εικόνων από την Αγία Μονή Βιάννου, συγκλόνιζε ολόκληρη την Κρήτη!
Ο τότε διοικητής του Α.Τ. Βιάννου Μανώλης Χρονάκης, ανέδειξε τα πλούσια αστυνομικά του προσόντα, και σε συνεργασία με την Ασφάλεια Ηρακλείου, ευτυχώς, κατάφεραν να ανεβρεθούν οι εικόνες και να αποκαλυφθούν οι ιερόσυλοι.
Υπάρχει όμως ένα ακόμη σημαντικό-συνοδό στοιχείο της θλιβερής εκείνης υπόθεσης, που δείχνει την αξιακή κατάπτωση της κοινωνίας μας. Αναφέρομαι στην εγκληματικά ανεύθυνη και κοινωνικά απαράδεχτη συμπεριφορά κάποιων Βιαννιτών, που με περισσή ευκολία είχαν επιδοθεί στο άθλιο σπορ της διακίνησης και διασποράς ψευδών πληροφοριών, για το «ποιοι» ήταν οι δράστες της κλοπής.
Φορώντας το θλιβερό ύφος του καταδότη, μετέδιδαν «με άκρα εμπιστευτικότητα» το, τάχα μου, ακριβό τους μυστικό: «Ο Μανώλης είναι ανακατωμένος αλλά, προς Θεού, μην το πεις ότι σου το είπα εγώ»; Το «νέο» μεταδίδονταν με ταχύτητα φωτός, δηλονότι η κλοπή είχε να κάνει με εικόνες. «Όταν δεν έχει ο διάβολος δουλειά ισιώνει τρίχες», λέει σοφά η παροιμία. Διάβολος, εν προκειμένω, ήταν μια κοινωνία, αξιακά παραπαίουσα, που έψαχνε αφορμή για να διαπομπεύσει, να συκοφαντήσει και, εν τέλει, να σκοτώσει.
Ο επόμενος που μετέδιδε το εγκληματικό ψέμα, έβαζε τη δική του σάλτσα, για να πάρει σειρά ο επόμενος… «σαλτσαδόρος», που θα αναπαρήγαγε τη δική του, άνοστη-κακομαγειρεμένη ψευτιά.
Θυμάμαι τον αείμνηστο Μανώλη Αγαπάκη (ηλεκτρολόγο), έναν Βιαννίτη βαθύτατα θρησκευόμενο και υπεράνω πάσης υποψίας, ο οποίος μπήκε στο κάδρο κάποιων ελεεινών και βρωμερών συκοφαντών, επειδή και τις ημέρες εκείνες, έκαμε το ολέθριο λάθος (άκουσον άκουσον!!!), να περάσει το κατώφλι του αστυνομικού τμήματος, προκειμένου να επιδιορθώσει μια ηλεκτρολογική βλάβη! Αυτό ήταν αρκετό για κάποιους, για να αρχίσουν την… κοπτοραπτική των συκοφαντιών.
Ο άνθρωπος, και εννοώ τον Μανώλη Αγαπάκη, -έφτασε σε οριακό σημείο απογοήτευσης και απόγνωσης και βρέθηκε ένα βήμα πριν την αυτοχειρία!
Λένε ότι το ψέμα έχει κοντά ποδάρια… Δυστυχώς δεν ισχύει πάντα… και, αντιθέτως, σε κάποιες περιπτώσεις τα ποδάρια του είναι πολύ μακρά!
Τα νέα που μετέδιδαν τα ΜΜΕ «φωτογράφιζαν» ως δράστες κάποιους συντοπίτες, αλλά ο άθλιος νόμος Μητσοτάκη δεν επέτρεπε περαιτέρω αναφορές. Έτσι, οι κακοήθειες και τα απωθημένα κάποιων έδιναν κι έπαιρναν. Ανάμεσα στους «υπόπτους» συγκαταλέγηκα κι εγώ, ενώ από την οικτρή αυτή κοινωνική καταισχύνη δεν γλίτωσε ούτε ο προκαθήμενος της τοπικής εκκλησίας!
Τα έμπυα του κοινωνικού αποστήματος δεν επιμόλυναν μόνο την Άνω Βιάννο, αλλά, σχεδόν το σύνολο του Δήμου, ενώ τα «καθέκαστα» «ταξίδεψαν» αστραπιαία σε Ηράκλειο και Αθήνα: «Ο τάδε κι ο τάδε εμπλέκονται στην κλοπή των εικόνων»!!!
Ήταν απερίγραπτα τραγικό όλο αυτό το θανατηφόρο δηλητήριο που είχε διαχυθεί στην κοινωνία.
Θα μακαρίζω όσο θα ζω τον τότε αστυνομικό διευθυντή Μανώλη Χρονάκη, έναν από τους αξιότερους αστυνομικούς που γνώρισα, που με μαεστρικές κινήσεις έφτασε έως τις κλαπείσες εικόνες και τους δράστες. Όμως, ούτε αυτό έκαμψε τους κακοήθεις, οι οποίοι είχαν στοχοποιήσει συγκεκριμένα πρόσωπα και, όπως ήδη ελέχθη, ο άθλιος νόμος, δεν επέτρεπε την δημοσιοποίηση των πραγματικών ενόχων. Μπροστά στα χειρότερα, έκανα μια απέλπιδα προσπάθεια να πείσω τους διευθυντές και την ιδιοκτησία των Μέσων Ενημέρωσης που τότε εργαζόμουν, να κάνουμε την υπέρβαση και να δώσουμε στη δημοσιότητα τα ονοματεπώνυμα των δραστών.
Ήταν μια πολύ μεγάλη στιγμή στην δημοσιογραφική μου διαδρομή και από τις περιπτώσεις που θα αισθάνομαι εσαεί υπερήφανος, αφού κατάφερα να διώξω τα δηλητηριασμένα σύννεφα από την κοινωνία μας.
Είναι προς τιμή του κ. Αντώνη Δημητρίου, ιδιοκτήτη του ΚΡΗΤΗ TV και της εφημερίδας «Νέα Κρήτη», που δεν ορρώδησε και με λεβεντιά προέταξε το κοινωνικό συμφέρον έναντι ενός άθλιου νόμου.
Ίδια λεβέντικη ήταν και η στάση του διευθυντή κ. Βασίλη Σπυριδάκη. Τα ονοματεπώνυμα των πραγματικών δραστών δημοσιοποιήθηκαν τόσο από την τηλεόραση ΚΡΗΤΗ TV, όσο και την εφημερίδα Νέα Κρήτη!
Ως δια μαγείας επήλθε κοινωνική γαλήνη και ηρεμία. Θυμάμαι τον Μανώλη Αγαπάκη που ήρθε εκόν άκον στο στούντιο της τηλεόρασης, και ήταν τέτοια και τόση η ικανοποίησή του, που έκλαιγε σαν μικρό παιδί!!! Οι συκοφάντες λούφαξαν στα κονάκια τους ηττημένοι.
Η θλιβερή αυτή ιστορία ανασύρθηκε από τη μνήμη μου, καθώς, με αφορμή την πανδημία, ξαναζούμε τις ίδιες άθλιες κοινωνικές συμπεριφορές.
Δεν είναι απλά ντροπή, αλλά είναι κοινωνικό έγκλημα η συκοφαντική συμπεριφορά κάποιων που εντελώς ανεύθυνα στιγματίζουν συνανθρώπους μας. Δυστυχώς, φαίνεται πως κάποιοι άνθρωποι εξιτάρονται μ’ όλο αυτό το θλιβερό «κους κους»: «Τα ’μαθες; Ο τάδε και η τάδε έχουν κορωνοϊό. Αλλά πού είσαι; Μην πεις ότι σου το ’πα εγώ»; Η κοινωνία μας, ζει υπό το άλγος μιας ιδιότυπης Σπιναλογκοποίησης.
Μπροστά σ’ αυτό το θλιβερό κοινωνικό φαινόμενο, θα πρέπει όλοι να σταθούμε με υπευθυνότητα. Οφείλουμε να είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί στις αναφορές μας και να μην αναπαράγουμε ανεύθυνα ανεξακρίβωτες πληροφορίες.
Όμως, την υπέρτατη ευθύνη, αναπόφευκτα, την έχει η διοίκηση του Κέντρου Υγείας, που, εκτός των άλλων, είναι επιφορτισμένη με την ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να ενημερώνει τακτικά και υπεύθυνα την κοινωνία για την εξέλιξη της πανδημίας, έτσι ώστε να συντελέσει στην ελαχιστοποίηση αυτού του κοινωνικού φασισμού και να κλείσει τα στόματα όσων διασπείρουν συκοφαντίες.
Κλείνοντας, θεωρώ χρέος μου να εξάρω την υπεύθυνη στάση της οικογένειας του εκλεκτού Βιαννίτη κ. Νίκου Στυλιανάκη, που ανενδοίαστα και χωρίς κόμπελξ, δημοσιοποίησε την προσβολή της από τον κορωνοϊό. Ειδικότερα τα εύσημα απονέμονται στον πρωτότοκο γιο, τον Γιάννη, νεοεισαχθέντα στην Ιατρική Σχολή, ο οποίος, με λεβεντιά και υπευθυνότητα έσπευσε να το ανακοινώσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Μαζί με τις ευχές μας, για ταχεία ανάρρωση, ελπίζουμε η στάση της οικογένειας αυτής να γίνει παράδειγμα προς όλους μας.
