Η βάση, τα βασικά, οι εξετάσεις, και οι διαγωνισμοί

Όπως κάθε σχεδόν χρονιά μετά την ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής στα ΑΕΙ (Πανεπιστήμια και ΑΤΕΙ μέχρι πέρσι, Πανεπιστήμια από φέτος), είχαμε πρώτα τους θρήνους για τους εισαχθέντες με βαθμούς κάτω από την βάση, και σύντομα θα έχουμε τους διθύραμβους για τους "πρώτους των πρώτων" και τους "αρίστους" (οι οποίοι θα μάθουμε ότι γενικά δεν διάβαζαν πολύ, είχαν τις παρέες τους, και απλά "είχαν πρόγραμμα").

Ευτυχώς, ενώ για τους επιτυχόντες έχουμε πάντα φωτογραφίες, και καλά κάνουμε διότι είναι θετικά παραδείγματα, για τους αποτυχόντες τουλάχιστον τηρούμε την ανωνυμία και δεν τους κρεμάμε στα μανταλάκια για "τεντιμπόηδες" (υποθέτων ότι ο όρος "τεντιγκέρλισσες" είναι αδόκιμος, οπότε συγχωρέστε με για την σεξιστική γραφή ...).

Φέτος τα πρωτοσέλιδα την αποτυχίας έγιναν πιο εμφανή, μια και όπως και να το κάνουμε άλλο να λες ότι "μπήκε με άσο στα Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο" και άλλο "μπήκε με άσο στα Μαθηματικά σε ΤΕΙ".

Και φυσικά, πολλοί έχουν έτοιμη την εύκολη λύση: βάση εισαγωγής το 10 στα 20!

Γιατί το 10; Είναι άραγε αρκετό να ξέρεις τα μισά από όσα σου ζητήθηκαν σε κάποιες εξετάσεις για να θεωρηθούν οι γνώσεις σου επαρκείς;

Είναι οι Πανελλαδικές εξετάσεις που προσδιορίζουν τις γνώσεις σου σε ένα γνωστικό αντικείμενο;

Όχι. Οι Πανελλαδικές δεν είναι εξετάσεις.

Οι Πανελλαδικές είναι διαγωνισμός για την κατάληψη ενός πεπερασμένου αριθμού θέσεων σε Πανεπιστημιακά τμήματα.

Για αυτόν τον λόγο και μόνο, η ύπαρξη "βάσης" είναι άτοπη. Το νόημα των Πανελλαδικών εξετάσεων δεν είναι να εξετάσουμε το επίπεδο γνώσεων των υποψηφίων και να αποφασίσουμε εάν αυτό είναι αρκετό για κάτι, αλλά να τους διαχωρίσουμε ανάλογα με τις γνώσεις τους σε συγκριμένα γνωστικά αντικείμενα. Το ίδιο το σύστημα μας το αναγνωρίζει αυτό, μια και απαιτεί ενδοσχολικές εξετάσεις για το Απολυτήριο Λυκείου.

Η (επαναφορά) της βάσης του 10, δεν λύνει κανένα πρόβλημα: το βάζει κάτω από το χαλάκι.

Λύσεις υπάρχουν:

1. Βαθμολογία σε εκατοστημόρια: η κοινοποίηση της συνολικής βαθμολογίας ανά πεδίο να γίνεται σε σχετική κλίμακα, 98% σημαίνει ότι είσαι καλύτερος από το 98%. 50% ότι είσαι στην μέση. 0% ... αν δεν καταλαβαίνει κάποιος τι σημαίνει, καλώς βρίσκεται στο 0%. Είναι και αυτό ένα μάθημα.

2. Ο αριθμός των φοιτητών να ορίζεται από τα τμήματα, με Βλάση τον αριθμό των φοιτ΄των που μπορούν να εκπαιδεύσουν, και όχι από το υπουργείο. Αυτό από μόνο θα ανέβαζε την ελάχιστη βαθμολογία, με αντικειμενικό και όχι αυθαίρετο τρόπο.

3. Να επιτραπεί σε όσα τμήματα θέλουν, να ορίσουν ελάχιστο απόλυτο βαθμό απολυτηρίου, σε ένα το πολύ μάθημα , εφόσον το επιθυμούν (γιατί Μαθηματικός με 5 Μαθηματικά, δεν θα γίνεις βρε αδερφέ, κάνε κάτι άλλο). Γράφω απολυτηρίου, γιατί εκεί οφείλει να γίνεται η εξέταση του συνόλου των γνώσεων των μαθητών: Εθνικό Απολυτήριο τώρα, με τράπεζα θεμάτων.

Και κυρίως αλλαγή νοοτροπίας με σοβαρές αλλαγές στην Δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Αλλά αυτό είναι άλλο άρθρο.