Η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται σ' αυτό που μάχεσαι, αλλά σ' αυτό που γονατίζεις

Γράφει ο Γιώργος Στ. Μπαρμπαγαδάκης

Πριν 6 μέρες επέστρεψα στο χωριό για δύο μέρες.Την επόμενη μέρα πριν φύγω έπινα ένα καφέ στο μπαλκόνι του σπιτιού μου. Άκουσα θόρυβο από τη θάλασσα και είδα ένα φουσκωτό να κατευθύνεται προς την ακτή λίγα μέτρα από το σπίτι μου. Λόγω της ώρας (11:00 το μεσημέρι) δεν υπήρχε κανείς στην περιοχή. Έτρεξα και αντίκρυσα 32 ανθρώπους φοβισμένους και ταλαιπωρημένους. Δεν θα πω τίποτα παρά μόνο αυτό: Παραμείνετε άνθρωποι...

Γνωρίζατε ότι στην Ιλιάδα υπάρχει μια από τις πιο συγκινητικές σκηνές ολόκληρης της λογοτεχνίας; Ναι, και αυτές τις μέρες το χρειαζόμαστε!

Λοιπόν, ο Έκτορας μόλις έχει πεθάνει.

Τότε ο Πρίαμος μεταμφιέζεται σε ζητιάνο και προχωρά μέσα στη νύχτα για να φτάσει στη σκηνή του Αχιλλέα.

Και τι συμβαίνει;

Γονατίζει μπροστά στον δολοφόνο του γιου του! Αυτή είναι μια από τις πιο έντονες στιγμές ολόκληρης της Ιλιάδας: ο Πρίαμος, ένας άντρας που είναι βασιλιάς στη γη του, γονατίζει και φιλά αυτά τα «τρομερά χέρια».

Φιλά το χέρι αυτού που σκότωσε τον γιο του! Και αυτή η χειρονομία είναι πιο ισχυρή από χίλιες λέξεις, σε αυτή τη χειρονομία υπάρχει το παν: ταπεινοφροσύνη, θάρρος, ανιδιοτελής αγάπη. Και εκείνη τη στιγμή ο πόλεμος δεν είναι πλέον ένδοξος, δεν είναι πλέον ηρωικός, υπάρχει μόνο ο πόνος αυτού του πατέρα που ζητά να του επιστραφεί το σώμα του γιου του.

Και μετά ο Πρίαμος κάνει κάτι εξίσου συγκλονιστικό: μιλάει, αποκαλύπτοντας την καρδιά του. «Σπλαχνίσου με», λέει στον Αχιλλέα, «υπέφερα αυτό που κανένας άλλος θνητός δεν έχει υποφέρει: να φέρω στο στόμα μου το χέρι του δολοφόνου του γιου μου».

Και τι συμβαίνει; Ο Αχιλλέας, ο ανίκητος, ο ακλόνητος, απομακρύνει τον Πρίαμο από τα γόνατά του και τον αγκαλιάζει. Και οι δύο κλαίνε μαζί. Έτσι τελειώνει η Ιλιάδα, με αυτή τη σκηνή.

Τι μας λέει ο Όμηρος; Ότι η αληθινή «δύναμη» δεν βρίσκεται στους μυς, στον πλούτο ή στην εξουσία ενός ανθρώπου.

Ο Πρίαμος έχει και τα δύο κι όμως γονατίζει,

ο Αχιλλέας δεν φοβάται κανέναν κι όμως κλαίει.

Η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται σ' αυτό για το οποίο μάχεσαι, αλλά σ' αυτό για το οποίο γονατίζεις.

Βρίσκεται στη λέξη που ενώνει τις καρδιές ή τις απομακρύνει, και βρίσκεται στην ταπεινοφροσύνη, γιατί το να αγαπάς και να είσαι ταπεινός είναι το ίδιο πράγμα. Και πάνω απ' όλα μας θυμίζει ότι στον πόλεμο δεν υπάρχουν νικητές ή ηττημένοι, αλλά μόνο ραγισμένες καρδιές. Πρέπει να το θυμόμαστε, έτσι δεν είναι;