«Έχει χάρη το λούλουδο, πριν της ώρας σα γέρνει...»
14/11/2019
Του Κλεάνθη Ψαρολογάκη
Ταξιδεύαμε μαζί για την 75η (32η μεταδικτατορική) γενική συνέλευση της ΔΟΕ στην Αθήνα.
Μια, έτσι κι αλλιώς, ιστορική για το κίνημα συνέλευση. Άραγε είχες διεισδύσει από τότε στο βαθύτερο νόημα της καταπληκτικής μαντινάδας, που μου «εμπιστεύθηκες», καθώς πετούσαμε ακριβώς πάνω απ’ τη Μήλο, εκείνο το πρωινό του Ιούνη του 2006;
«Να ζήσεις μόνο μιαν αυγή
τόση ζωή σε φτάνει,
ρόδο π’ ανθεί πολύ καιρό,
τη μυρωδιά του χάνει».
Την είχες ακούσει στο «ερωτικό» του Μιχ. Σταυρακάκη (Χαΐνηδες) του 1993, με μουσική σαφώς επηρεασμένη από το βιαννίτικο σκοπό της νύφης. Θυμάσαι; Πάντως εγώ το θυμάμαι, λες και ήταν χτες…
Πρώτα έριξες μια ματιά απ’ το φινιστρίνι του αεροπλάνου προς την άβυσσο που μας χώριζε από το γαλάζιο του Αιγαίου, κοντά 6.000 μέτρα και μετά γύρισες προς το μέρος μου και σχεδόν συνωμοτικά, μου είπες σιγανά το φοβερό… τετράστιχο που ανέφερα πιο πάνω.
Είχες νιώσει άραγε το ρίγος του βαθύτερου νοήματός του και την τρομακτική ομορφιά της αλήθειας του; Ίσως να είχες διαβάσει εκείνες τις μέρες και προφητικό τετράστιχο του Στάθη Μάστορα που έγραψε το 1925:
