Υπάρχει πιθανότητα έμβιοι μικροοργανισμοί να αιωρούνται στα σύννεφα της Αφροδίτης;
Αυτό υποστηρίζει μία διεθνής ομάδα επιστημόνων, κάνοντας λόγο για πιθανή ύπαρξη ζωής στον καυτό πλανήτη. Οι ενδείξεις για ενδεχόμενη ύπαρξη έμβιων οργανισμών στην εξαιρετικά αφιλόξενη Αφροδίτη, η οποία καλύπτεται από πυκνά νέφη διοξειδίου του άνθρακα και διοξειδίου του θείου, έγκειται στον εντοπισμό ενός αερίου με την ονομασία φωσφίνη, η ύπαρξη του οποίου ενδέχεται να συνεπάγεται την ύπαρξη μικροβίων στον πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος, όπως μεταφέρει η "Αυγή". Σύμφωνα με την επιστημονική ομάδα, το συγκεκριμένο αέριο στη Γη παράγεται από βακτήρια που υπάρχουν σε αφθονία σε περιβάλλοντα με λιγοστό οξυγόνο, όπως βάλτοι, αποχετεύσεις και έλη.
Ο εντοπισμός της φωσφίνης, η οποία είναι πολύ τοξική για τους ανθρώπους, έγινε αρχικά με τη χρήση του Τηλεσκόπιου Τζέιμς Κλερκ Μάξγουελ (James Clerk Maxwell Telescope) στη Χαβάη και επαληθεύθηκε με το ραδιοτηλεσκόπιο Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA) στη Χιλή, ενώ τα αποτελέσματα της έρευνας δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Nature Astronomy.
«Με όσα γνωρίζουμε μέχρι στιγμής για την Αφροδίτη, η πιο εύλογη εξήγηση για την φωσφίνη, όσο φανταστικό και να ακούγεται, είναι η ζωή», δήλωσε χαρακτηριστικά η μοριακή αστροφυσικός του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης και επιστημονική συνεργάτιδα στην έρευνα, Κλάρα Σούζα-Σίλβα. «Πρέπει να τονίσω ότι η ζωή, ως εξήγηση για την ανακάλυψη μας, θα πρέπει να είναι, όπως πάντα, η έσχατη λύση», προσέθεσε η αστροφυσικός, τονίζοντας εμφατικά: «Aυτό είναι σημαντικό, καθώς αν είναι φωσφίνη και αν είναι ζωή, σημαίνει ότι δεν είμαστε μόνοι. Επίσης, σημαίνει ότι η ζωή αυτή καθαυτή είναι κάτι πολύ κοινό, και θα πρέπει πολλοί πλανήτες του γαλαξία μας να κατοικούνται».
Η Αφροδίτη είναι ο εγγύτερος γείτονας της Γης, με την οποία μοιάζει σε μεγάλο βαθμό στη δομή, όμως είναι σχετικά μικρότερη σε μέγεθος. Επίσης, αποτελεί τον δεύτερο πλανήτη σε απόσταση από τον Ήλιο και είναι «τυλιγμένη» με μία παχιά τοξική ατμόσφαιρα, η οποία «παγιδεύει» μέσα της υπερβολικά υψηλές θερμοκρασίες. Συγκεκριμένα, οι θερμοκρασίες στην επιφάνεια της Αφροδίτης φθάνουν τους 471 βαθμούς Κελσίου, ικανές να λιώσουν ακόμη και μόλυβδο. Όπως αναφέρει, η Σούζα-Σίλβα, «καμία μορφή ζωής δεν θα μπορούσε να επιβιώσει στην επιφάνεια της Αφροδίτης, επειδή είναι τελείως αφιλόξενη, ακόμη και για οργανισμούς με τελείως διαφορετική βιοχημεία από τη δική μας».
Μολαταύτα, στα υψηλά σύννεφα του «καμινιού» της Αφροδίτης, όπου οι θερμοκρασίες κυμαίνονται γύρω στους 30 βαθμούς Κελσίου, αέρια μικρόβια θα μπορούσαν να επιβιώσουν και να αντέξουν την έντονη τοξικότητα της ατμόσφαιρας. Τα σύννεφα αυτά αποτελούνται κατά 90% από θειικό οξύ, κάτι το οποίο σημαίνει ότι θα ήταν απολύτως θανατηφόρα για κάθε γήινο μικρόβιο. Επομένως, όπως αναφέρει η επιστημονική ομάδα, κάποιος άγνωστος μηχανισμός θα ήταν απαραίτητος για την επιβίωση των «αφροδίσιων» αυτών μικροβίων, την προστασία τους δηλαδή από την όξινη διάβρωση που θα τους προκαλούσε το άφθονο θειικό οξύ.
«Με την παρούσα γνώση μας για τη φωσφίνη, την Αφροδίτη και τη γεωχημεία, δεν μπορούμε να εξηγήσουμε την ύπαρξη της φωσφίνης στα σύννεφα της Αφροδίτης. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχουμε να κάνουμε με ζωή. Απλώς σημαίνει ότι κάποια εξωτική διαδικασία παράγει την φωσφίνη και ότι η κατανόηση μας για την Αφροδίτη χρειάζεται δουλειά», σημειώνει χαρακτηριστικά η Σούζα-Σίλβα, θέτοντας κι άλλα ερωτηματικά. Ειδικότερα, σύμφωνα με την ερευνητικά ομάδα, η Αφροδίτη θα έπρεπε να είναι εχθρική στη φωσφίνη, καθότι η επιφάνεια και η ατμόσφαιρα της είναι πλούσιες σε οξυγόνο, το οποίο αντιδρά τάχιστα με το συγκεκριμένο αέριο και το εξουδετερώνει.
