Μέσα στην ελληνική Παράδοση, μια από τις πιο παλιές συνήθειες είναι να έχουμε αναμμένο στο εικονοστάσι του σπιτιού μας ένα καντήλι ως θυσία σεβασμού και τιμής προς τον Θεό, την Παναγία και τους αγίους...
Δεν είναι λίγες οι φορές όμως που εικονοστάσια είναι τοποθετημένα σε διάφορα σημεία του οδικού δικτύου και όχι μόνο. Ενα από τα πλέον περίεργα σημεία που έχει εντοπιστεί εικονοστάσι, είναι και το «Άγιον Όρος» της Κρήτης, τα Αστερούσια.
Το συγκεκριμένο εικονοστάσι, είναι χτισμένο εχοντας στα«πόδια» του το Κρητικό πέλαγος, μέσα σε ένα από τα πλέον άγρια τοπία του νησιού. Μέσα στα βράχια, τα αγριόχορτα και τις αστιβίδες, το συγκεκριμένο μνήμα, δίνει ένα άλλο «χρώμα» σε αυτή την «αετοφωλιά».
Η συνήθεια του εικονοστασίου και του αναμμένου καντηλιού, υπάρχει ως σήμερα γιατί αυτή φωτίζει τις ψυχές μας, αλλά διατηρεί και τον βαθύ χριστιανικό συμβολισμό της.
Ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης γράφει ότι το λάδι που καίει στα καντήλια μας «τον του Θεού υπεμφαίνει έλαιον». Το έλεος του Θεού που φανερώθηκε όταν η περιστερά του Νώε επέστρεψε στην Κιβωτό για να σημάνει την παύση του κατακλυσμού έχοντας στο ράμφος της κλάδο ελαίας. Ή όταν ο Ιησούς, καθώς προσευχόταν εκτενώς, πότιζε με τους θρόμβους του ιδρώτος του την ελιά, κάτω από τα κλαδιά της οποίας γονάτισε τη μαρτυρική εκείνη νύχτα στο Όρος των Ελαιών.
Το λάδι λοιπόν συμβολίζει το άπειρο έλεος του Θεού, αλλά και τα καντήλια συμβολίζουν την Εκκλησία που είναι μεταδοτική Θείου ελέους και φωτιστική. Και όπως ο Κύριος προσευχήθηκε στον κήπο των Ελαιών, έτσι και ο ναός με τα καντήλια, αλλά και το εικονοστάσι μας, μετατρέπεται σε νέο κήπο και ελέους (λαδιού) και ελέους θεϊκού.
