Ενα σπάνιας αξίας οπτικοακουστικό υλικό έρχεται στο φως της δημοσιότητας μέσ από την ανάρτηση του συγκεκριμένου βίντεο από το βιαννίτικο μουσικό Εργαστήρι που ανακαλεί μνήμες από τις «Φεγγαροβραδιές στη Βιάννο». Ενα δίσκο- σταθμό για την ανάδειξη της βιαννίτικης Παράδοσης, έργο του αείμνηστου Σάββα Πετράκη.
Πρόκειται για μια ηχογράφηση που ελήφθη το Μάρτιο του 2018, αποκλειστικά για το «Μουσικό εργαστήρι της Βιάννου» και περιλαμβάνεται στο ομώνυμο βιβλίο που κυκλοφόρησε μέσα στο ’18 από το Πνευματικό κέντρο Άνω Βιάννου «Περικλής Βλαχάκης», με την υποστήριξη της Περιφέρειας Κρήτης και του Δήμου Βιάννου.
To ακορντεόν, αν και λησμονημένο πλέον, τις περασμένες δεκαετίες υπήρξε δημοφιλές στην λαϊκη και παραδοσιακή μουσική, αλλά και εν προκειμένω στην ανατολική Κρήτη.
Όντας περισσότερο όργανο της παρέας, δεν έχει διασωθεί μέσω της δισκογραφίας, αλλά ούτε έχουν δει το φως της δημοσιότητας ερασιτεχνικές ηχογραφήσεις. Η ηχογράφηση αυτή μας μεταφέρει το κλίμα της εποχής, αλλά και το ιδιαίτερο στίγμα της Βιάννου μέσα στην παράδοση της ανατολικής Κρήτης, πριν ακόμη χαθεί ο πλουραλισμός και η πολυμορφία της κρητικής μουσικής, εξαιτίας της εμπορευματοποίησής αλλά και της πρωτόγνωρης πολιτισμικής αλληλεπίδρασης.
Βιαννίτικος σκοπός (ανοιχτές κοντυλιές του Μύρου)
Δημήτρης Παπαματθαιάκης (Σκαρβέλας): ακορντεόν
Ραφαήλ Δαμουλάκης: μαντολίνο
Στίχοι:
Μ΄ όρεξη δούλεψε ο Θεός την εδική σου πλάση γι' αυτό και δεν μπορεί καμιά στα κάλλη να σου μοιάσει
Με χρυσοκέντητη αυγή μοιάζει το πρόσωπό σου και δειλινό ανοιξιάτικο κάθε χαμόγελό σου
Εμίκρυνά τη την καρδιά που ήτανε μεγάλη, τόσο μικρή να μην μπορεί να μπει αγάπη άλλη
Μα ένα κομμάτι τση καρδιάς κράτηξα για να ζήσω μα αν τύχει και το χρειαστείς κι αυτό θα στο χαρίσω
Θα πα' να χτίσω μια φωλιά στου ποταμού την άκρη για να πληθαίνει το νερό του πόνου μου το δάκρυ
Μ' αρέσει στην ακρογυαλιά να κάθομαι να κλαίω, σε κάθε κύμα που 'ρχεται τον πόνο μου να λέω
Τση θάλασσας τα κύματα σε πήρανε από μένα τα κύματα γυρίσανε μα εσύ 'μεινες στα ξένα
Λησμόνησέ με ανε μπορείς κι εγώ θα προσπαθήσω μα με τις αναμνήσεις μου αμοναχός θα ζήσω
ζήσε εσύ κι ευτύχησε και ξέχασε με εμένα κι εγώ τραβώ μαρτυρικά τση μοίρας τα γραμμένα
Δώσε μου όρκο σταθερό εις τη ζωή την άλλη στον κάτω κόσμο ανε μπορώ να σ' αγαπήσω πάλι
Μα 'γω στην άλλη τη ζωή μικρή μου δεν σου τάσσω γιατί και στην προσωρινή μπορεί να σου ξεχάσω
