Αυτό το απόσπασμα από τον ΕΠΙΤΑΦΙΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ μας θυμίζει πόσο δύσκολο :
καθήκον είναι ο ύστατος αποχαιρετισμός για τον Πέτρο.
να μιλήσει κανείς σε παρελθόντα χρόνο για έναν σύντροφο που μέχρι πριν λίγες μέρες, δραστήριος, ανήσυχος, μαχητικός, έδινε μάχες για τους φίλους του για τη Βιάννο, το Ηράκλειο, την Κρήτη και την Ελληνική κοινωνία. Πάντα παρών στην πρώτη γραμμή των αγώνων.
Δύσκολο να συνειδητοποιήσουμε ότι ο Πέτρος έφυγε για το τελευταίο ταξίδι.
Κι όμως έφυγε.
Ξαφνικά, εδώ στο Ηράκλειο την πόλη που τον γέννησε και τον γαλούχησε με τις αρχές του ουμανισμού και τις αξίες του ανθρωπισμού, της δικαιοσύνης και της Ισονομίας για τις οποίες, έδωσε μάχες σε όλη του τη ζωή, πολλές φορές μόνος, αλλά πάντα με αξιοπρέπεια και λεβεντιά που κληρονόμησε από τη σπουδαία Οικογένεια με καταγωγή το Πεύκο της Βιάννου .
Και τώρα καλούμαστε, με όλη την οδύνη του θανάτου, να σκύψουμε πάνω από τη ζωή του.
Όχι μόνο για να τιμήσουμε ένα πραγματικό άνθρωπο κι αγωνιστή, ταγμένο στην πάλη για την απελευθέρωση του ανθρώπου.
Αλλά και για να τιμήσουμε τον ίδιο τον εαυτό μας.
Γιατί άνθρωποι σαν τον Πέτρο Μηλιαράκη, ζωές σαν του Πέτρου, αποτελούν τιμή για την Βιάννο και το Ηράκλειο. Οι Βιαννίτες είμαστε λίγοι αλλά έχουμε μεγάλες απαιτήσεις πρώτα από όλα από τον εαυτό μας , έτσι και ο Πέτρος είχε απαιτήσεις και προσδοκίες που τον οδήγησαν σε μία σπουδαία πανεπιστημιακή και νομική Επαγγελματική καριέρα, που την έθετε πάντα προς το κοινό συμφέρον.
Ζητούσε τη σοφία και το κάλλος που εξυψώνουν τον κόσμο, όχι την εξουσία και τη δύναμη που ευτελίζουν τους ανθρώπους, ως κατακτητές και ηττημένους.
Σε ανθρώπους όπως ο Πέτρος ανατέλλει από μέσα τους μία αίγλη πού δεν δύει αλλά φωτίζει και οδηγεί τους ανθρώπους. Αναδεικνύονται «κλέος ἀέναον θνητῶν».
Ο Πέτρος Μηλιαράκης στα πλαίσια της δικηγορίας του ενώπιον των Ανωτάτων Ακυρωτικών Δικαστηρίων (της Ελλάδας) κλήθηκε σε πολλές περιπτώσεις να υπερασπισθεί το δημόσιο συμφέρον:
Η εμπλοκή του στην υπόθεση της λεγόμενης «βασιλικής περιουσίας», όπου κλήθηκε και υπερασπίστηκε τα δικαιώματα του Ελληνικού Δημοσίου.
Η παράστασή του στην υπόθεση που αφορούσε στη νομιμότητα της «χωροθέτησης» της «Γέφυρας Ρίου-Αντίρριου», όπου υπερασπίσθηκε τη εξέλιξη του έργου, σύμφωνα με τους κανόνες του Ευρωπαϊκού Κοινοτικού Δικαίου
• Ο χειρισμός του στην υπόθεση των αποζημιώσεων των θυμάτων της μοιραίας πτήσης της κρατικής αποστολής του Φάλκον (Falcon), υπό τον αείμνηστο Γιάννο Κρανιδιώτη.
υπήρξε ο πληρεξούσιος δικηγόρος του αγροτικού κινήματος του Νομού Ηρακλείου κατά του ανατοκισμού. Ειδικότερα:
Ασυμβίβαστος με το μέτριο και το ψεύτικο, σ’ όλη του τη ζωή δεν δείλιασε να πολεμάει με πάθος, με ειλικρίνεια, πέραν και μακρά από προκαταλήψεις.
Ταυτίστηκε και αγωνίστηκε από τη νεανική του ηλικία συμμετέχοντας ενεργά σε πολιτικά κινήματα και οργανώθηκε από τα μαθητικά του χρόνια στην ΕΔΗΝ Ηρακλείου, και στη συνέχεια ως φοιτητής οργανώθηκε στους φίλους του ΠΑΚ .
Η μεταπολίτευση βρήκε τον Πέτρο Μηλιαράκη στο ξεκίνημα του ΠΑΣΟΚ, ως προέκταση του ΠΑΚ. Αρχικά, εργάστηκε για τη συγκρότηση του ΠΑΣΟΚ και, μεταξύ άλλων, υπήρξε ο πρώτος Α’ Γραμματέας της Εθνικοτοπικής Κρητών του ΠΑΣΟΚ (1974-1981). Παράλληλα ορίσθηκε από τον Ιανουάριο του 1975 από τον Ανδρέα Παπανδρέου υπεύθυνος των διαλέξεων της (τότε) «Μορφωτικής Κίνησης του ΠΑΣΟΚ», ενώ την περίοδο 1978-1981, επίσης με απόφαση του Ανδρέα Παπανδρέου, εντάχθηκε στην υπό τον Καθηγητή Απόστολο Λάζαρη «Επιτροπή Ανάλυσης και Προγραμματισμού» για την επεξεργασία του Κυβερνητικού Προγράμματος –με ειδικότερη ευθύνη στα ζητήματα της (τότε) Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας.
Μεταξύ των δραστηριοτήτων του Πέτρου Μηλιαράκη στο ΠΑΣΟΚ συγκαταλέγεται και η συμμετοχή του στο ψηφοδέλτιο του Νομού Ηρακλείου στις Βουλευτικές Εκλογές του 2004, οπότε και τιμήθηκε από το Εκλογικό Σώμα με δέκα χιλιάδες (10.000) σταυρούς προτίμησης. Διαφωνώντας, όμως, επί νομικού και πολιτικού πεδίου με την πρώτη «Δανειακή Σύμβαση» και το «Μνημόνιο Συνεννόησης», αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ το Μάιο του 2010.
Ασυμβίβαστος και αδούλωτος, όπως το φρόνημα του ελληνισμού, το οποίο διακόνησε μέσα από την επιστήμη και την πολιτική σε πολύ υψηλά επίπεδα με μόνο γνώμονα την αλήθεια και πάντα καταβάλλοντας υψηλό προσωπικό κόστος αφού πάντα διατύπωνε τις θέσεις του δημόσια ερχόμενος σε αντίθεση με εξουσιαστικές δομές και νοοτροπίες της Ελληνικής Πολιτικής ζωής που δεν αποδέχονται την διαφορετική γνώμη και άποψή
Αποτελεί παράδειγμα προς κάθε ένα από εμάς όλους που θέλουμε να αγωνιστούμε για τις τοπικές μας κοινωνίες με όπλα και εφόδια που ακουμπάνε στις πανανθρώπινες αξίες και ιδανικά που είχε στις εφεδρείες του σπάνιου ψυχισμού του ο Πέτρος.
Ο Πέτρος Μηλιαράκης ως νομικός της θεωρίας έχει συγγράψει σημαντικό αριθμό βιβλίων και άρθρων, διακονώντας την επιστήμη του σε υψηλό θεωρητικό επίπεδό και επεξεργαζόμενος θέματα που απαιτούν βάθος γνώσης και έγκυρη κατάρτιση :
• «Σύγχρονα θέματα Διπλωματίας, Διεθνούς Οικονομίας και Διεθνούς Δικαίου» (1982),
• «Περί του Συμβουλίου της Επικρατείας» (1985 και 1989),
• «Η Εξωτερική Πολιτική κατά το Συνταγματικό Δίκαιο» (1987),
• «Οικονομικό Δίκαιο και Νόμισμα» (1987),
• «Το Νομισματικό Σύστημα στα πλαίσια του Οικονομικού Δικαίου» (1990),
• «Τραπεζικό Δίκαιο» (1994),
• «Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο του Στρασβούργου – The European Court in Strasbourg» (στην ελληνική και αγγλική γλώσσα, 2000),
• «Μεταδημοκρατία και Κοινοτικό Κεκτημένο» (2003),
• «Το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα μεταξύ νομικού δόγματος και πολιτικής» (2005)
• «Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο και Ελληνικό Σύνταγμα –Public International Law and Hellenic Constitution» (στην ελληνική και αγγλική γλώσσα, 2008, με πρόλογο του Καθηγητή Χάρη Παμπούκη).
• «Μακροσύστημα και Ευρωσύστημα - με αναφορά στο Οικονομικό Δίκαιο» (2009, με πρόλογο του Καθηγητή Νίκου Κοτζιά).
•«scripta manent - συμμετοχή στο δημόσιο πολιτικό και νομικό λόγο» (2018).
Με πλούσιο αρθογραφικό του έργο ο Πέτρος Μηλιαράκης αγωνίστηκε με ισχυρά νομικά επιχειρήματα, ενάντια στις «ελίτ των Βρυξελλών» και στην προσπάθεια τους να αποβάλουν την Ελλάδα από την αμετάκλητη συμμετοχή της στο Ευρωσύστημα και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Με σταθερή πολιτική τοποθέτηση ενάντια στις «Σχολές Σκέψης» του «Μονεταρισμού» και του «Νεοφιλελευθερισμού» , με συγγραφικό έργο και αρθρογραφία, αλλά και δημόσια παρουσία μέσω των ΜΜΕ, ασκεί κριτική στα επικρατούντα στην «ελίτ των Βρυξελλών» δόγματα, αντιτιθέμενος στην άτυπη λειτουργία του Eurogroup, καθώς και στην πολιτική της λιτότητας, υποστηρίζοντας τη δραστική τόνωση της συνολικής ζήτησης για την επίτευξη μακροοικονομικής ισορροπίας.
Παραλλήλως, με ειδικές δημόσιες μελέτες και με αναφορά στους κανόνες του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου, καθώς και της ενωσιακής έννομης τάξης, τεκμηριώνει τα δικαιώματα της Ελλάδας απέναντι στους εξωνομικούς ισχυρισμούς των αξιωματούχων της Άγκυρας.
Τα κείμενά του, οι παρεμβάσεις, οι ομιλίες του, διατρέχονται από κείνο το άριστο μέτρο, που μόνο η γνώση της Ιστορίας, η θεωρητική κατάρτιση, και η επεξεργασμένη πείρα μπορούν να παράγουν.
Οι αγώνες και η διαδρομή του Πέτρου ήταν ένα παράδειγμα θάρρους και ήθους.
Αλλά και ένα παράδειγμα πώς μπορεί ένας Δημοκράτης Πολίτης να είναι σταθερός αλλά όχι πειθήνιος.
Να προτάσσει την ενότητα αλλά να μην υποστέλλει το δικαίωμα της γνώμης του.
Θα μας λείψει, φίλες και φίλοι ο Πέτρος .
Θα μας λείψει ως φυσική παρουσία, ευεργετική και τολμώ να πω παραινετική για αγώνες .
Θα μας λείψει ως άποψη, ως διαφωνία, ως ενωτική παρουσία, ως πράξη που δεκαετίες συνέπειας καταξιώνουν.
Ωστόσο υπάρχει κάτι παρήγορο μέσα στο σημερινό πένθος.
Παρήγορο και αληθινό.
Άνθρωποι σαν τον Πέτρο, ακόμα κι όταν έχουν φύγει από τη ζωή, εξακολουθούν να είναι παρόντες στον καθημερινό αγώνα και στην καθημερινή αγωνία της κοινωνίας και του λαού μας .
Όχι μόνο ως παράδειγμα, αλλά και ως παρακαταθήκες όπου πάνω τους μόνο, μπορούν να ανθίσουν οι κήποι και οι πολιτείες μας.
Μέσα από αυτούς τους αγώνες μπορούν να πάρουν σάρκα και οστά τα όνειρα της νέας γενιάς για αξιοπρέπεια και ένα άλλο αύριο .
Για αυτό αγαπητές Μαρία , Κατερίνα και Ιωάννα μην λυγίζεται..
.. ο Πέτρος πλέον «εἶναι ἐγκατεστημένος ως ἄγραφη ἀνάμνηση , σκαλισμένη ὄχι σὲ κάποιο ἔργο τέχνης ἀλλὰ μᾶλλον στὶς καρδιὲς ἑνὸς ἑκάστου όλων εμάς .»
**Πρόκειται για τον επιμνημόσυνο λόγο που εκφωνήθηκε στο πολιτικό μνημόσυνο του Πέτρου Μηλιαράκη
*Γιατὶ τῶν ἐπιφανῶν ἀνδρῶν τάφος εἶναι ἡ Γῆ ὁλόκληρη, καὶ τὴν ὕπαρξή τους δὲν τὴν φανερώνει μόνο ἡ ἐπιγραφὴ μιᾶς στήλης σὲ κάποιο μέρος τῆς πατρίδας τους, ἀλλὰ καὶ στὰ ξένα μέρη εἶναι ἐγκατεστημένη μία ἄγραφη ἀνάμνηση αὐτῶν σκαλισμένη ὄχι σὲ κάποιο ἔργο τέχνης ἀλλὰ μᾶλλον στὶς καρδιὲς ἑνὸς ἑκάστου τῶν ἀνθρώπων
