Από τον Μικρό Πλάτανο ίσαμε τον Μεγάλο μια ανεφυξά τσιγάρο
19/08/2025
Πάνω που ετοιμάζεσαι να πεις «τέλειωσε το καλοκαίρι» το βλέπεις να ξανάρχεται…
Να ελαύνει φουριόζικο.
Συμβαίνουν αυτά τα πράγματα. Και το περίεργο είναι πως δεν οφείλονται στα τερτίπια των κλιματικών αλλαγών. Μα σε εκείνα των ανθρώπινων τερτιπιών και κουμάντων.
Ο Μεγάλος Πλάτανος με την Μικρή Πλατεία και ο Μικρός Πλάτανος με τη Μεγάλη Πλατεία (που με τούτη τη μοιρασιά δείχνουν τον τρόπο του πως εξισορροπούνται οι τοπικές, ειδικά, αντιθέσεις), την Κυριακή το βράδυ 17 τ’ Αυγούστου, την ανεφυξά την κάνανε αυτό που στη Φυσική ονομάσαμε «χρόνο dt».
Διότι, η ταχύτητα του ήχου, άλλο φυσικό μέγεθος κι αυτό, μικραίνει κι άλλο, σου λέει, αν ο ήχος είναι μουσική νότα. Κι αν οι ήχοι είναι πολλοί (δηλαδή πολλές οι μουσικές νότες) τότε μικραίνουν εξωφρενικά οι αποστάσεις και γίνεται ένα η αρχή με το τέλος.
Και θες δε θες, το βλέπεις το καλοκαίρι να ξεστημονίζει «φτού κι απ’ την αρχή».
Ανθρώπων έργα!
Ανθρώπων έργα η έμπνευση… ανθρώπων έργα η συμμετοχή… ανθρώπων έργα τα μοιράσματα… Ανθρώπων κατάκτηση κι η χαρά.
Ο «Πολιτιστικός Σύλλογος της Βιάννου» και ο «Πολιτιστικός Σύλλογος του Κερατόκαμπου» εμπνεύστηκαν μια κοινή βραδιά έντεχνης μουσικής και μουσικής αφιερωμένης στο Βιαννίτικο μουσικό ιδίωμα.
Η Χορωδία του Δήμου Βιάννου "Στάθης Μάστορας" από τη μια. Τα παραδοσιακά μουσικά όργανα κι οι φωνές των κανταδόρων από την άλλη.
Κι ήταν η απόλαυση του σύγχρονου ελληνικού ρεπερτορίου από τη μια, από την δεκαετία του ’50 ίσαμε τον Γιάννη Αγγελάκα, τους Κατσιμιχαίους κ.α, και η απόλαυση των Βιαννίτικων λαϊκών οργάνων από την άλλη, που μηδένισαν την απόσταση ανάμεσα στους δυο πλατάνους, που στράτευσαν τις ρίζες και τα κλαδιά τους να στείλουν και την πιο αδύναμη νότα σε όλα τα σπιτικά και που ένωσαν πλατείες, σοκάκια κι αυλές, σε μια γιορτή χαράς.
Ανθρώπων έργα που θυμίζουν, που τέρπουν, που ενώνουν!
Διότι, αυτό το βράδυ, κανένα αυτί δεν σφραγίστηκε για να μην ακούει αλυχτίσματα απελπισμένων τραγουδιστών/τριών(?).
Διότι, κανένα παράθυρο δεν έκλεισε από αποστροφή σε, παραδοσιακούς τάχα, ήχους ξενόφερτους , σε νεοεισαχθέντες τρόπους διασκέδασης με άναρθρες φωνές, βίαιες εκτάσεις χεριών, επιδεικτικούς σάλτους και «κούπες».
Όλα τα παράθυρα μείνανε ανοικτά!
Και θα παραμείνουν ανοιχτά, ως φαίνεται, περιμένοντας κι άλλες τέτοιες βραδιές.
