Ανεπίδοτο γράμμα στο φίλο το Γιάννη Εμμ. Κοτσιφάκη
Αγαπημένε φίλε Γιάννη,
Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από τον αναπάντεχο χαμό σου∙ Η απουσία σου είναι πάντα αισθητή, όχι μόνο για την οικογένειά σου, αλλά και για τη Βιάννο, τους φίλους, όλους εμάς που σε γνωρίσαμε.
Αν και μας χώριζαν σχεδόν δυο δεκαετίες, η όσμωση στις παρέες που βρεθήκαμε, ήταν εκπληκτική από την πρώτη στιγμή. Ίσως το γέλιο σου, η ανυστερόβουλη αγάπη σου για τη Βιάννο και τους Βιαννίτες, η αύρα σου τελικά, να έσπαγε τα φραγματα της ηλικίας και να πλημμύριζε με ζωογόνα απελευθερωτικά κύματα τους γύρω σου.
Φίλε Γιάννη, αυτές τις μέρες φαντάστηκα, πως θα ήθελες πολύ, να είχες «τρυπώσει» στην παραπάνω φωτογραφία του 1966∙ και μάλιστα δίπλα στον αρχηγό Γ. Σιδέρη της εθνικής Ελλάδας, όπως παρατάχθηκε τότε στο ιστορικό παιγνίδι με την Πορτογαλία του Εουσέμπιο και νίκησε με 4-2∙ με τους Τ. Οικονομόπουλο, Μ. Δομάζο, Αρ. Καμάρα, Μ. Παπαϊωάννου, Στ. Χάϊτα, Γ. Δέδε, Β. Μποτίνο κ.α.
Θα σε θυμάμαι, πάντα…
Βραχόκηπος, Δεκέμβρης του 2019