Τέτοιες μέρες το 2004, το Ηράκλειο πενθούσε για το χαμό μια μεγάλης μορφής της πόλης, με πλούσια δράση στον κοινωνικό, τον εκπαιδευτικό και τον πολιτιστικό τομέα, της Χρυσούλας Μπουρλώτου...
Ας θυμηθούμε τι έγραφε τότε, η εφημερίδα "Πατρίς":
Αν και η ασθένειά της ήταν πολύχρονη, μέχρι και τους τελευταίους μήνες εξακολουθούσε να συμμετέχει ενεργά στις δράσεις που είχε αναλάβει, έχοντας σκοπό την ανάδειξη τη πολιτισμού της Κρήτης και κυρίως την προσφορά βοήθειας προς το συνάνθρωπο. Η Χρυσούλα Μπουρλώτου λίγες μέρες πριν φύγει από τη ζωή είχε αναδειχθεί από τους δημοσιογράφους του Ηρακλείου ως το πρόσωπο που με την εν γένει παρουσία και δραστηριότητά της, ανέδειξε την ιδέα του εθελοντισμού και της προσφοράς στην κοινωνία. Η τελετή βράβευσης είχε προγραμματιστεί για τις 5 Δεκεμβρίου…
Από τα πρώτα χρόνια της ζωής της η Χρυσούλα Μπουρλώτου αγωνίστηκε για να κάνει πραγματικότητα το όνειρο, για να δημιουργήσει ένα καλύτερο αύριο όχι για την ίδια, αλλά για όλη την κοινωνία που την περιέβαλλε. Έζησε και την καλή και την άσχημη πλευρά της ζωής και κατάφερε και στις δύο περιπτώσεις να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.
Την άνοιξη του 2003 η Χρυσούλα Μπουρλώτου είχε ανοίξει την καρδιά της στην «Π» και είχε μιλήσει για τη ζωή της, για την πλούσια δραστηριότητα, αλλά και τις δυσκολίες που συνάντησε και τις ξεπέρασε χάρη στην αισιοδοξία και την εργατικότητά της.
Ο πατέρας της ήταν διευθυντής της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ηρακλείου. Με την αδερφή της Αθηνά μεγάλωσαν σε άνετο περιβάλλον, μέχρι την κατοχή, όταν ήρθαν τα δύσκολα χρόνια για όλες τις ελληνικές οικογένειες. Λίγο μετά την κατοχή ο πατέρας της αρρώστησε και πέθανε όταν η Χρυσούλα Μπουρλώτου ήταν 19 ετών και σπούδαζε ακόμα στην Παιδαγωγική Ακαδημία. Τότε ανέλαβε εκείνη το τιμόνι της οικογένειας και φρόντιζε τη μητέρα και την αδερφή της. Δούλεψε για δύο χρόνια ως δασκάλα στο Λύκειο ο Κοραής. Ταυτόχρονα είχε αναλάβει τη διεύθυνση μιας βιοτεχνίας μαρμαρόσκονης και μαραμροψηφίδων, που είχε περιέλθει στην ιδιοκτησία της οικογένειας. Εκείνη την εποχή κάθε πρωί πήγαινε στο σχολείο για να διδάξει, το μεσημέρι παρέδιδε ιδιαίτερα μαθήματα και το απόγευμα πήγαινε στο μαρμαράδικο. Πολλές φορές χρειαζόταν να πηγαίνει στα νταμάρια και να ξεφορτώνει πέτρες.
Λίγο αργότερα, το 1954, άνοιξε το δικό της σχολείο, όπου φοίτησαν μεγάλες προσωπικότητες, μεταξύ των οποίων και ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής κ. Θεόδωρος. Εκεί φάνηκε η μεγάλη διάθεση για προσφορά προς το συνάνθρωπο, η οποία τη χαρακτήριζε σε όλη της τη ζωή. Ποτέ δεν είδε το σχολείο σαν επιχείρηση, αλλά σαν εκπαιδευτικό οργανισμό. Έδινε υποτροφίες στους αριστούχους μαθητές και πολλά φτωχά τότε παιδιά κατάφεραν να αποκτήσουν γερές βάσεις και να γίνουν μεγάλοι επιστήμονες, γνωστοί επιχειρηματίες. Το σχολείο ήταν ανοιχτό στην κοινωνία του Ηρακλείου και έπαιρνε μέρος σε όλα τα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης.
Το 1960 αρραβωνιάστηκε με τον επιχειρηματία Αδαμάντιο Μαθιουδάκη και παντρεύτηκαν τέσσερα χρόνια μετά. Λίγο αργότερα ήρθε στον κόσμο η κόρη τους Μαρία-Σοφία, η οποία είναι δασκάλα.
Το σχολείο έκλεισε το 1979, ύστερα από είκοσι πέντε χρόνια επιτυχημένης λειτουργίας και προσφοράς στο χώρο της εκπαίδευσης στο Ηράκλειο. Η Χρυσούλα Μπουρλώτου δώρισε όλο τον εξοπλισμό στο σχολείο του Καστελλίου Πεδιάδος.
Μια δύσκολη εποχή ξεκίνησε και πάλι. Υπέβαλε τα χαρτιά της για να διοριστεί στο Δημόσιο. Μέχρι όμως να διοριστεί δεν είχε εισοδήματα. Όμως, δεν το έβαλε κάτω. Έπιασε δουλειά στην ΑΝΕΚ και κάθε μέρα κατέβαινε στο λιμάνι για να κόψει εισιτήρια στα φορτηγά.
Στο μεταξύ ήρθε ο διορισμός της και πέρασε στη δημόσια εκπαίδευση, απ’ όπου το 1994 πήρε τη σύνταξή της.
Όλο αυτό το διάστημα δεν έπαψε να ασχολείται με κοινωνικά θέματα. Ήταν μέλος του Λυκείου Ελληνίδων από τα τέλη της δεκαετίας του ’50 και είχε κληθεί να συμβάλει στην ίδρυση σχολής αναλφάβητων γυναικών, η οποία λειτούργησε και με τη βοήθεια της μητέρας της. Μετά τη δικτατορία εργάστηκε για την ίδρυση του Συλλόγου Πολιτιστικής Αναπτύξεως Ηρακλείου, ενώ ασχολήθηκε και με το Προσκοπείο. Ήταν πρόεδρος του Συλλόγου των Φίλων Ιατρικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Κρήτης, γενική γραμματέας του Συλλόγου Πολιτιστικής Αναπτύξεως, της Εταιρείας Στήριξης Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες, της Φιλοδασικής Ένωσης, επίτιμη πρόεδρος της Ομοσπονδίας Κρητικών Συλλόγων Γερμανίας. Επίσης, εκπροσωπούσε την Παγκόσμια Επιτροπή για την αναβάθμιση της Μάχης της Κρήτης. Στην Κρήτη τον γυναικείο παγκόσμιο οργανισμό «Γυναίκες Χωρίς Σύνορα», ενώ μετείχε και Πολιτιστική Επιτροπή του Δήμου Ηρακλείου.
Μεγαλύτερη όμως δράση ανέπτυξε ως πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων Ηρακλείου.
Η Χρυσούλα Μπουρλώτου έζησε μια ζωή γεμάτη δραστηριότητα, προσφορά στο συνάνθρωπο και αισιοδοξία. Με δύναμη έδωσε μάχες και κατάφερε να βγει νικήτρια ακόμα και από ήττες, γιατί δε δίσταζε να βρεθεί αντιμέτωπη με τις δυσκολίες.
