Άρχισαν τα χιουμοριστικά σχόλια για το πόσοι ξαφνικά γύρω μας, θα επιδιώξουν να εκλεγούν ως δημοτικοί σύμβουλοι στις επόμενες εκλογές. Σ'αυτό το άρθρο θα δούμε, πόσοι δεν θα επιδιώξουν να το κάνουν.
Είμαστε οι άνθρωποι που γκρινιάζουν για το ότι δεν ανανεώνονται στο βαθμό που πρέπει τα πρόσωπα που ασχολούνται με την πολιτική. Οι ίδιοι ακριβώς άνθρωποι, που σχολιάζουν χιουμοριστικά ότι "και η κουτσή Μαρία, θέλει να γίνει υποψήφια δημοτική σύμβουλος".
Θυμάμαι ένα σχόλιο του Γιώργου Παπαϊωάννου (Giorgos Papaioannou) από τις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, όπου ανέφερε πως "το αστείο θα έπρεπε να είναι το πόσοι πολλοί δεν ασχολούνται με την πολιτική και πόσοι αφήνουν τους άλλους να αποφασίζουν για αυτούς".
Ειδικότερα στις αυτοδιοικητικές εκλογές, είναι τρομερό το πόσοι επιλέγουν τον δρόμο της κριτικής από τον δρόμο της δράσης. Αν γίνουμε ακόμα πιο συγκεκριμένοι και εστιάσουμε στους μικρούς πληθυσμιακά δήμους, θα δούμε ότι ακόμα και εκεί έχουμε έναν σταθερά σημαντικό αριθμό προσώπων οι οποίοι μόνιμα επιθυμούν να βρίσκονται σε καίρια πόστα για λόγους τους οποίους όλοι υποψιαζόμαστε.
Αξίζει να επισημανθεί, πως για την απουσία των "φρέσκων" προσώπων από τις αυτοδιοικητικές εκλογές, δεν ευθύνεται μονάχα η έλλειψη διάθεσης. Εδώ εμφανίζεται ένα κοινωνικό πρόβλημα, που μετατρέπεται σε πολιτικό. Αυτό είναι, το γεγονός ότι ένα νέο άτομο 35 χρονών π.χ., ζει από τα 24 του στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης. Σχεδόν από τότε που άρχισε να εργάζεται λοιπόν, βρίσκεται σ'ένα περιβάλλον οικονομικής ανασφάλειας, που φυσικά καθιστά την επένδυση χρόνου και ενέργειας για την πολιτική του δραστηριοποίηση, πολυτέλεια.
Η οικονομική ανασφάλεια όμως, δεν είναι κάτι που έχουν μόνο οι νεότεροι. Οικονομικά ανασφαλείς άνθρωποι, υπάρχουν σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες, άρα και για αυτούς η ενασχόληση με την πολιτική, είναι είδος πολυτελείας.
Σ'αυτό το ζήτημα πάνω, θα πρέπει να βρεθεί μια λύση. Αν μας ενδιαφέρει δηλαδή να βρεθεί λύση.
Από τη μεριά μας σαν κοινωνία, θα πρέπει να ενθαρρύνουμε -τουλάχιστον στις αυτοδιοικητικές εκλογές- άτομα που δεν έχουν ξανασχοληθεί με τα κοινά, να το κάνουν. Όχι απαραίτητα νέους ηλικιακά, αλλά νέους στην πολιτική. Θα πρέπει σ'αυτό το επίπεδο τουλάχιστον, η πολιτική να σταματήσει να είναι προνόμιο των ατόμων που έχουν βγάλει κομματικές σχολές ή των "φτασμένων επιχειρηματιών", των γιατρών και των δικηγόρων. Θα πρέπει να μπουν με καλύτερους όρους στην εξίσωση, οι φοιτητές, οι άνεργοι, οι αγρότες.
Ρίχοντας μια ματιά στο Δήμο Βιάννου, διακρίνω σε πρώτη φάση μια δυσκολία από τους συνδυασμούς να εντάξουν πρόσωπα στο δυναμικό τους. Μιλάμε για το Δήμο Βιάννου. Έναν Δήμο που δεκαετίες τώρα, πλήττεται βάναυσα από την αστυφιλία και σβήνει χρόνο με το χρόνο. Δεν είναι κινδυνολογία. Ο Δήμος Βιάννου με μαθηματική ακρίβεια, θα σβήσει αν δεν συμβεί κάτι που θα αλλάξει τα δεδομένα.
Μια ένδειξη αντίδρασης σ'αυτή την κατάσταση, θα ήταν να έχουν σχηματιστεί ήδη όλα τα ψηφοδέλτια και ο κερδισμένος χρόνος, να αφιερώνεται σε άλλα πράγματα.
Ελπίζω αργά η γρήγορα, να δείξουμε ότι έχουμε σφυγμό...
