Το γωνιό των απορριμμάτων και…των συναισθημάτων...

Καθημερινή ανάγκη η σκούπα με το φαράσι για το «γωνιό» μου. Πλατανόφυλλα αλλά κι όλα τα ξερά φύλλα της ευρύτερης γειτονιάς βρίσκουν άσυλο σ’ αυτό το γώνιασμα… Εκεί, έρχονται καθημερινά και συγχρωτίζονται με τα ξερόφυλλα και πολλά απορρίμματα από τους παρακείμενους κάδους λες κι έχουν… ραντεβού! Βλέπετε ακόμη και τα σκουπίδια ψάχνουν συντροφιά κι απάγκιο.

Έτσι, η σάρωση είναι η έναρξη της κάθε μέρας μου, και η πλέον απαραίτητη προϋπόθεση του πρωινού καφέ…

Το ίδιο αυτό «γωνιό», συνδιεκδικείται κι από μένα. Εκεί, δίπλα στο ιστορικό περίπτερο, υπό τη σκέπη του Μεγάλου Πλατάνου, βρίσκεται το τραπεζάκι μου. Αγαπημένη θέση που, χειμώνα-καλοκαίρι, βρίσκουν απάγκιο για να σταλίσουν σκέψεις και προβληματισμοί. Εδώ είναι ο γεωγραφικός τόπος της ηρεμίας και της περισυλλογής μου… Εδώ, σ’ αυτό το σημείο, τις βραδινές ώρες, τέμνονται τα συναισθήματα. Τις νύχτες ο χρόνος κόβει ταχύτητα και η μοναξιά διογκώνεται… Είναι οι στιγμές που η πρακτική αριθμητική των συναισθημάτων πιάνει το φαράσι και τη σκούπα της κι αρχίζει τις επώδυνες αλλά και λυτρωτικές προσθαφαιρέσεις της. Πολλά και βασανιστικά τα «συν» και τα «πλην», τα «διά» και τα «επί» της ζωής κι εσύ, πρέπει να ξεδιαλέξεις και να αποθησαυρίσεις. Πολλές οι αθροίσεις. Αναγκαίες προσθέσεις και αφαιρέσεις, αμέτρητοι πολλαπλασιασμοί και διαιρέσεις. Να φυλάξω στα σεντούκια της Μνημοσύνης τις γλύκες μου και να απαλλαγώ από τα άχρηστα και τα πικρά… να ξεφορτωθώ τα ψέματα και να χαϊδέψω τη γυμνή αλήθεια.

Εδώ τσακώνονται τα «αν» και τα «ίσως», τα «μη» και τα «γιατί», τα «θέλω» και τα δεν «θέλω», τα «μπορώ» και τα «δεν δύναμαι». Εδώ θα βρω τα έλλογα συναισθήματα, αυτά που καλούνται να κλείσουν τις ρωγμές των ανικανοποίητων επιθυμιών μου, εδώ ξορκίζω τα νεραϊδικά του παράλογου που με περιτριγυρίζουν σκανταλιάρικα, εδώ τραβώ τα γκέμια στους καλπάζοντες καημούς…

Εδώ σ’ αυτό το τραπεζάκι, σκοτώνονται τα ημερήσια ψέματα και δίπλα μου κάθεται ελκυστικά, γυμνή-ολόγυμνη η Αλήθεια…

Εδώ οι συζητήσεις γίνονται πρόσωπο με πρόσωπο…

Εδώ σ’ αυτό το σαλόνι υποδοχής αγαπημένων φίλων κάνω το ημερήσιο ταμείο: Τόσες οι χαρές κι οι πίκρες, τόσα τα ψέματα και οι αλήθειες… Κάθε που βραδιάζει ένα ιδιότυπο «ζήτα» εκδίδεται από την ταμειακή μηχανή της καρδιάς… και της ψυχής μου…

Το πρωί σκουπίζω τα ξερά φύλλα του πλατάνου και της βουκαμβίλιας και το βράδυ σαρώνω τους ξερούς-αποκαμωμένους καημούς, τα πεθαμένα συναισθήματα και τα λείψανα όποιου με πλήγωσε…

Είναι ένα αδιάκοπο παιγνίδι αντιθέσεων όλο αυτό το καθημερινό σκούπισμα, ανάμεσα στο γέλιο και στο δάκρυ, στην ηδονή και την θλίψη, στα ψέματα και στην αλήθεια, στο φως και το σκοτάδι…

16 Αυγούστου 2020