Το Σάββατο του Λαζάρου (το Σάββατο πριν από την Κυριακή των Βαΐων) τα παιδιά γυρίζουν τα σπίτια και τραγουδούν τα ειδικά κάλαντα (Λαζαρικά) σε διάφορες παραλλαγές, που εξιστορούν την «εκ νεκρών έγερση» του Λαζάρου. Πρόκειται για μια παράδοση που δεν έχει ξεχαστεί στην Άνω Βιάννο, αλλά και σε άλλα χωριά του Δήμου.
Τελειώνοντας το τραγούδι τους τα Λαζαράκια, όπως αποκαλούνται οι καλαντιστές της ημέρας, συνεχίζουν με ευχετικούς και επαινετικούς στίχους για το σπίτι και δέχονται ως φιλοδώρημα αυγά που τα τοποθετούν σ’ ένα στολισμένο καλαθάκι (σε κάποιες περιοχές φρούτα ή χρήματα). Τον Λάζαρο τραγουδούν κυρίως κορίτσια σχολικής ηλικίας, τα οποία αποκαλούνται λαζαρίνες, λαζαρίτσες, λαζαρούδισσες κ.α.
Γενικότερα, το Σάββατο του Λαζάρου λαμβάνει χαρούμενο χαρακτήρα, καθώς η έγερση του Λαζάρου προαναγγέλλει την Ανάσταση του Χριστού.
Τα κάλαντα του Λαζάρου
«Σήμερα έρχετ' ο Χριστός, ο επουράνιος Θεός
Εις την πόλη Βηθανία, Μάρθα κλαίει και Μαρία.
Λάζαρον τον αδελφόν τους και πολύ αγαπητόν τους
Τρεις ημέρες τον θρηνούσαν, και τον εμοιρολογούσαν.
Την ημέρα την Τετάρτη, κίνησ' ο Χριστός για να ’ρθει
Και εβγήκε η Μαρία, έξω από τη Βηθυνία.
Και μπρος Του γονυκλινεί και τους πόδας του φιλεί:
«Αν εδώ ήσουν Χριστέ μου, δεν θα πέθαιν' αδελφός μου.
Μα και τώρα ’γω πιστεύω και καλότατα ηξεύρω,
ότι δύνασ’ αν θελήσεις και νεκρούς να αναστήσεις».
Λέγει : «Πίστευε Μαρία, άγωμεν εις τα μνημεία».
Τότε ο Χρηστός δακρύζει και τον Άδη φοβερίζει.
«Άδη, Τάρταρο και Χάρο, Λάζαρον θε να σου πάρω.
Δεύρο έξω, Λάζαρέ μου, Φίλε και αγαπητέ μου».
Λάζαρος απελυτρώθη, ανεστήθη και σηκώθη,
ζωντανός σαβανωμένος και με το κερί ζωσμένος.
Πες μας, Λάζαρε τι είδες εις τον Άδη όπου πήγες;
«Είδα φόβους, είδα τρόμους, είδα βάσανα και πόνους,
δώστε μου λίγο νεράκι, να ξεπλύνω το φαρμάκι
της καρδίας, των χειλέων και μη ρωτάτε πλέον».
