Στην Αίγλη που μίσεψε…

Ο Χάρος τηνέ ζήλεψε

Αίγλη μου τη ζωή σου

και ήρθε τόσο άπονα

και πήρε την ψυχή σου

Είναι βαρύς ο πόνος μας

και ράγισε η καρδιά μας

γιατί, ήσουνα ξεχωριστή

στην οικογένειά μας

.

Πώς να βαστάξουν τον καημό

καλή μου τα παιδιά σου

απού τα είχες κόνισμα

μέσα στην αγκαλιά σου

.

Κι ο άνδρας σου, που σ’ είχενε

μη βρέξει και μη στάξει

τέτοιο μεγάλο κλαημό

πώς να τονέ βαστάξει;

.

Ο Χάρος τηνέ ζήλεψε

την αρχοντιά σου όλη

γιατί ήσουν η καλύτερη

σε όλο μας το σόι

.

Ο Χάρος ο σκληρόκαρδος

ήρθε για να σε πάρει

στου παραδείσου την αυλή

λουλούδι να σε βάλει

.

Μα στου θανάτου τις πληγές

φάρμακα δεν φελούνε

ούτε γιατροί γιατρεύουνε

άγιοι δεν βοηθούνε

.

Καλό ταξίδι εκεί που πας

βιόλα μου μυρισμένη

που ήσουν μέσα στο μπαξέ

η πιο αγαπημένη

.

Το χώμα που σ’ αγκάλιασε

Αίγλη μου αγαπημένη

να ’ναι αλαφρύ σαν πούπουλο

για να μην σε βαραίνει

.

Άφησα για το τέλος μια από πολλές μαντινάδες που τραγουδούσαμε μαζί κι ήταν η αγαπημένη σου:

.

«Μην ταξιδεύεις με το νου

χωρίς να βλέπεις δρόμο

και μην αισθάνεσαι χαρά

χωρίς καημό και πόνο»…

.

Η θεία σου

Κατερίνα Ραπτάκη-Δαμουλάκη