Κλαίει η Άρβη, θρηνεί ο Αμιράς, οδύρονται τα υπόλοιπα χωριά της αιματοβαμμένης Βιάννου για τον πρόωρο θάνατο ενός άξιου ιερωμένου κι ενός φωτισμένου δασκάλου, του πατέρα Στυλιανού Γεωργιαννάκη που σε λίγη ώρα θα αναπαυτεί στο χώμα της γενέτειράς του, του Αμιρά. Ενδεικτικό της θλίψης που διακατέχεται ο απλός Αρβείτης είναι τα λόγια που έγραψε η κ. Ιωάννα Ζωάκη-Πλουμάκη, ως αποχαιρετισμό στον αείδιμο πατέρα Στυλιανό:
Σιγά παπάδες ψάλλετε, έτσι κι αλλιώς θ' αγιάσει,
μα η ώρα του αποχωρισμού, ν' αργήσει να περάσει.
Χτυπά η καρδιά μας πένθιμα, δεν έχει ζωηράδα,
σαν τη καμπάνα που έπαιζες, τη Μεγαλοβδομάδα.
Έφυγες, δεν μας ρώτησες εμείς πώς θα περνούμε,
μπαίνοντας μέσ' στην εκκλησιά και να μήν σε θωρούμε.
Σε κάθε μέρος τσ' εκκλησιάς, το αποτύπωμά σου,
αφήνεις γιατί ήτανε και δημιούργημά σου.
Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά σου,
έφυγες και δεν ρώτησες, πώς ζούνε μακριά σου.
Καλό Παράδεισο αγαπημένε μας Ιερέα, Πατέρα του χωριού μας,
δημιουργέ της Εκκλησίας μας, δάσκαλε των παιδιών μας.
Η Άρβη φτωχότερη χωρίς εσένα.
Θα είσαι πάντα στις καρδιές όλων μας.
Μας πρόσεχες και προσευχόσουν για μάς.
Είμαι σίγουρη ότι θα κάνεις το ίδιο κι από κεί Ψηλά.
