Με τον τίτλο, "το νερό γυρεύει το δρόμο του", ο γνωστός αρχαιολόγος και επίτιμος έφορος Αρχαιοτήτων, Μιχάλης Ανδριανάκης σε ανάρτησή του στο facebook αναφέρεται στην κακοκαιρία που έπληξε στο νησί.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει: "Όταν το νερό έχει χαράξει στους σκληρούς βράχους το δρόμο του αμέτρητα χρόνια πίσω, δε ξεχνά ποτέ τον "κόπο" του. Ο δρόμος είναι δικός του και θα τον "πάρει πίσω" από όποιον του τον αμφισβητεί. Έτσι νόμισαν κάποιοι κάποτε πως θα μπορούσαν να "δαμάσουν" το Κουρταλιώτικο Φαράγγι, με ένα δρόμο απαραίτητο βέβαια για μια σειρά χωριά και άλλους όμορφους τόπους στον Άγιο Βασίλειο. Άλλα όμως σχεδιάζουν οι άνθρωποι και άλλα η φύση.
Ούτε την επικείμενη τουριστική περίοδο υπολογίζει. Η τελευταία καταιγίδα έδειξε-και όχι μόνο εδώ-πόσο πρόχειρα σχεδιάζουμε και πόσο λίγο υπολογίζουμε τη δύναμη της φύσης και το περιβάλλον. Πόσοι δρόμοι, πόσες γέφυρες δεν παρασύρθηκαν σαν τραπουλόχαρτα, πόσα χωράφια δίπλα σε ποταμούς και χειμάρρους δεν χάθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη; Κι ακόμη ανθρώπινες ζωές!
Μήπως είναι καιρός να σοβαρευτούμε και να μην καταριόμαστε την τύχη μας κάθε φορά που μας βρίσκει το κακό; Τύχη δεν υπάρχει, υπάρχουν μόνο τοίχοι (κι άλλα) που φτιάχνουν οι άνθρωποι, "έτσι στην τύχη". Και μετά κλαίνε πάνω στα ερείπια (ξοδεύοντας διπλά και τριπλά και βαθαίνοντας την κρίση)"
Λίγες ώρες πριν αναφερόταν στη γέφυρα του Κερίτη, μέρος της οποίας μετά από 100 χρόνια έπεσε από την ορμή των νερών του "ξεχασμένου" ποταμού. Ο ίδιος αναφέρθηκε σε σημαντικά στοιχεία για τη συγκεκριμένη γέφυρα του Κερίτη όπως τα αποτύπωσε στο βιβλίο «Η Αρχιτεκτονική στην Κρήτη» η αείμνηστη Χρυσούλα Τζομπανάκη.
Η Χρυσούλα Τζομπανάκη στο βιβλίο:
Η γέφυρα του Κερίτη, ένα από τα εμβληματικά έργα της περιόδου της Κρητικής Πολιτείας με προϋπολογισμό για την “κατασκευήν γέφυρας (και κοιτοποίησιν) εν τω ποταμώ Καιρίτη” 45.000 δραχμές, ήταν ένα από τα πολλά έργα εκσυγχρονισμού, μετά από μακροχρόνια εγκατάλειψη της Κρήτης από τους Οθωμανούς. Τη μελέτη υπογράφει ο μηχανικός Χρήστος Τσολίνας. Το έργο δημοπρατήθηκε στις 20/11/1907. Στις 7/5/1911 το έργο φαίνεται ότι έχει τελειώσει, αφού δημοπρατείται “η κατασκευή θωρακείων, κορωνίδος και ρείθρων”.
Η εντυπωσιακή για το μέγεθος και τη μορφή της γέφυρα, έχει τρία τόξα και μήκος 90 μέτρα. Η κατασκευή των εξωτερικών επιφανειών της είναι ιδιαίτερα επιμελημένη και ισχυρή, από λαξευτό πωρόλιθο και με την τεχνική του pugniato (δημιουργία μεγάλων αρμών ανάμεσα στις πέτρες), που έχει τις αρχές της στα χρόνια της όψιμης Βενετοκρατίας και έχει επιβιώσει στην αρχιτεκτονική της Κρήτης και στους επόμενους αιώνες, ενώ φανερές είναι και οι σύγχρονες νεοκλασικές επιδράσεις. Για να επιτύχουν τη δημιουργία μεγάλων ανοιγμάτων και ταυτόχρονα να αποφύγουν το υπερβολικό ύψος, χρησιμοποίησαν το λεγόμενο “χαμηλωμένο τόξο”, που είναι μικρότερο από ημικύκλιο. Αυτό βέβαια προϋποθέτει, σύμφωνα με τους Βενετσιάνους αρχιτέκτονες, ισχυρά βάθρα και καλό “φόρτωμα” στην άνω επιφάνεια.
Όπως λέει ο κ. Ανδριανάκης :
Από τις φωτογραφίες μετά την καταστροφή φαίνεται ότι το φορτίο μεταξύ των εξωτερικών τοίχων δεν ήταν συμπαγές, αλλά από πέτρες και χώμα. Ίσως αυτός να ήταν ένας από τους λόγους της κατάρρευσης, αλλά αυτό θα το πουν οι ειδικοί. Το θέμα είναι πως ένα από τα σημαντικά νεότερα μνημεία του τόπου μας χάθηκε εξαιτίας της απίστευτης θεομηνίας, την οποία από εδώ και στο εξής θα πρέπει να περιμένουμε συχνά, συνέπεια όπως λένε της κλιματικής αλλαγής. Ας ελπίσουμε πως το μνημείο θα ανακατασκευαστεί, αφού πρώτα γίνει το ζητούμενο επί χρόνια, μια άλλη γέφυρα με αρκετό πλάτος για να συνδέσει ξανά τις περιοχές αυτές με τον υπόλοιπο νομό. Και να μην ξεχνούμε πως την 1η Αυγούστου του 1941 δίπλα στη γέφυρα εκτελέστηκαν 108 άνδρες από τον Αλικιανό και τα γύρω χωριά.Τέλος με την ΥΑ ΥΠΠΟ/ΔΙΛΑ/1644/44519/27-8-2009, ΦΕΚ 1052/Β/12-10-2009 Απόφαση και έχει ενταχθεί στο διαρκή κατάλογο των κηρυγμένων αρχαιολογικών χώρων και μνημείων της Ελλάδος ως Νεότερο Μνημείο.
