Όχι! Δεν έστρεψε του λογισμού μου η στέρνα... Μήτε των αναμνήσεων η βρύση...
Τα χέρια μου, δεν εγροικούσανε τση σκέψης...
Αρνιόταν να κλουθούνε τση γραφής και για κειονά μ έχασες...
(Μα λίγο μόνο) Επαέ είμαι πάλι.
Και τουτηνέ τη γραφτή κουβέντα που θα σου πω και που θα σου κάμω, κάτσε ανε θες αντίκρυ μου και... Γροίκα τη...
Τσι νύχτες του Χειμώνα, μα και του Καλοκαιριού, μια στο Μετόχι μας, μια στο χωριό, χιλιών λογιών κουβέντες, αθιβολές, εγροίκουνα από τ Αγιασμένα στόματα των γονέων μου...
Με τουτανά μασέ νανουρίζανε, εμένα και τς αδερφίδες μου η Μάνα, με τουτανά μασέ ξύπνα ο Κύρης...
-"Οντεν εσκοτώσανε τς ανθρώπους στα Μελιανά στ αμπέλια...
Οντεν εκάψανε τα χωριά οι Γερμανοί "...
(ο Κύρης αναφερόμενος στην ιστορία του τόπου)
-"Ωσάν τον Ερωτόκριτο και την Αρετούσα....
Ωσάν τον Αιμίλιο και την Ερμιόνη...."
(η αγράμματη Μάνα, αναφερόμενη στη ποίηση και την ευαισθησία τση ψυχής του ανθρώπου)
Η Μάνα, που τη ρώτησα μια φορά...
-"Ε! Μάνα.... Μα πότε γεννήθηκες εσύ; "
-"Το 31 παιδί μου... "
-"Ναι!!! Μα ποιο μήνα;;; "
-"Οντεν αλωνίζανε!!! Δυο σάκες άχερα εφόρτωσε ο κύρης μου του μουλαριού, δεξιά κι αριστερά, τη μάνα μου μεσσοσώμαρα, που τη πιάσανε οι πόνοι στ αλώνι και τη πήε στο χωριό και μ έκαμε... "
(κι εμείς με τς αδερφίδες μου εθέλαμε να τση κάμωμε γενέθλια)
Η Μάνα, που τη ρώτησα μια φορά...
-"Ε!!! Μάνα.... Ίσαμε ποια τάξη επήες στο σχολειό;; "
-"Τη δευτέρα επροϊβάστηκα κι οντεν ήτονε να πάω τη Τρίτη, εκηρύχτηκε ο Πόλεμος "
Και μ έβανε, εμένα να τση γράφω... Συγχωροχάρτι...
Σαν το ρολό τση ταμειακής μηχανής στ μάκρος και σαν το Α4 στο πλάτος...
Να μη ξεχάσει άθρωπο που να μην τονε μνημονέψει... Τρεις ανάσες έπαιρνε ο παπάς για να τ αποδιαβάσει...
Και τα ξένα έργα, άμα ήθελα τύχει να βρούμε τηλεόραση, μ έβανε και τση τα διάβαζα...
-"Δε φέγγω παιδί μου και δε προκάνω τα γράμματα "...
Η Μάνα... Που οντεν επηγαίναμε εμείς στο σχολειό κι ο Κύρης στο μεροκάματο... (κι επόμενε μοναχή, στην ερημιά του Μετοχιού) εμήλιε κι εκανάκιζε τσι φωτογραφίες των παλιών, των μισεμένων, των αγαπημένων συγγενών και φίλων, αναπολώτας, νοσταλγώντας, εποχές κι αγκάλες... Η... που άφηνε το παράπονο να ξεχειλίσει, απάνω στσι φωτογραφίες των ποιο όψιμων συγγενών και φίλων... (που κάποια στιγμή τση δώσανε τη χαρά τς ανάμνησης)
-"Ίντα σας ήκαμα μωρέ γαϊδάροι και δεν έρχεστε να σασε θωρώ;;;
Εγώ, καλά κατέχετε, πως δε μπορώ να φύγω από παέ!!!!
Εσείς δε μπορείτε να 'ρθείτε;"
Και.. Λες πως οι κορνίζες των φωτογραφιών, οι σασμένες από τα μεστά χέρια του Κυρού μου, με το χοντρό χαρτόνι από πίσω και το τζαμάκι από μπρος... Τηνε γροικούσανε!!! Και πότε χαμογελούσανε οι μορφές, πότε σοβαρευότανε...
Κι εκείνη... Ικανοποιημένη, εκαταλάγιαζε κι εχαμογέλα....
-"Καλά δε σας τα πα;;; Καλά δε το καμα;;; "
Η Μάνα εκείνη, που μια φορά περίμενε τη ξαδέρφη και μάνα τση Σάντολας μου....
(Ναι!!!! Η δεύτερη ξαδέρφη μου είναι και νονά μου)
Κι ο Κύρης, στο μεροκάματο, να παλεύει <<Να βάλει μια μπουκιά ψωμί στο σπίτι >>.
Κι ακόμη, εκείνο το καιρό, κονάκι μας, ήτανε η.... Καλύβα!!!! Και δεν εδείλιασε, να Σφάξει τη στειρόγα!!!!! Μοναχή τση!!!! Τη κατσίκα, που δεν άφηνε το μεροκάματο, να τη σφάξει ο Κύρης μου κι όλο το ανέβαλε....
Κι ώστε να ρθει Εκείνος από τη δουλειά, Εκείνη είχε τη μισή στη σίγλα κι έβραζε.... Η συντεκνισα και πρώτο ξαδέρφη τση έκανε τη ΤΙΜΉ! να την επισκεφτεί...
Δεν είχε φύγει ούτε άρχοντας, ούτε διακονιάρης, από την πόρτα τση χωρίς να τονε τραπεζώσει... Τον ειδικό ήθελα να αφήσει παραπονεμένο;;;
-"Μαζί ανεθραφήκαμε...>"(μου λεγε)
-"Στην ίδια κραβατοστρώση εθέταμε... Τη φτώχεια μοιραστήκαμε... Θάρρητα έχει η μια τς αλλής"...
Ετσά αισθανότανε τον καθένα... Ειδικό η ξένο... Όπως τον εαυτό τση και πάνω και πιο πάνω... Δε κατέχω να έκανε κακό σε κανένα....
Ακόμη κι όταν τη χτύπησε το πρώτο εγκεφαλικό μας έλεγε...
-"Καλά είμαι... Πράμα δεν έχω... "
Ακόμη κι οντεν επαράλυσε από τη ρευματοειδή αθροίτιδα, ακόμα και όταν η θεραπεία ήταν "κορτιζόνη" ενέσιμη κάθε μέρα για 13 χρόνια!!!
-"Καλά είμαι..." μας έλεγε....
Και στο δεύτερο και στο τρίτο εγκεφαλικό..
-"Καλά είμαι" έλεγε....
Μόνο στο σπάσιμο του ισχίου (δυο φορές) εδείλιασε στσι πόνους...
Μα... Είχε το Κύρη δίπλα τση...
Όσο ζούσε, ο ένας στήριζε τον άλλο... Το ψωμί το κοβε μπουκιές μπουκιές και τη τάιζε στο στόμα....
14 ολόκληρα χρόνια επαλευε ο Κύρης το καρκίνο... Χωρίς να το κατέχει... Ποτέ δε το βαλε κάτω... Όρθιος εκανάκιζε τη κερά του, που δεν τονε πρόσβαλε που δεν τονε πρόδωσε ποτέ!!!
Πέντε μέρες πριν την "φυγή" του, (3 του Νοέμβρη ήτανε) άνθρωπος τς εκκλησίας επίτροπος, ψάλτης, πιστός και ταπεινός Χριστιανός και... Περήφανος Άντρας!!!! Ακριβοδίκαιος, τίμιος, ντρέτος...
-"Αμε μωρέ Μιχαλιό, (είπε στο μικρό μου γιο) να πεις του παπά να ρθει να με μεταλάβει... Γιατί δε μπορώ να πάω στη Χάρη Τ Αϊ Γιώργη που είναι σήμερο"
Ήρθε ο παπάς, με το σκόλασμα τση λειτουργιάς και τονε μετάλαβε...
Μου ευχήθηκε Χρόνια Πολλά, εξάπλωσε και πέντε μέρες μετά (τη μέρα του Αρχαγγέλου 8 του Νοέμβρη) ευχήθηκε Χρόνια Πολλά στο μικρό μου γιο και...
-"Που ναι μωρέ η μάνα σας;; " (μασέ ρώτησε με όση αναπνοή του χε απομείνει)
-"Επαέ είμαι Γιάννη... Θες πράμα;"
(του απάντησε, γνωρίζοντας πως το τέλος εσίμωνε)
Τη πλησιάσανε η γυναίκα μου και οι αδερφές μου κοντά του... Ήδη η αναπηρία την είχε καθηλώσει...
Άνοιξε όσο μπορούσε τα μάτια του, τηνε ξάνοιξε τόσο, όσο δεν την είχε δει ποτέ του και...
-"Πάω..." της είπε κι άφησε το βλέμμα του να σβήσει απάνω τση...
Ήταν ο τρόπος, που υποτάχθηκε στο χωρισμό που φέρνει ο θάνατος...
Ήταν ο τρόπος, που διάλεξε να την αποχαιρετήσει...
Ήταν ο τρόπος, για να τση πει το τελευταίο "Ευχαριστώ"...
Ήταν ο τρόπος, που του δωσε τη δύναμη, να τση πει το μεγάλο "Σ αγαπώ"...
Η τελευταία εικόνα, τση ζωής, που διάλεξε να πάρει, πίσω από τα γαλανά μάτια του (που τα κλεισε μοναχός του) ήταν η μορφή τση ΜΑΝΑΣ!!!!!
Εκείνης που 6 χρόνια μετά, πήγε κοντά του, αφού δεν άντεξε το τέταρτο εγκεφαλικό...
Με νοήματα έδωσε στη μικρή μου αδερφή να καταλάβει πως ήθελε να μεταλάβει...
Του Βενιζελείου ο παπάς τη μετάλαβε.... Δυο μέρες μετά έσβησε στο σπίτι τση μεγάλης μου αδερφής... Κι ήταν 17 Αυγούστου....
Μαζί με τη Παναγία κοιμήθηκε...
Τέσσερα χρόνια στο κρεβάτι...
Σε μια στάση... Μόνο ανάσκελα... Ούτε οι αδερφές μου, ούτε η γυναίκα μου την άφησαν στιγμή... Εγώ!!!!!
Ο ένας γιος, δεν είχα τη δύναμη να τη δω να φεύγει......
Κι ήμουνα πίσω...
Συγνώμη Μάνα!!!! Συγχώρεσε με!!!!
Το μόνο που μπόρεσα να καταφέρω ήταν να κατέβω στο τάφο και.... τα οστά, τα Αγια Λείψανα του Κυρού μου, να τα πιάσω εγώ...
Δεν ήθελα ξένα χέρια να τ αγγίξουνε..... Τα προσκύνησα κι ετοίμασα το χώμα να του δώσω τη συντροφιά τση συντροφιάς του....
Τση ΜΑΝΑΣ!!!!
Κοντά του κατέχω πως είναι ασφαλής.... Η πρώτη θυγατέρα τως, η αδερφή που δε γνώρισα και που έφυγε λίγο μετά τη βάπτιση τση, είναι ο άγγελος που τσι προσέχει και τσι δυο....
Ένα ζητώ από το Θεό... (αν έχω μερίδα στη Χάρη Του)
Να πιάσω τα λείψανα και τση ΜΑΝΑΣ και να κάμω τη Κοίμηση τως...
Τση ΜΑΝΑΣ που δεν έβγαλε το μαύρο τσεμπέρι ούτε στον ύπνο τση, μετά τη πληγή του χωρισμού του θανάτου....
Και του Κυρού, που ήρθε στ όνειρο και μου πε πως....
-"Πιο καλά ναι Γιώργη στην άλλη μπάντα"
