"Έφυγε" από τη ζωή στα 98 του χρόνια, μια από τις εμβληματικότερες μορφές της Ελληνικής Αντίστασης, ο Μανώλης Γλέζος.
Ο γνωστός αγωνιστής νοσηλευόταν από τις 18 Μαρτίου σε κλινική, ενώ τις τελευταίες ημέρες η υγεία του παρουσίασε ραγδαία επιδείνωση. Μάλιστα τον Νοέμβριο είχε νοσηλευτεί στην εντατική του Νοσηλευτικού Ιδρύματος Μετοχικού Ταμείου Στρατού (ΝΙΜΤΣ).
Ο Μανώλης Γλέζος, τέτοιες ημέρες το 2010, έγινε επίτιμος δημότης του Δήμου Βιάννου.
Θυμηθείτε το παλαιότερο ρεποτάζ της "Ηχώ της Βιάννου":
Από τις 15 Απριλίου 2010, είναι δημότης του Μαρτυρικού Δήμου Βιάννου και μάλιστα, εις επήκοον όλων, υποσχέθηκε ότι «θα είναι ενεργός δημότης»!
Ο δήμαρχος Βιάννου Μανόλης Κλαδάκης, τον χαρακτήρισε «σύμβολο της Εθνικής Αντίστασης, της Εθνικής Ενότητας και της Δημοκρατίας» και συμβολικά του απένειμε την ορειχάλκινη προτομή του Ιωάννη Κονδυλάκη, την οποία έχει φιλοτεχνήσει ειδικά για την Πινακοθήκη Βιάννου, ο γνωστός εικαστικός καλλιτέχνης Κυριάκος Ρόκος. Τον κ. Γλέζο καλωσόρισε και ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου κ. Χαρίλαος Τριγωνάκης, ο οποίος του απένειμε μια τιμητική πλακέτα, λέγοντας πως «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή και ο Μανόλης Γλέζος τον γύρισε, τον ψήλωσε και τον έκαμε πιο φωτεινό», για να ακολουθήσει η ομόφωνη απόφαση του Σώματος, με βάση την οποία ο Μανόλης Γλέζος ανακηρυσσόταν επίτιμος δημότης. Για την προσωπικότητα του Μανόλη Γλέζου, μίλησε ο πανεπιστημιακός κ. Ερρίκος Γιαμαλάκης, ο οποίος χαρακτηριστικά είπε ότι είναι «μια παλλόμενη συνείδηση που εφημερεύει διαρκώς»!
Στην όμορφη και σεμνή εκδήλωση, ήταν διάχυτη η συγκίνηση και πολλοί δεν άντεξαν και δάκρυσαν…
Ένας από αυτούς ήταν ο πρόεδρος της Ένωσης Θυμάτων Γερμανικής Κατοχής κ. Χρύσανθος Συγγελάκης, όπως και ο κύριος ομιλητής κ. Ερρίκος Γιαμαλάκης. Τον κ. Γλέζο χαιρέτισαν επίσης, ο πρώην δήμαρχος κ. Μανόλης Αναστασάκης, παλιοί συναγωνιστές, μεταξύ των οποίων ο κ. Δημοσθένης Ραπτόπουλος, γιος του ήρωα και πρωτεργάτη της Εθνικής Αντίστασης Αλέξανδρου Ραπτόπουλου, ο Χαράλαμπος Δοριάκης και ο Γεώργιος Κοκολάκης, ενώ ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η στιγμή που δυο μαθήτριες του Δημοτικού Σχολείου παρέδωσαν στον Μανόλη Γλέζο δυο πανέμορφες ζωγραφιές, που απεικόνιζαν τη σβάστικα να αποκαθηλώνεται από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης!
Ο Μανόλης Γλέζος, χειμαρρώδης όπως πάντα, απευθύνθηκε στους παρευρισκόμενους, λέγοντας «ευχαριστώ συγχωριανοί για την τιμή που μου αποδώσατε, αλλά η τιμή αυτή δεν ανήκει σε μένα, αλλά σε όλους όσοι «έφυγαν» για τους αγώνες του λαού μας, χωρίς να προλάβουν να ζήσουν τη ζωή και τα νιάτα τους», ενώ αποποιήθηκε τον χαρακτηρισμό του ως πρωτοπόρου της αντίστασης κατά των Γερμανών, λέγοντας ότι πρωτοπόρος ήταν ο 17χρονος Μαθιός Πόταγας από τη Βυτίνα, που έστησε το μπέτη του μπροστά στη Γερμανική φάλαγγα, λέγοντάς τους: «Σταματήστε, και να ξέρετε ότι δεν είμαι μόνος μου, γιατί πίσω μου είναι ολόκληρη η Ελλάδα»!
Λίγο μετά, ο 17χρονος έπεφτε νεκρός από τα γερμανικά βόλια, ενώ ο επικεφαλής διέταξε να ζουλήξουν το κεφάλι του με μια μεγάλη πέτρα, σημάδι της γερμανικής θηριωδίας και βαρβαρότητας.
Ο Μανόλης Γλέζος, στάθηκε επικριτικά απέναντι στο σχέδιο Καλλικράτης, λέγοντας ότι «αντίκειται στο Σύνταγμα», ενώ τάχθηκε ξεκάθαρα υπέρ της αυτοτέλειας των Μαρτυρικών Δήμων, υπενθυμίζοντας τα όσα πρόσφατα είπε στον κ. Ραγκούση: «οι κατακτητές δολοφόνησαν τα χωριά μας και τώρα επιχειρείται άλλη μια δολοφονία».
Η ομιλία του κ. Ερρίκου Γιαμαλάκη
«Θέλω εκ προοιμίου να ευχαριστήσω θερμά, το σύνολο του Δημοτικού Συμβουλίου και το Δήμαρχο Βιάννου, που μου έκαμαν τη μεγάλη τιμή, να μου αναθέσουν να παρουσιάσω την προσωπικότητα και το έργο του Μανόλη Γλέζου. Αισθάνομαι εξαιρετικά υπερήφανος, να μπορώ να εκπροσωπώ, έστω και κατ’ ελάχιστο, αυτόν τον ηρωικό τόπο, τη γενέτειρα Βιάννο μας. Θεωρώ πως η επιλογή τους, να κάμουν επίτιμο δημότη της Βιάννου το Μανόλη Γλέζο, ήταν μια εξαιρετική απόφαση. Η Βιάννος καθίσταται πλουσιότερη, προσθέτοντας στον κατάλογο των δημοτών της μια προσωπικότητα όπως του Μανόλη Γλέζου.
Βιογραφικό
Ο Μανόλης Γλέζος γεννήθηκε στ’ Απεράθου Νάξου το 1922. Το 1940 πέτυχε στις εξετάσεις για την ΑΣΟΕΕ. Μαθητής ακόμη, το 1939 συμμετείχε στη δημιουργία αντιφασιστικής ομάδας, για την απελευθέρωση της Δωδεκανήσου και ενάντια στη δικτατορία του Μεταξά. Το 1940 ζητά να καταταγεί στον Ελληνικό Στρατό και να πάει εθελοντής στην Αλβανία. Η αίτησή του απορρίφθηκε, γιατί ήταν ανήλικος για στράτευση. Στα 19 του χρόνια, στις 30-5-1941, μαζί με τον Απόστολο Σάντα, κατεβάζουν τη μισητή σημαία με τον αγκυλωτό σταυρό, από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης της Αθήνας. Οι Γερμανοί κατακτητές την είχαν υψώσει εκεί, για να φαίνεται πως το σύμβολο του πολιτισμού της Ελλάδας τελούσε υπό κατοχή, μα ο Γλέζος με κίνδυνο της ζωής του αποφάσισε να τους ταπεινώσει και ξέσκισε τη σημαία τους. Ήταν ουσιαστικά η πρώτη αντιστασιακή πράξη κατά της χιτλερικής κατοχής, πράξη που αφύπνισε τη μουδιασμένη Ευρώπη, η οποία δεν είχε προλάβει καλά – καλά να συνειδητοποιήσει τι είχε συντελεσθεί.
Ο Γάλλος στρατηγός Ντε Γκωλ, χαρακτήρισε το Γλέζο ως «τον πρώτο παρτιζάνο της Ευρώπης». Η Ναζιστική Γερμανία καταδίκασε ερήμην το Μανόλη Γλέζο και τον Απόστολο Σάντα σε θάνατο. Το Μάρτη του 1942, οι Γλέζος και Σάντας συλλαμβάνονται από τους Γερμανούς και φυλακίζονται στις φυλακές Αβέρωφ. Εκεί, υφίστανται αφόρητους βασανισμούς και ο Μανόλης προσβάλλεται από φυματίωση βαριάς μορφής, οπότε αποφυλακίζεται. Τον Απρίλη του 1943 συλλαμβάνεται και πάλι, αυτή τη φορά από τους Ιταλούς. Μένει στις φυλακές 3 μήνες. Το Φλεβάρη του 1944 ξανασυλλαμβάνεται, από συνεργάτες των κατακτητών και φυλακίζεται. Το Σεπτέμβρη του 1944 καταφέρνει να δραπετεύσει. Μετά την απελευθέρωση, ο Γλέζος εργάζεται ως συντάκτης στην Εφημερίδα Ριζοσπάστης. Τον Αύγουστο του 1947, αναλαμβάνει αρχισυντάκτης, μέχρι το κλείσιμο της Εφημερίδας από τις Αρχές. Το Μάρτη του 1948, συνελήφθη για τις πολιτικές του πεποιθήσεις και τον Οκτώβρη του ίδιου έτους καταδικάστηκε σε θάνατο για «αδικήματα τύπου» και μια ακόμη φορά σε θάνατο για παράβαση του Γ’ Ψηφίσματος.
Οι ποινές θανάτου του δεν εκτελέστηκαν, λόγω της δημόσιας κατακραυγής στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Μετατράπηκαν όμως σε ισόβια δεσμά το 1950 και τον Ιούλιο του 1954, ύστερα πάλι από παγκόσμια κατακραυγή, αποφυλακίζεται. Όντας φυλακισμένος, ο Γλέζος συμμετείχε στις εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου 1951, οπότε εκλέχτηκε βουλευτής της ΕΔΑ. Με αίτημα την απελευθέρωση των 10 βουλευτών της ΕΔΑ που βρίσκονται στην εξορία, κάνει απεργία πείνας. Μετά από 12 ημέρες απεργίας πείνας, οι 7 από τους 10 εξόριστους βουλευτές απελευθερώνονται. Ο ίδιος αποφυλακίστηκε στις 16 Ιουλίου 1954. Το 1958, ο Γλέζος συλλαμβάνεται πάλι με άλλους συνεργάτες του, με την κατηγορία της κατασκοπείας υπέρ της Σοβιετικής Ένωσης. Περνούν από δίκη σε στρατοδικείο και καταδικάζεται σε 5 χρόνια φυλάκιση, 4 χρόνια εκτόπιση και 8 χρόνια στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων. Απελευθερώθηκε το Δεκέμβρη του 1962, ύστερα από δημόσια κατακραυγή στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Όντας στις φυλακές, επανεκλέγεται βουλευτής στις εκλογές της βίας και τη νοθείας, τον Οκτώβρη 1961. Τον Απρίλη του ’67, ο Γλέζος συλλαμβάνεται από τη φασιστική χούντα και μένει στις φυλακές ως το 1971. Συνολικά, ο Μανόλης Γλέζος έχει μείνει στις φυλακές 11 χρόνια και 4 μήνες. Στην εξορία, 4 χρόνια και 6 μήνες. Μετά τη μεταπολίτευση, εκλέγεται Γραμματέας της ΕΔΑ και το 1985 εκλέγεται πρόεδρος, θέση που διατήρησε έως το 1989. Στις εκλογές του 1981 και 1985, εκλέχτηκε βουλευτής με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ. Το 1986 εκλέγεται πρόεδρος της Κοινότητας Απεράθου Νάξου και στις εκλογές του 2000 εκλέχτηκε βουλευτής με τον Συνασπισμό της Δημοκρατικής Αριστεράς. Το 2002 διαμόρφωσε την πολιτική ομάδα «Ενεργοί Πολίτες», που είναι μια από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Τον περασμένο μήνα, η Ελληνική Αστυνομία φρόντισε να τον «παρασημοφορήσει» για μια ακόμη φορά, λούζοντάς τον με χημικά αέρια που τον οδήγησαν στο νοσοκομείο. Ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη του ζήτησε δημόσια συγγνώμη.
Ο Μανόλης Γλέζος έχει και πλούσιο συγγραφικό έργο. Στην εξορία κατάφερε να πάρει δίπλωμα γεωλογίας. Έχει αξιόλογες διακρίσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Βραβείο «Λένιν» το 1963
Όταν μιλάει κάποιος για το Μανόλη Γλέζο είναι σαν να διδάσκει ιστορία. Γιατί πράγματι, η ζωή και η δράση του Γλέζου είναι ένα οδοιπορικό στη νεοελληνική ιστορία των τελευταίων 70 χρόνων. Σήμερα τιμούμε έναν ήρωα που βάδισε περήφανα, πιστεύοντας στον ελεύθερο άνθρωπο και ελπίζοντας να φέρει το φως, είτε στα δίσεκτα χρόνια της κατοχής, είτε στα χρόνια του εμφυλίου, της μετεμφυλιακής Ελλάδας, της φασιστικής χούντας, ή ακόμη και σήμερα, στη δύσκολη και προβληματική δημοκρατία μας. Ο ίδιος αποδεικνύει περίτρανα, ότι οι ήρωες δεν είναι μόνο μνήμη ή φαντασίωση, αλλά είναι δίπλα μας, ζωντανοί και έτοιμοι για όλα, όταν ο άνθρωπος απειλείται, απελπίζεται, διώκεται. Ο Μανόλης Γλέζος στάθηκε και στέκεται δίπλα στο λαό. Γνωρίζει καλά, ότι ο ατομικισμός οδηγεί στην απελπισία, γι’ αυτό λειτουργεί αφυπνιστικά, έτσι αγέρωχος, με τ’ άσπρα του μαλλιά ν’ ανεμίζουν στον αέρα μιας υπαρξιακής ανάγκης για ελευθερία και αντίσταση εναντίον όλων, όσοι σκέφτονται άσχημα ή πράττουν το άδικο. Ο Μανόλης Γλέζος υπάρχει και είναι μαζί μας, παρηγορητής μέσα από την πένα και τις πράξεις του, θεματοφύλακας μιας παράξενης υπόσχεσης που έδωσε, η δυναμική της ιστορίας που ζει και αγωνίζεται. Ο κόσμος όλος χώρεσε στην ψυχή του, το δίκιο, το όραμα. Η ιστορική του περιπέτεια, η συνείδηση του χρέους κι έτσι ακούραστος, επίμονος, με πείσμα βρίσκεται μέσα στην ανθρώπινη περιπέτεια… για να δείχνει ότι η δράση και η παρουσία μας είναι τα μόνα τεκμήρια ότι υπάρχομε.
Ο Μανόλης Γλέζος βάδισε στις απάτητες κορφές των ιδανικών της ελευθερίας και της δικαιοσύνης. Πίστεψε ότι τίποτε δεν πάει χαμένο και δείχνει ακόμη ότι η ζωή έχει νόημα, όταν κανείς τη ζει στα όριά της, ανταποκρινόμενος στις μεγάλες προκλήσεις των καιρών. Ανυποχώρητος, ιστορικά υπεύθυνος, θέλει να προλάβει να μη χάσει στιγμή από το δίκαιο αγώνα, να παλέψει και να εναντιωθεί στο κακό, με θεωρία και πράξη, στα δύσκολα και στα εύκολα, χωρίς καμιά δραπέτευση, χωρίς προφυλάξεις. Ο Μανόλης Γλέζος είναι μια παλλόμενη συνείδηση που εφημερεύει διαρκώς. Συνομιλεί με την ιστορία, χρόνια τώρα, και δεν την αφήνει να τον αλέσει στις μυλόπετρές της. Περπατάει με τους νεώτερους στα δύσκολα μονοπάτια της σκέψης, του στοχασμού, του αγώνα, του καθήκοντος, γιατί υπακούει μόνο στη συνείδησή του, που φτιάχτηκε από φυλακές, εξορίες, διώξεις και εκτοπίσεις. Ονειροπόλος και ταξιδευτής της ιστορικής περιπέτειας, δεν πρόδωσε ποτέ τα πιστεύω του. Δεν λογάριασε τίποτα χαμένο, δεν ξεχνά να τραβά την ανηφόρα με μια συσσωρευμένη πείρα, γνωρίζοντας ότι πράττει το καλό, θαυμαστά αφιερωμένος στο καλύτερο αύριο που δεν πρόδωσε και δεν προδίδει ποτέ. Ο Μανόλης Γλέζος πήρε σωστά τη ζωή του. Από τότε που κατέβασε τη Χιτλερική σημαία από την Ακρόπολη, παλικαράκι τότε, μέχρι σήμερα, μπροστάρης διαδηλωτής στα 88 του χρόνια, υφίσταται την βαρβαρότητα των Σωμάτων Ασφαλείας. Είναι σαν να βλέπομε μια σκηνή, κάποιοι να σβήνουν το φως για να σκοτεινιάσει ο δρόμος κι ο Μανόλης, με την ορμή και τη «νιότη» του, να ανοίγει, όχι έναν, αλλά πολλούς δρόμους, με μια αίσθηση δικαιοσύνης, αυτή που γυρεύει για μια άλλη ζωή, που απαιτεί να συνεργαστούμε για να σηκώσομε τη ζωή μας ψηλότερα. Ο Μανόλης Γλέζος πολίτης, με την πλήρη έννοια του όρου, ενεργός και όρθιος, είναι ένας συνεπής νεοέλληνας που αντιστέκεται στις σύγχρονες απειλές του σκοταδισμού, του καταναγκασμού, του εφησυχασμού και της απάθειας. Αγωνιστής μέσα από τις γραμμές μια δημοκρατικής Αριστεράς, που στοχεύει στην κοινωνία των πολιτών, που χωράει κάθε σκεπτόμενο και ευαίσθητο άνθρωπο. Ο Μανόλης Γλέζος, εκτός από τη δράση της καθημερινής πράξης, βρίσκει χρόνο και γράφει. Σ’ όλες τις στιγμές της ζωής του, της πολυκύμαντης και πολυτάραχης, της πληθωρικής και της περιπετειώδους, ο Μανόλης Γλέζος δεν ξεχνάει, καταγράφει, ανοίγει διάλογο με τη γνώση, αξιοποιεί κάθε ευκαιρία για να γνωρίσει και να εμβαθύνει. Εκτός από την αρθρογραφία του σε εφημερίδες και περιοδικά, τα τελευταία χρόνια έχει εκδώσει αρκετά βιβλία, που σχετίζονται με την πολιτική, τη γλώσσα, αλλά ιδιαίτερα με τη σχέση ανθρώπου και φύσης. Είναι πρωτότυπες μελέτες και προσεγγίσεις σ’ αυτά τα θέματα, κι έτσι αποδεικνύει ότι όποιος αγαπά τον άνθρωπο, φροντίζει τη γλώσσα, τη φύση, το πολίτευμα. Το τελευταίο, δίτομο έργο του «Εθνική Αντίσταση 1940-1945» είναι έργο ζωής. Η Αντίσταση εξετάζεται ως καθολικό φαινόμενο, κάνοντας και την παραμικρή πράξη ανθρωπιάς, πράξη αντίστασης. Η ιστορία, μήτρα και καθοδηγητής, γίνεται ο φυσικός του χώρος και το ξέρει. Διαλέγεται μαζί της, την ψάχνει, την αναλύει, την πλουτίζει, τη βιώνει, την συνεχίζει, την αναδεικνύει, την ξεχωρίζει από το μύθο χωρίς να την απομυθοποιεί. Ο Μανόλης Γλέζος είναι μια σύνθετη προσωπικότητα. Ένας Homo Universalis. Με συνέπεια, μοντέρνος, κλασσικός, πρωτοπόρος, παντοτινός. Με μεγάλο φάσμα δράσης, ο ίδιος αγγίζει τα όρια του πρότυπου. Αρνείται τον ηρωισμό. Αναδεικνύει τη δυνατότητα του λαού να πρωταγωνιστεί στην ιστορία. Με ελπίδα, με αισιοδοξία και πρωτοστατεί, και μιλάει, και μας θυμίζει κι έξω από τη θέλησή του, με ταπεινότητα, μετριοφροσύνη, με τη σιγουριά του συνεπή και ανυπότακτου βίου, ότι είμαστε στο «εμείς» κι όχι στο «εγώ», αν θέλομε να έχομε παρόν και μέλλον.
Τελειώνοντας, θέλω να πω στο Μανόλη Γλέζο: Ο τόπος που σε επέλεξε για επίτιμο δημότη του, δεν είναι οποιαδήποτε γωνιά της Ελληνικής Επικράτειας. Έχει πανάρχαια ιστορία. Θα περιοριστώ με όσα λιγότερα λόγια γίνεται, επιλεκτικά σ’ ορισμένα, των αιώνων που ζήσαμε.
Σ’ ένα από τα ιστορικότερα Γυμνάσια, όπως της Βιάννου, φοίτησαν κι αποφοίτησαν μεγάλου διαμετρήματος επιστήμονες. Καθηγητές Πανεπιστημίου, Ανώτατοι Δικαστικοί, Στρατηγοί, επιστήμονες απ’ όλο το φάσμα των επιστημών, ποιητές αξιόλογοι που ύμνησαν αυτόν τον τόπο.
«Βιάννο την ιστορία σου τη λέει ο πλάτανός σου, κάθε κλαδί σου σαν πυρσός φεγγοβολάει το φως σου», λέει ένας.
«Η Βιάννος είναι τ’ όνομά σου
και το βουνίσιο τ’ άρωμά σου
είναι θυμάρι και μυρτιά.
Ω! σε θυμίζω και δακρύζω
τώρα που μόνος μου γυρίζω,
μακριά σου εδώ στην ξενιτιά», λέει ένας δεύτερος.
«Της ζωής σου γερό φυλαχτό το νερό,
δύναμή σου σαν αίμα στη φλέβα
όταν κάτω κυλά, μουσική που γελά
και ρυθμίζει του ξένου τ’ ανέβα», λέει ένας τρίτος.
Είναι κι άλλοι. Ο τόπος αυτός γέννησε το μεγάλο «Διαβάτη» Ιωάννη Κονδυλάκη, τον δημιουργό του «Πατούχα», της «Πρώτης Αγάπης», του «Όταν ήμουν δάσκαλος» και άλλων αριστουργημάτων της νεοελληνικής λογοτεχνίας.
Δεν είναι τυχαίο πως κάψανε τον τόπο αυτό οι καταχτητές και δολοφόνησαν εκατοντάδες άνδρες το Σεπτέμβρη του 1943. Από ‘δω είχε ξεκινήσει η Αντίσταση ενάντια στον καταχτητή. Αν οι Βιαννίτες κάθονταν στ’ αυγά τους σαν κότες, δεν θα ’χε ματώσει μύτη. Λίγα μέτρα από το χώρο που βρισκόμαστε τώρα (σ.σ. το Δημαρχείο), υπάρχουν σπίτια που κατέρρευσαν από τους βομβαρδισμούς στη Μάχη της Κρήτης. Μικρό παιδί, με τη μητέρα και το μεγαλύτερο αδερφό μου, από το έβγα μιας σπηλιάς, βλέπαμε τις βόμβες να σπέρνουν το θάνατο και την καταστροφή. Και, αν και παιδιά, ρωτούσαμε: «Γιατί;». Κι αργότερα οργανωθήκαμε, μικροί μεγάλοι, στην αντίσταση .
Είμαστε αετόπουλα μ’ ατρόμητη καρδιά, χαρούμενα Ελληνόπουλα και του λαού παιδιά, τραγουδούσαμε στη λέσχη της ΕΠΟΝ. Ο πατέρας μας στρατεύθηκε στο ΕΑΜ κι ύστερα συνελήφθη. Βασανίστηκε, δραπέτευσε και γλίτωσε. Και συνέχισε την Αντίσταση στην ομάδα του αείμνηστου Αλέξανδρου Ραπτόπουλου μαζί με τον Κατσαρονικολή. Τον Ραπτόπουλο τον εκτελέσανε αργότερα οι κατακτητές, στην Αγιά Χανίων, μαζί με τον Κατωβιαννίτη ανθυποκτηνίατρο Μανόλη Σταματουλάκη. Θα μπορούσα να συνεχίσω την επιχειρηματολογία μου για την προσφορά της Βιάννου στην πατρίδα. Δεν θέλω όμως να κουράσω. Θέλω, όμως, να πω πως οι ιδιαιτερότητες αυτού του τόπου, επιβάλλουν να παραμείνει ο Δήμος Βιάννου με πρωτεύουσα τη Βιάννο. Το απαιτεί η ιστορία και προσφορά μας ως κοινωνίας. Διαφορετικά, θα μαραζώσει αυτός ο πολύπαθος τόπος. Με το ειδικό βάρος και την ακτινοβολία της προσωπικότητάς σου, κάνε ό,τι μπορείς, η Βιάννος να μείνει ελεύθερη κι ωραία, ανεξάρτητη και μόνη. Η Βιάννος μπορεί να αντέξει στη μοναξιά και την ανεξαρτησία της.
