Τέτοιος καιρός, τέτοια εποχή, με μόνη διαφορά...
Οι άνθρωποι!!!
Τουτηνέ τη γραφτή κουβέντα που θα σου κάμω απόψε, δεν την έχω ζήσει όλη...
Κουβέντα από στόμα σε στόμα, τη κάνανε οι παλιοί κι ετσά, έφτασε και στα δικά μου αυτιά...
Μόνο που... σαν εκθεση(που μας έβανε η δασκάλα στο σκολειό) θα τη κάμω κι εγώ...
Και... Με μια μεγάλη διαφορά ακόμη...
Οντεν ήμουνε στο σκολειό... δεν εκάπνιζα!
Εδά... Βάνω πρώτα το τσιγάρο μπροστά μου και.... μετά το κοντυλοφόρο με το χαρτί μου...
Ανάβω λοιπόν, το τσιγάρο και αφήνω τη σκέψη μου να πλανηθεί στο καιρό που ήμουνε κοπέλι...
-
Ήμουνε δεν ήμουνε 3-4 χρονών όντεν εφύγαμε από τς Αγιές Παρασκιές κι ήρθαμε στ Αμιρα...
Ακνά-Ακνά θυμούμαι τη διαδρομή γιατί.... τη πιο πολύ ώρα, εκοιμούμουνε στση Μάνας μου τη στοργική τση αγκάλη...
(Η αγκαλιά που δεν χόρτασα)
Κι ήρθε η ώρα η σκληρή που 'πρεπε να... ΞΥΠΝΉΣΩ!!!
Γελάς; Το ξέρω... Δε πειράζει...
Άνοιξαν λοιπόν τα παιδικά ματάκια μου (που καμιά φορά λες... "καλιά να μην ανοίγανε... καλιά κλειστά") κι ένας αλλιώτικος κόσμος βρέθηκε ομπρός μου...
Το πράσινο του αμπελιού, τση κρεβατίνας, έγινε ξερό... Και πεύκο...
Ο μικρός κάμπος, που απλώνονταν στο παιδικό βλέμμα μου... Έγινε βουνό!
Και... πέτρες(!). Πολλές πέτρες αδερφέ μου...
"Ο Θεός, εκοσκίνισε το κόσμο και πέταξε τα κοσκινίδια σε τούτονε το τόπο"...
Από τη μέση των Αγιών Παρασκιών... Στη μέση του Αμιρά...
Από το σοκάκι με τσι σοβαντισμένους τοίχους... Στα χαλάσματα το πόνου... Τση ορφάνιας... Του θανάτου...
Από το συντριβάνι τση Αγίας Ζώνης... Στο καταπότη τσ' "Ανεβάλλουσας"...
Από τα κανάκια του μπάρμπα μου του Κιοστερομανώλη... Στα κουρασμένα χέρια, που θάψανε σκοτωμένους... Τση κουφής γιαγιάς μου...
Θαρρώ πως ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα την απογοήτευση, την ανησυχία μέσα μου...
Αυτό που λέμε... "ψυχοπλάκωμα"...
-" Ε!! Μπαμπά... Ίντα ναι κειονέ;"...
-"Το... Ηρώων παιδί μου"...
-"Κι ίντα ναι το Ηρώων;"...
-"Αυτό παιδί μου... Το κάμανε για τσ' ΑΘΡΏΠΟΥΣ ΠΟΥ ΣΚΟΤΏΣΑΝΕ!!!!"
Μ αυτή τη κουβέντα μεγάλωσα...
Μ αυτή την εικόνα πορεύτικα...
Μ αυτή την ανάμνηση ΖΩ!!!
Παντού νεκροί...
Αθώοι!!!!
Γέροντες, παιδιά, ντεληκανίδες, ανήμποροι, αρρωστάριδες...
114 χωριανοί, στάθηκαν στη σειρά, την ημέρα που δοξάζανε την Ύψωση Του Τιμίου Σταυρού...
14 Σεπτεμβρίου... Σαν και σήμερο...
Κι άλλοι 5 είχανε χαθεί σ άλλους τόπους...
Στα βουνά τση Πίνδου...
119 άνθρωποι, χάσανε το δικαίωμα τση ζωής...
Έπρεπε να γενούνε θυσία για να μπορώ εγώ να δω... Τσι πέτρες!!!
Τα κοσκινίδια του Θεού...
Και δεν ήταν μόνο στ Αμιρά...
461!!! από το ποταμό του Μύρτου Ιεράπετρας, μέχρι τη Βιάννο....
Ποιος επόμεινε να τσι θάψει;
Ποιος να σκάψει τη σκληρή γη να τωσε κάμει τάφους;
Μόνο γυναίκες...
Που το γυμνάσιο τση Βιάννου, γίνεται φυλακή, γι αυτές, αντί να μαθαίνει γράμματα τα κοπέλια...
Τον κύρη μου, τονε ξωρίζει η μοίρα, βοσκάκι 16 χρόνων στον Άγιο Σύλλα...
Και η κουφή γιαγιά μου, τον έχει κι αυτόν νεκρό...
Μαζί με το παππού, που υστερήθικα, τον πατέρα τση, το πεθερό και το κουνιάδο τση... Του κάνει μνημόσυνα....
Ίντα να σου πω.... Όσα έχουνε κι οι άλλοι λεωμένα;...
Για το ορφανοτροφείο των θυμάτων πολέμου, που μεγάλωσε το μπάρμπα μου;
Για το τύφο που σκότωσε τη θεία μου 20 χρονών;
Για το "γεροντικό μαρασμό" τση προγιαγιάς μου; (τση μάνας τση)
Άμα σου πω πως... Ακόμη βρίσκεις κόκαλα στσι πέτρες από κάτω... Ίντα θα πεις;
Σ αυτές τσι πέτρες, που με καλωσορίσανε στο χωριό μου... (κι ας μην είχανε στόμα και μιλιά)
Στο τόπο του Πατέρα μου!
Στο τόπο του παππού, που δε μου δώσανε το δικαίωμα να γνωρίσω... Σ αυτές τσι πέτρες, που ακόμη μου μιλούνε και μου λένε την ιστορία του τόπου μου... Ενός καιρού, που πέρασε μα δε ξεχνιέται...
-
Λόγω τιμής σου λέω...
Σ ορκίζομαι στα γένια μου και στο παντελόνι που φορώ... Σαν άντρας!
ΔΕ ΞΕΧΝΏ!!!!!!!
Ούτε τη μάνα που σκίστηκε στα δυο για να με κάμει... Ούτε το κύρη που... ΔΕΝ ΧΆΡΗΚΕ ΚΎΡΗ!!!
Κι αν αλλού, τα αλεξίπτωτα των Γερμανών, τα κάνανε οι άξιες νοικοκυρές φουστάνια και στρώματα γεμάτα άχερα κι ανθούς από τα κουρμουτσούλια....
Σε τούτονε το τόπο τα κάνανε νεκροσέντονα σε κορμιά Αθώων!!!!
Υ. Σ. Γ.
76 χρόνια... Ελάχιστα μπροστά στην αιωνιότητα... Θα φύγω μα...
Τα ξερά κασκάρια του τόπου μου, μαζί με τσι ατζικανόπετρες θα μιλούνε για μένα...
Δε θ αφήσουνε το άδικο να λυσσάξει...
