Ποτέ δεν υπήρξα φανατικός υποστηρικτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως ούτε και αντι-ευρωπαϊστής. Σίγουρα όμως δεν είμαι οπαδός της Ευρώπης του σήμερα που διοικείται από λόμπι και ομάδες συμφερόντων.
Ζούμε στην εποχή όπου η πολιτική έχει αντικατασταθεί από την οικονομία και ολόκληρα κράτη κάνουν κινήσεις ώστε να ικανοποιήσουν τις αγορές και όχι τους λαούς τους.
Η αλληλεγγύη και η ανθρωπιά αποτελούν άγνωστες λέξεις για την Ένωση και η απουσία πολιτικών ηγετών είναι πιο φανερή από ποτέ.
Με όλα αυτά να είναι γνωστά στους λαούς, αλλά και τις δυσλειτουργίες του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος να είναι ολοφάνερες, ακόμη κάποιοι αναρωτιούνται γιατί έχει δημιουργηθεί ένα τόσο μεγάλο αντι-Ευρωπαϊκό κίνημα μέσα στην ίδια την ήπειρο.
Συγνώμη, αλλά όταν βλέπουμε ανθρώπους να βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας και πολλές φορές να μας κουνάνε «απειλητικά» το δάκτυλο χωρίς να έχουν πάρει κάποια ψήφο, τι περιμένουν οι γραφειοκράτες των Βρυξελών από τους πολίτες; Να πουν και ευχαριστώ;
Όσο υπάρχει αυτή η αντιμετώπιση και αυτή η νοοτροπία στα κεντρικά της Ε.Ε, τόσα περισσότερα Brexit, Ουγγαρίες και Χρυσές Αυγές θα έχουμε. Όταν οι λαοί εκφράζονται, οφείλεις τουλάχιστον να τους ακούσεις και όχι να τους γυρίσεις τη πλάτη, γιατί έτσι θα στραφούν εναντίον σου με άσχημο τρόπο.
Υπάρχει γυρισμός; Γίνεται η Ευρώπη να γίνει όντως των λαών και κοινή για όλους, χωρίς κάποιους λίγους να τη διοικούν ώστε ικανοποιούν τα συμφέροντα τους;
Σίγουρος δεν μπορεί να είναι κανείς σε αυτή τη ζωή και για τίποτα, αλλά έχω την αίσθηση ότι αν δεν αποφασίσει να αλλάξει τη ρότα της Ε.Ε ένας εκ’ του λεγόμενου Γαλλογερμανικού άξονα, δύσκολα θα υπάρξει ουσιαστική διαφοροποίηση στις υπάρχουσες συνθήκες.
Οφείλω να ομολογήσω πάντως, ότι η ανοικτή επιστολή Μακρόν για το πως οραματίζεται την Ευρώπη και που δημοσιεύτηκε πριν μερικές μέρες προς τους πολίτες της Ευρώπης, μου έδωσε μια νότα αισιοδοξίας.
Το Μανιφέστο (όπως ονομάστηκε από κάποιους) αναφέρει μεταξύ άλλων κοινή αστυνομία με αρμοδιότητα τη φύλαξη των συνόρων, ίδια πολιτική ασύλου σε όλες τις χώρες, θέσπιση ευρωπαϊκού ελάχιστου μισθού προσαρμοσμένου καταλλήλως στις εθνικές οικονομίες, κοινωνική προστασία των εργαζομένων σε Ανατολή, Δύση, Βορρά και Νότο αλλά και περισσότερη «πράσινη» οικονομία.
Η αλήθεια είναι ότι ακούγονται ως κλασικές υποσχέσεις ενός πολιτικού, όμως η αλήθεια είναι πως δεν τις έχουμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια και μάλιστα από κάποιον ηγέτη «μεγάλης» χώρας, όπως της Γαλλίας.
Είχαμε καιρό να δούμε κάποιον από θέση ισχύoς να ταράζει τα (υπερβολικά) ήρεμα νερά της Ευρώπης και να μιλάει για το πως οραματίζεται το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα και το κυριότερο να εκφράζεται με λόγο ενωτικό.
Ο Εμανουέλ Μακρόν έχει μια ιστορική ευκαιρία, να γίνει ο ηγέτης που θα αλλάξει την πορεία και το «πρόσωπο» της Ευρώπης, αλλά και να επαναφέρει τον ουσιαστικό πολιτικό λόγο στο προσκήνιο.
