Η Προσευχή μου

«Χριστέ μου, πού ’σαι στα ψηλά κι ακούς των πονεμένω, μια χάρη μόνο σου ζητώ και μη μ’ ανεγυρίσεις.

Άμα σωθεί το λάδι μου και σβήσει το κερί μου και πέψεις τον Αρχάγγελο κοντά σου να με φέρει,

μην τόνε στείλεις άνοιξη π’ ανοίγουν τα λουλούδια, Μάρτη που βδιάζει ο ουρανός, Απρίλη π’ ορδινιάζου

και βγαίνου στα βουνά οι βοσκοί, στσι κάμπους οι ρεσπέροι, στ’ αμπέλια και στα σώχωρα όμορφες κοπελούδες.

Μηδέ και σκόλη γή λαμπρή μη με ποθάνεις Θε μου που ’χουνε ζεύκια στα χωργιά, ζουμπούχια στα μετόχια,

γλέντια στα πετροκάλυβα κι όπου ’ναι δυο σεΐρι.

Μη μάθου πως επόθανα και βγάλουν τα καλά ντως και κόψουν στην ομπρός μερά και πάψουν τα τραγούδια

όπου ταιριάζει ο γεις τ’ αλλού κι αφήσουνε στη μέση πάνω στα πλάγια τσι κουρές, στσι κάμπους τ’ αγιομήσα

και πρικαμένοι και κλιτοί χατήρι μου κρατήξου και κάμου σαραντάμερο να πιου και να χορέψου.

Και τα λουλούδια που ’χουνε οι κοπελιές στο μπέτη κι οι νιοι στ’ αυτί, για ξόβεργες, στο μνήμα μου τα φέρου»!

Κωστής Φραγκούλης