Μεγάλο Σάββατο και, αντίθετα με ό,τι συνέβαινε άλλα χρόνια, η κατήφεια και το υπόδηλο πένθος της Μεγαλοβδομάδας συνεχίζεται…
Όλος αυτός ο τηλεοπτικός και ραδιοφωνικός βομβαρδισμός της κατατρομοκράτησης, δυστυχώς, έχει εμποτίσει τις καρδιές των ανθρώπων. Υπάρχουν και κάποιοι ξεγάνωτοι χλεχλέδες που επαίρονται «δια την πειθαρχίαν του λαού». Τις ίδιες αρλούμπες αράδιαζε και ο δικτάτορας!
Οι ψυχολογικές επιπτώσεις στην κοινωνία είναι δραματικές, για όποιους θέλουν να βλέπουν με ρεαλισμό την πραγματικότητα.
Δεν γνωρίζω αν στον ιστορικό χρόνο έχουμε άλλοτε τέτοιου είδους παγίδευση της ανθρωπότητας. Διότι, είναι εκ των ων ουκ άνευ, να απαγορεύσεις σε κάποιον να εκφράσει ελεύθερα, ακόμη και τη θρησκευτική του βούληση, κι αυτός, όντας κατατρομοκρατούμενος, να αποδέχεται σιωπηλά αυτό τον πρωτόγνωρο φασισμό. Ένα φασισμό,που για τους γονείς του οποίου, μόνο υποψίες έχουμε ποιοι είναι κι από πού κρατάει η σκούφια τους.
Μας επέβαλαν να ζούμε υπό τον φόβο του φόβου!!! Μας θέλουν φοβισμένους, γιατί έτσι σε κατακρεουργούν ευκολότερα!
Όχι, δεν είμαστε ελεύθεροι πολιορκημένοι, όπως οι Μεσολογγίτες. Είμαστε κάτι χειρότερο: Είμαστε ανελεύθεροι, πολιορκούμενοι από άγνωστο εχθρό!!!
Ελπίζω να αφήσουν κάποτε την ιστορία να μιλήσει για τη φρικώδη ετούτη υπόθεση, που μόνον ο Ευγένιος Ιονέσκο, ο «πατέρας» του παραλόγου, θα μπορούσε να δώσει εξηγήσεις.
Μπροστά σε τούτα τα θλιβερά, έδωσα ξανά των ομματιών μου, μόνο, που αυτή τη φορά, τράβηξα κατά τον νοτιά.
Η πίκρα από το λατομείο, μου σφίγγει ακόμη την καρδιά… και τράβηξα προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Έτσι, βρέθηκα στο αγαπημένο παιδί της Βιάννου, τον Κερατόκαμπο!
Ήμουν στην στεριά, αλλά περπατούσα πάνω σε μια θάλασσα από βότσαλα-πίνακες ζωγραφικής!
«Άνθη της πέτρας μπροστά στην πράσινη θάλασσα, με φλέβες που μου θύμιζαν άλλες αγάπες», είπε ο Γιώργος Σεφέρης!
«Και προχωρούσα, χωρίς να γνωρίζω κανένα»!!!
Μόνος-ολομόναχος στην απεραντοσύνη του ωραίου, πατώντας απαλά, στις μύτες των ποδιών μου, γιατί ο φόβος και η αγωνία μου ήταν εμφανή, προκειμένου να μην αλλοιώσω τον εξαίσιο εικαστικό καμβά με τα αμέτρητα χρώματα. Το κάθε βοτσαλάκι ήταν ένα τόσο δα μόριο ενός χιλιομετρικού παζλ, που είχε επεξεργαστεί η Όστρια, ο Γαρμπής, ο Απηλιώτης, η Σοροκάδα και η Τραμουντάνα!
Κι όσο προχωρούσα προς την Αρμενόπετρα τόσο και εμφανίζονταν μπροστά μου εξαίσια άνθη της πέτρας, σμιλεμένα από τις αλλεπάλληλες θαλάσσιες μεταλαβιές.
Σχήματα και λιθοξοές αριστοτεχνικά σμιλεμένες, που, Κύριος οίδε, ποια μοίρα τις έφτασε έως εδώ στο μηδέν του ύψους!!!
Εδώ, στην ίσαλο γραμμή του κόσμου, ξαπλωμένες στην ακτή αμέριμνες, σαν καλλίγραμμες-γυμνές γυναίκες, και το κύμα, άλλοτε μεθυστικά κι ερωτιάρικα να τους κάνει καντάδες με το φλοίσβο του, ενώ άλλοτε, σαν θυμωμένος Ποσειδώνας να τις χτυπάει αλύπητα βγάζοντας οργή και θυμό!!!
Όσο βάδιζα ανατολικά, τόσο και οι ρωγμές του γέροντα γεωλογικού χρόνου αποτυπώνονταν ευκρινέστερα στη παράκτια πραγματικότητα. Όρθιοι γίγαντες με τις μυώδεις ποδοκνήμες τους να πατούν στα σίγουρα θεμέλια της γης και πάνω στο κορμί τους λαξεμένες καρδιές που τις διαπέρασε το ερωτικό βέλος, έκφραση ή μάλλον θυσία στο θεό Έρωτα!
Αυτές οι όρθιες γιγάντιες μορφές-παιδιά της γεωλογίας-στέκονται αμίλητες, σαν τελωνοφύλακες, πριν την είσοδο στην παράδεισο!!!
Ανατολικότερα «η Υψηλοτάτη» Καλλίγραμμος
Α ρ μ ε ν ό π ε τ ρ α,
ώρες φορές να φορεί τη στολή γοργόνας κι άλλες πάλι να κρύβεται, λες και αισθάνεται εντροπή που είναι γυμνόστηθη!
Ακαριαία ανακαλούνται οι νεανικές μας τρέλες.
«Εκ νεότητός μου πολλά πολεμεί με πάθη…».
Η βαρκούλα, οι καταδύσεις, ο παραδεισένιος βυθός, το πιάσιμο του χεριού και οι αναστάσιμοι ερωτικοί ψαλμοί…Να πενθήσω πιότερο για ό,τι έφυγε ή μήπως για ό,τι έρχεται;;;
Γυρνώ το βλέμμα μου στην απεραντοσύνη του Λιβυκού Πελάγους… Για να γλυκάνει η καρδιά θέλει το σιέλ της θάλασσας και τη νοτισμένη όστρια.
Μ’ αυτά τα ιογόνα αποστασιοποιούμαι από την έχθρα των καιρών.
Εγώ τον επιτάφιό μου τον στόλισα με κρινάκια του Λιβυκού, πλουμιά, κρίταμο, μαργαρίτες άγριες, κίτρινα τσαμπιά ασπάλαθου και άγριες ορχιδέες. Καμιά απαγόρευση δεν κατάφερε να μου στερήσει τη σταύρωση, γιατί, δεν θα ’χα το δικαίωμα να αναστηθώ…
Κάποιοι σαχλαμαρίζοντες, με θεωρούν απόμαχο…
Όμως το ρόλο του α π ό μ α χ ο υ α ν τ ά ρ τ η δεν μπορεί να μου τον στερήσει κανείς!!!
Τ’ ακούτε;; ΚΑΝΕΙΣ!!!
Με αντάρτικη νοοτροπία βρέθηκα και σήμερα στ’ ακρογιάλι για ν’ ακούσω το τραγούδι της θάλασσας. Προχθές είχε τσατίλες. Σήμερα ήταν λάγνα και ξελογιάστρα.
«Θα την βρεις ήρεμη, αλλά ποτέ ακίνητη» είπε κάποιος στοχαστής… και σήμερα ήταν αυτό ακριβώς! Μόλις που κουνιόταν, για να μου αποδείξει ότι του κύκλου τα γυρίσματα ισχύουν πάντα!
Κοίταξα ξανά την λαξεμένη καρδιά που τη λάβωσε ο έρωτας και προσπάθησα να μαντέψω: ποιος ή ποια; ήταν ο/η τραυματίας! Γύρισα ξανά προς το απέραντο της θάλασσας και στα σκέψη μου ήρθε (ξανά και ξανά!) ο εξαίσιος στίχος του Στάθη Μάστορα που συνέθεσε στο Πλωμάρι τον Ιούνη 1933:
Της θάλασσας το ακύμαντο
γαληνεμένο σιάδι
καράβι γοργοτάξιδο
με μια γραμμή χαλά
Και της ψυχής που ημέρεψες
το ολόστρωτο μαγνάδι
ελπίδα διαβατάρικη
χαράζει απαλά…
Γαληνεμένος, έχοντας ξορκίσει τα κακά πνεύματα πήρα το δρόμο της επιστροφής…έχοντας στις αποσκευές μου μύρια όμορφα συναισθήματα, τα οποία μοιράζομαι μαζί σας! Αυτά είναι τα δικά μου λαμπριάτικα καλιτσούνια, αυτά τα τσουρέκια μου, αυτά και τα Χρόνια Πολλά μου, που σας τα δωρίζω με πολλή-άδολη αγάπη!!!
