Βγαίνω απ’ το καβούκι μου χωρίς δισταγμούς και αναστολές. Κανείς δεν μπορεί να μου απαγορεύσει την Άνοιξη. Οι λιγοστοί άνθρωποι που συναντώ στην κωμόπολη είναι ζελεποί και μουδιασμένοι, λες και βρίσκονται σε χειμέρια νάρκη!
Η «καλημέρα» βγαίνει με το στανιό σαν να πρόκειται για βουβό κινηματογράφο.
Συνηθισμένος από παλιά ν’ ακούσεις αυτή την τόσο όμορφη-δωρεάν «καλημέρα» κι όμως, περισσότερο την υποψιάζεσαι παρά την ακούς.
Σε λίγο θα μας καταργήσουν και την ομιλία. Όμως καταργώντας την ομιλία, στην ουσία αχρηστεύεται και η ακοή...
Προσπερνώ βιαστικά.
Κανείς δεν μπορεί να μου εμποδίσει την
Ά ν ο ι ξ η!
Ένας φωτεινός-ζεστός ήλιος πλημμυρίζει τον κόσμο μας κι εγώ, δεν εννοώ να γίνω ξαφνικά κομπάρσος σε νουάρ κινηματογραφικό έργο.
Δεν υπακούω σε σκηνοθέτες της πλάκας.
Όχι ρε πούστηδες!
Την άνοιξη δεν θα μου την απαγορεύσετε!
Φεύγω από την Κωμόπολη με τεντωμένα τα νεύρα της ψυχής.
Πού θέλουν να μας πάνε;
Γιατί έχουν τόσες αγχόνες;
Να ’ναι όλες για το Χριστό, αποκλείεται!
Οι περισσότερες αφορούν το... χριστεπώνυμο πλήθος!
Κλείνω τα μάτια και απομακρύνομαι από το θλιβερό σκηνικό του σεναρίου ετούτου.
Σε πέντε λεπτά είμαι στην Άνοιξη!!!
Μ. Δευτέρα και αρχίζει η περιπλάνησή μου στο δικό μου «Όρος των Ελαιών».
Η Φύση με καλωσορίζει αλλά πολύ γρήγορα έρχεται το πρώτο ράπισμα της μέρας....
Ο άνθρωπος σκότωσε τη φύση κι αυτή, ωχρή και κιτρινισμένη παρέδωσε το πνεύμα...
Στα λιόδεντρα κρεμασμένες διάσπαρτες πινακίδες με νεκροκεφαλές και το... ονοματεπώνυμο του ζιζανιοκτόνου-δολοφόνου!
Στην είσοδο η μεγάλη επιγραφή σε προειδοποιεί:
« Α π α γ ο ρ ε ύ ε τ α ι η Ά ν ο ι ξ η »!
Εξόριστε ποιητή στον αιώνα σου λέγε τι βλέπεις;*
«Βλέπω ένα ευαίσθητο Απρίλη,
ένα αθέατο καιρό
να γελάει το φρουρό της πύλης
και βγαίνει ήλιος λαμπερός.
Από τους κήπους κόβει βάγια
κι απ’ την αυλή του πασχαλιές
για να στολίσει τα ναυάγια
που μείναν δίχως αγκαλιές».
Κι όμως! Την συνάντησα ξανά την Άνοιξη.
Ήταν και πάλι όμορφη και τσαχπίνα. Μου έδωσε απλόχερα αγάπη, ευωδιές, αρώματα, και μυριάδες χρωματισμούς!
Συναντήθηκα με εκατοντάδες σαύρες που έτρεχαν σαν αφηνιασμένες από τη χαρά τους. Κι από κοντά τα μικρά τους να ρουφούν ήλιο κι ομορφιά!
Τα κοτσύφια, τα γαρδέλια, ο σπίνος, σε συγχορδίες μελωδικές τραγουδούν τον έρωτά τους!
Αμέτρητες μαχαιρίδες, ορχιδέες, μελισσάκια, κιτρινισμένοι ασπάλαθοι, πλουμιά και χιλιάδες άλλα.
Μια πανδαισία χρωμάτων και οργασμού!
Ο δρόμος μ’ έβγαλε στο χωράφι του παππού. Σαν να τον βλέπω να μεταδένει τα ζώα του. Πανύψηλος-γενειοφόρος με το κρουσαλίδικο μαντήλι του, τα στιβάνια του και τα μεϊτανογέλεκά του.
Μια στιβαρή-πολυκουρασμένη προσωπικότητα ο παππούς ο Καρτσοδημήτρης.
Με μαγικό τρόπο αισθάνθηκα παιδάκι και χωρίς να το συνειδητοποιήσω μια κραυγή βγήκε απ το στόμα μου: «Ε παππουουουού»!!!
Κοίταξα έντρομος γύρω μου. Ευτυχώς δεν ήταν κάποιος σιμά μου, γιατί σίγουρα θα με βάπτιζε τρελό! Να φωνάζω τον παππού μου που «έφυγε» πριν από 56 χρόνια... είναι παράνοια!
Απαρχή της Μεγάλης Εβδομάδας... και σε τίποτα δεν αισθάνεσαι ό,τι περασμένα χρόνια. Μουδιασμένες ψυχές, αμίλητοι και σκυθρωποί άνθρωποι, απέναντι σ’ ένα σύστημα παντοδύναμο.
Χμ… Εγώ μάγκες μου θα συνεχίσω να αντιστέκομαι στις πανουργίες και τις απατεωνιές σας. Να κερδίσετε όσα περισσότερα χρήματα μπορείτε απ’ τις λοβιτούρες σας. Την Άνοιξη όμως δεν θα σας την χαρίσω. Το μερίδιό μου, θα το πάρω είτε σας αρέσει είτε όχι...
Υ.Γ. Φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι, η ανθοδέσμη που αποτύπωσα στις φωτογραφίες που σας παραθέτω, ανήκει σε όλους μας!
Βάλτε την άνοιξη μέσα στα σπίτια σας, μα πιο πολύ μέσα στην καρδιά σας!
Με πολλή αγάπη!!!
*Εξόριστος ποιητής είναι ο έξοχος Ηλίας Κατσούλης...
