Άγχος, στρες, διάβασμα (που βασικά δεν είναι γνώση αλλά αγώνας αποστήθισης) και φυσικά μια πίεση από παντού. Μετά από χρόνια βέβαια θα αναρωτηθείς άξιζε να το περάσεις όλο αυτό.
Και για να είμαστε σωστοί και ειλικρινείς ένα μεγάλο κομμάτι της πίεσης, προέρχεται από το οικογενειακό περιβάλλον και τους γονείς. Προφανώς δεν αμφισβητούνται οι θετικές προθέσεις τους και ότι θα ήθελαν να δουν το παιδί τους να έχει καλύτερη επαγγελματική και κατ’ επέκταση οικονομική ζωή, από εκείνους, ωστόσο αυτό που καταλαβαίνεις στη πορεία των χρόνων ότι τα σπουδαία και τα δύσκολα είναι αυτά που ακολουθούν.
Αυτό το κείμενο αφορά κυρίως μαθητές που ξεκίνησαν σήμερα τη διαδικασία των Πανελληνίων εξετάσεων, αλλά και τους γονείς του και το γράφει ένας άνθρωπος που ναι μεν πέρασε εκεί που ήθελε όμως στη πορεία κατάλαβε ότι πιθανότατα δεν παίζει κανένα ρόλο για τη ζωή που έρχεται.
Είναι αδιανόητο ένας άνθρωπος στα 18 του να γνωρίζει τι θέλει να κάνει μελλοντικά και αν γνωρίζει μπράβο του. Ένα τραγούδι αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «οι πιο ενδιαφέροντες άνθρωποι που ξέρω είναι 40 και δεν ξέρουν ακόμη τι θα κάνουν με τη ζωή τους». Και αν το σκεφτούμε αυτό καταλαβαίνουμε πως έχει μια βάση, γεγονός που δείχνει ότι δεν μπορούμε να έχουμε απαιτήσεις από έναν 18χρονο να ξέρει με σιγουριά τι θέλει να κάνει στη ζωή του.
Δεν λέω να μην έχει κάποιους στόχους, αυτό είναι άλλη κουβέντα, αλλά και να μην καταφέρει ένας νέος άνθρωπος να περάσει στη σχολή που θέλει δεν είναι το τέλος του κόσμου. Δεν είναι εκεί οι χαρές της ζωής. Δεν είμαι γονιός αλλά νομίζω ότι αυτό που κάνει ευτυχισμένο κάποιον είναι να βλέπει το παιδί του χαρούμενο και να είναι ο εαυτός του.
Και ειλικρινά στενοχωριέμαι όταν βλέπω αυτές τις μέρες τα δημοσιεύματα με γονείς που πηγαίνουν τα στυλό στην Εκκλησία ώστε να καταφέρουν να γράψουν τα παιδιά τους. Και προφανώς υπάρχουν και άλλου τέτοιου είδους γραφικότητες που τις διαβάζουμε κατά καιρούς και που σε κάνουν να αναρωτιέσαι, με τι ψυχολογία και πόση πίεση θα γράψει ο μαθητής αυτός.
Να θυμάστε ότι ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων που μπαίνουν σε μια σχολή, δεν τη τελειώνουν γιατί στη πορεία καταλαβαίνουν ότι τους αρέσει κάτι άλλο και κυνηγούν αυτό. Οπότε χαλαρώστε μαθητές και γονείς τίποτα δεν τελειώνει. Το μόνο που αρχίζει είναι η ενηλικίωση και ένα υπέροχο καλοκαίρι για εκείνους που τελειώνουν φέτος το σχολείο.
Κλείνοντας θέλω να ακούσετε το παρακάτω ηχητικό. Είναι από την αγαπημένη εκπομπή στο ραδιόφωνο εκείνης της εποχής (Σουτ τηλεφώνημα με Θέμη Καίσαρη και Τσάρλυ) που μου έκανε συντροφιά τα βράδια που διάβαζα και με αυτό το τραγούδι-αφήγημα κατάφερα να δώσω και να είμαι σχετικός πιο χαλαρός… «Να φοράτε αντηλιακό» μη το ξεχνάτε….
