Για το Γιώργο Μεταξάκη: 40 ημέρες από τότε που «έφυγε» ξαφνικά...
17/07/2025
Τώρα που οι καρδιές συνειδητοποίησαν ότι πλέον πέρασες στον άπειρο χώρο και στον άληκτο χρόνο, ακριβέ και ακριβοθώρητε Γιώργο, τώρα αναπολεί ο νους τις δονήσεις της ψυχής και αναζητά τη μαγεία που προκαλούσαν οι συζητήσεις μας.
Λιγοστές οι συναντήσεις μας αλλά ουσιαστικές κάθε φορά που οι σκέψεις μας, μάς μετέφεραν σ’ ένα κόσμο ιδιαίτερο, που πολλοί δεν υποπτεύονται καν την ύπαρξή του ή τον θεωρούν αφόρητα βαρύ ή και μωρία.
Γνώστης της επίγειας γνώσης, άριστος Φιλόλογος, με υπερβολική αγάπη στο επιστημονικό σου έργο, πολυμαθής και ευφυής ερμήνευες με τη λεπτή σου διαίσθηση τον πνευματικό κόσμο ως κάτι ενιαίο, δεδομένου ότι όλες οι αρχαιολογικές, ιστορικές και φιλοσοφικές ερμηνείες είναι ανεπαρκείς.
Χαρά και ζεστασιά σκόρπιζε η παρουσία σου σε απρόσμενα μέρη και σε ερημικά σοκάκια, σαν αγριολούλουδο σε σχισμάδα, περιφερόμενος «εν τω κρυπτώ» και προσηλωμένος πάντα στον «έσω άνθρωπο».
Το Πάσχα που πέρασε, περίοδος τόσο πλούσια σε συναισθήματα και βιώματα, που όλοι σχολίασαν «άλλο να πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός και άλλο να γνωρίσεις τον Θεό». Η πίστη στο Χριστό δεν ήταν για σένα «φιλοσοφία» αλλά ζωή.
Ζούσες τη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας και μια ορθόδοξη ασκητική ζωή, που μάλλον ήταν «ένα δώρημα άνωθεν». Δεν είναι τυχαίο που ο πολυαγαπημένος Πνευματικός σου Πατέρας, π. Στυλιανός Χαραλαμπάκης συντετριμμένος κι αυτός από το άκουσμα του θανάτου σου, μου είπε: «ήταν ένας άγιος άνθρωπος».
Σεμνός, διακριτικός, με συνετή αυτοσυγκράτηση, γνώριζες ότι κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, μέσα από τις οδύνες της, έχει αιώνια αξία και θλιβόσουν και προσευχόσουν για τα ακατανόητα πράγματα του κόσμου τούτου.
Δεν έχασες ποτέ το υγιές αίσθημα της πραγματικότητας, την αξία της προσφοράς, της παρηγοριάς. Η αγάπη σου για τον πλησίον γέμισε την καρδιά σου ως τα όρια της αντοχής της. Αυτό εξάλλου φανέρωνε και ο τρόπος ζωής σου που άφησε ένα μήνυμα απόφασης και χρέους. Η ψυχή σου χαλυβδωμένη από τον πόνο του θανάτου του πατέρα σου, βρήκε όμοια ψυχή, αυτή της Βασιλικής. Μοναχικά διαμάντια και οι δύο σας, που πάντα μιλούσατε «εκ του περισσού της ψυχής σας», άνθρωποι χαριτωμένοι.
Δεν άφησες την εποχή να σε παραχαράξει γαλουχημένος έτσι από την οικογένειά σου. Πώς να μην πονεί η ψυχή της μάνας σου και του αδελφού σου που στερήθηκαν την ανείπωτη τρυφερότητά σου, το χαμόγελό σου, την αγάπη σου, το σεβασμό σου, που όλα ήταν ήθος και τώρα ανοιχτή πληγή;
Ευτυχώς τίποτα δεν πήγε χαμένο. Δίδαξες ευγένεια, καλοσύνη, αξιοπρέπεια, συμπεριφορά στα παιδιά σου και στους μαθητές σου.
«Δυστυχώς ο θάνατός ημερονύχτια δεν έχει». «Νικήτρια μόνο η σκέψη στην πικρή αναζήτηση».
Στη μεγάλη νύχτα, τη μοιραία για τους ανθρώπους, ας προσεύχεσαι εσύ για μας, και ας σε κλαίμε εμείς μέσα στον Παράδεισο που βρίσκεσαι!!!.
