Υπάρχουν διαφόρων ειδών στρατιωτικές θητείες και αυτό για το οποίο μπορώ εκ πείρας να σας διαβεβαιώσω, είναι πως η θητεία στο στρατόπεδο Γεωργίου Τζαβέλα που βρίσκεται η Προεδρική Φρουρά, δεν μοιάζει με καμία άλλη.
Στο συγκεκριμένο στρατόπεδο όλοι πρέπει να παίξουν με πειθαρχία και συνέπεια τον ρόλο τους, προκειμένου να κυλάει διαρκώς ομαλά η διαδικασία της σκοπιάς και των αλλαγών στο Άγαλμα του Αγνώστου Στρατιώτη και στο Προεδρικό Μέγαρο. Εκτός από εμένα, το τι σημαίνει μια τέτοια θητεία γνωρίζει κι ένα νέο παιδί από τον Ξενιάκο του Δήμου Βιάννου, ο οποίος κλήθηκε να παίξει έναν από τους πιο "ιδιαίτερους" και εξαιρετικά ασυνήθιστους ρόλους σ'αυτό το στρατόπεδο. Να υπηρετήσει από το τσαρουχοποιείο της Προεδρικής Φρουράς, καταθέτοντας τις γνώσεις και φυσικά το μεράκι του.
Ο 22χρονος σήμερα Κωστής Τσικνάκης, υποδηματοποιός στο επάγγελμα, έμαθε την τέχνη της κατασκευής στιβανιών από τον παππού του ο οποίος ήταν ένας από τους πιο φημισμένους στην περιοχή τον προηγούμενο αιώνα. Θα μου πείτε τι σχέση έχουν τα στιβάνια με τα... τσαρούχια και τους εύζωνες και θα σας απαντήσω: Πολύ μεγάλη!
Μπορεί η φορεσιά με τα "λευκά" και τα τσαρούχια να είναι το σήμα κατατεθέν των ευζώνων, όμως συνήθως φορούν τον χειμερινό μπλε «ντουλαμά», στολή από τους μακεδονικούς αγώνες, τον θερινό χακί «ντουλαμά», εμπνευσμένο από τους Βαλκανικούς αγώνες, ενώ σε ιδιαίτερες περιστάσεις, οι εύζωνες φορούν Ποντιακή αλλά και τη λεγόμενη "Κρητική" στολή. Εκεί έρχεται να παίξει τον ρόλο του ο Κωστής, ο οποίος έφτιαξε για την Προεδρική Φρουρά τα λευκά παραδοσιακά στιβάνια για τη συγκεκριμένη στολή, τα οποία αντικατέστησαν τα λευκά στρογγυλά μποτάκια που φορούσαν οι εύζωνες μέχρι τότε.
Αριστερά, μπορείτε να δείτε τον Εύζωνα με τα λευκά στιβάνια που σχεδίασε ο Κωστής Τσικνάκης, ενώ ο Εύζωνας δεξιά, φοράει τις λευκές μπότες.
Ο Κωστής Τσικνάκης μίλησε στο viannitika.gr για αυτή του την εμπειρία, αλλά και για την ιδιαιτερότητα του επαγγέλματος του και φυσικά για τα όνειρα και τις φιλοδοξίες του.
Είναι αρκετά σπάνιο να γνωρίζεις σήμερα ένα νέο παιδί που θέλει να ασχοληθεί με το επάγγελμα του υποδηματοποιού και μάλιστα στον τομέα της παράδοσης. Εσύ πότε και γιατί αποφάσισες ότι θες να ασχοληθείς μ'αυτό;
Καταρχάς θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για το ενδιαφέρον σχετικά με το επάγγελμα μου και την "ιδιαίτερη" θητεία μου. Άρχισα να φτιάχνω στιβάνια στα 15 μου. Γρήγορα κατάλαβα ότι μου άρεσε αυτή η δουλειά. Τα πρώτα ερεθίσματα τα πήρα απ τον παππού μου, ο οποίος ήταν πολύ καλός υποδηματοποιός εδώ στην περιοχή μας και ξεχώριζε, σε μια περίοδο μάλιστα που κάθε χωριό είχε 5-6 υποδηματοποιούς! Έτσι, μόλις τελείωσα το Λύκειο πήγα σε μια σχολή στην Αθήνα για να μάθω περισσότερα πράγματα μιας και πάντα μ' άρεσε να "το ψάχνω", στο συγκεκριμένο θέμα.
Και η Προεδρική Φρουρά πως προέκυψε; Ήθελες να υπηρετήσεις σ'αυτό το σώμα και να περάσεις έτσι "ιδιαίτερα" τη θητεία σου;
Όταν τελείωσα τη σχολή έπρεπε να τακτοποιήσω τις στρατιωτικές μου υποχρεώσεις. Είχα ακούσει από τους περισσότερους ότι ο στρατός θεωρείται "χάσιμο χρόνου", όμως εγώ σε καμία περίπτωση δεν ήθελα να τον περάσω έτσι. Ήθελα να βρω κάποιον τρόπο να προσφέρω κάτι ουσιαστικό και παράλληλα αν γίνεται, να μάθω πράγματα. Και τελικά έτσι έγινε!
Τι σημαίνει για ένα παιδί που ξεκινάει να υπηρετήσει απλά τη θητεία του, να βρίσκεται ξαφνικά στο πιο κεντρικό σημείο της χώρας και να παίζει έναν τόσο ιδιαίτερο ρόλο, στο πιο "τιμητικό" της σώμα;
Θεωρώ τον εαυτό μου απ τους τυχερούς, γιατί αν και ήταν δύσκολα στην Προεδρική Φρουρά, κατάφερα να κάνω αυτό που ήθελα. Τότε σαν στρατιώτης δεν το έβλεπα έτσι. Ήξερα βέβαια πως μετά από πολλά χρόνια, ήμουν ο πρώτος στρατιώτης που είχε αυτό το πόστο στη Φρουρά κι αυτό που προκαλούσε δέος! Ειδικά όταν βλέπω ακόμα τους Εύζωνες να παρελαύνουν με τα στιβάνια που εγώ είχα σχεδιάσει και κατασκευάσει, νιώθω ακόμα έτσι. Γι' αυτό βέβαια που έγινε και με την ευκαιρία που μου δίνεται το βήμα εδώ, θα πρέπει να ευχαριστήσω πολλά άτομα τα οποία με βοήθησαν και ψυχολογικά και μου στάθηκαν με μια κουβέντα. Απ' τους δικούς μου,το προσωπικό του τσαρουχοποιείου, τη "σειρά μου" και τους άλλους φαντάρους που κάναμε παρέα μέχρι τους συγγενείς μου εκεί στην Αθήνα που με βοήθησαν με το παραπάνω! Τώρα το αν όντως έκανα κάτι ουσιαστικό εκεί, νομίζω φαίνεται με τα στιβάνια που άφησα μιας και το σχέδιο που έφτιαξα και χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα εκεί και έτσι η συγκεκριμένη φορεσιά έχει ακόμα πιο όμορφη εικόνα.
Έχεις κάποιο μελλοντικό όνειρο σχετικά με τη δουλειά σου;
Φυσικά έχω όνειρα και φιλοδοξίες όπως έχουν όλοι οι άνθρωποι. Βέβαια, όταν ο άνθρωπος κάνει όνειρα ο Θεός τα βλέπει και γελάει λένε...
Ένα πράγμα που θα ήθελα εγώ, είναι τα στιβάνια σαν υποδήματα να φτάσουν ψηλά και να γίνουν γνωστά σε όσο περισσότερο κόσμο γίνεται. Θεωρώ ότι είναι ένα πολύ όμορφο υπόδημα, άσχετα αν μερικοί (ευτυχώς λίγοι) έχουν καταφέρει να το δυσφημίσουν με αποτέλεσμα να "σνομπάρεται"απο καποιους πλέον. Κάθε λαός έχει μια ταυτότητα θα έλεγα, και τη δική του πολιτισμική κληρονομιά. Θεωρώ λοιπόν ότι εμείς θα πρέπει να τη στηρίξουμε γιατι όπως λένε δυο μαντινάδες (δυστυχώς δεν γνωρίζω τον δημιουργό):
της Κρήτης η παράδοση
πρέπει να συνεχίσει,
τον τόπο που γεννήθηκε
είναι ντροπή να σβήσει,
-
Λαός που την παράδοση
ξεχνά και δε θυμάται
στο λήθαργο του μαρασμού
παντοτινά κοιμάται...
Αυτή λοιπόν είναι η παράδοση μας και η ταυτότητα μας. Αυτή είναι η Κρήτη κι αυτό είμαστε τελικά, όλοι εμείς.
Κυριακάτικη αλλαγή φρουράς στο Άγαλμα του Αγνώστου Στρατιώτη. Κυρίαρχο ρόλο στην Κρητική Στολή, παίζουν τα στιβάνια που σχεδίασε και έφτιαξε ο Κωστής Τσικνάκης
