Εσαραντάρησε, ντεληκανής στον Άδη

Ιντά ’ναι η ανεμιγή

κι η εσμηγιά του κόσμου;

Ίντα κοντώ να γίνεται,

στην αποπέρα ρούγα;

Γιάντα ανεμαζωχτήκανε,

ετόσηνά νομάτοι;

Κοντώ λογοδοσήματα;

Κοντώ αρραβωνιάσεις;...

Χαρές και γέλια δε γροικώ, μούδε και μαντολίνα...

Μα μούδε αρραβωνιάσματα, μούδε και δαχτυλίδια.

Μόνο, εσαραντάρησε, ντεληκανής στον Άδη...

Κι ανεμαζώχτη το χωριό κι οι συγγενείς κι οι φίλοι,

να δώσουνε παρηγοριά, των άμοιρω γονέω...

Σαράντα μέρες χαίρεται η Γης τη λεβεντιά σου

και δε στεγνώνου τα στενά, ’πο τω μαθιώ το δάκρυ...

Γαλήνη να 'χεις Στέλιο…

Γιώργης Ραπτάκης