«Τα ζωηρότερα γεγονότα δεν μοι εμπνέουν αμέσως. Χρειάζεται πρώτα να περάσει καιρός. Κατόπιν τα ενθυμούμαι και εμπνέομαι.» (Κ. Π. Καβάφης).
Σαν χθες, εορτή του Αγίου Γρηγορίου, θα γιόρταζε μια σπουδαία προσωπικότητα, που στην νεότητά της σαγηνεύτηκε από τον Χάροντα. Ο λόγος, για τον Γρηγόρη Κονδυλάκη, τον Γρηγόρη της Θάλειας!
Ένας ωραίος σωματικά, ψυχικά και πνευματικά φίλος, προσόντα που κατέστησαν ατέρμονη την μνημοσύνη του, και αέναη την αθιβολή της ψυχικής και σωματικής εμορφιάς του. Η παρατειθέμενη φωτογραφία προέρχεται από το αρχείο του Μανώλη Σπανάκη, στην οποία, εκτός του Γρηγόρη (δεξιά) βρέθηκαν συγκατοικούντα δυο αδελφά φωτεινά πρόσωπα: ο γιατρός Νίκος Μύρωνα Κονδυλάκης και ο Γιάννης Μύρωνα Κονδυλάκης. Όλη η τριάδα, συγκαταλέγεται σ’ εκείνους που, παρά την φυσική τους απουσία, η γομολάστιχα του χρόνου αδυνατεί να διαγράψει∙ είναι ατελεύτητα παρόντες!
