Επέλεξαν να ζήσουν στον τόπο μας. Πρόκειται για δυο νέους ανθρώπους, που διάλεξαν να αγοράσουν σπίτι σε χωριό του Δήμου Βιάννου και να γίνουν συγχωριανοί και συνδημότες μας. Δυο ξένοι που δεν είναι ξένοι. Δυο ιδιαίτερα πολιτισμένοι άνθρωποι, που βρέθηκαν ξαφνικά σ’ ένα ωκεανό αντιθέσεων και συγκρούσεων.
Το γράμμα που μας έστειλαν στην "Ηχώ της Βιάννου" μας συγκλόνισε! Δεν ήθελαν να δημοσιοποιηθεί, ακριβώς επειδή δεν θέλουν να προκαλέσουν. Ο στόχος τους δεν είναι η πρόκληση, αλλά ο προβληματισμός, η αφύπνιση. Τους πείσαμε να δημοσιευτεί αυτή η «κραυγή αγωνίας», με την ελπίδα ότι οι ευαίσθητοι πολίτες αυτού του τόπου θα στέρξουν και να τους δώσουν το χέρι… Να τους πουν πως, «μην απογοητεύεστε, είμαστε κι εμείς εδώ»!
Μακάρι ο νεοεκλεγείς δήμαρχος και τα μέλη του νέου Δημοτικού Συμβουλίου να αποδειχτούν ευαίσθητοι στην ακοή της καρδιάς και να αφουγκραστούν αυτή την αγωνία, που είναι αγωνία πολλών ακόμη συνανθρώπων μας, πολλών συνδημοτών μας, είτε διαμένουν στο Δήμο Βιάννου είτε έξω από αυτόν. Οι αγωνίες του Αντώνη και της Κικής (της Κικής και του Αντώνη, αν προτιμάτε) μας αφορούν όλους. Επαναλαμβάνουμε: μας αφορούν ΟΛΟΥΣ! Αφορά τους Βιαννίτες, και τους Κατωβιαννίτες και τους Χονδριγιανούς, τους Βαχουδιανούς και τους Αμιριώτες, τους Κεφαλοβρυσανούς και τους Κρεββατιανούς, τους Αγιοβασιλείτες και τους Πευκιανούς, τους Καλαμιώτες, τους Συκολογιανούς και τους Συμνιανούς. Αφορά τους Μαρθιανούς, τους Μπαρίτες, τους Ξενιακιανούς και τους Κατωφυγιανούς και τους Μηλιαριανούς, αφορά και τους Αφρατιανούς.
Η «Ηχώ της Βιάννου», χρόνια τώρα, αγωνίζεται και αγωνιά για όλα αυτά που επισημαίνονται στο κείμενο των δύο αυτών συνανθρώπων μας. Συντασσόμαστε και στηρίζουμε τις προσπάθειές τους, με την ελπίδα πως, θα βρούμε κι άλλους συνοδοιπόρους και δεν θα κάνουμε το λάθος να το δούμε τοπικίστικα.
Το γράμμα
«Δεν είναι γκρίνια… Είναι απογοήτευση… Είναι θλίψη… Είναι ένα πελώριο «Γιατί»…
Τέσσερα χρόνια τώρα ξένοι σ’ ένα τόπο που -αλλοίμονο- αγαπήσαμε και ενστερνιστήκαμε το κάθε του αχ, το κάθε του θέλω, το κάθε του όχι…
Τέσσερα χρόνια ανοίγουμε το παράθυρό μας, ατενίζουμε τον ορίζοντα και λέμε: «πόσο όμορφα είναι να ζεις σε αυτόν τον τόπο»!
Μ’ ένα καθημερινό χαμόγελο προς όλους, με μια ανοιχτή αγκαλιά και με πολύ διάθεση, αγαπήσαμε και σεβαστήκαμε το κάθε σοκάκι και την κάθε πέτρα αυτού του χωριού.
Ξεκινήσαμε δειλά-δειλά να προσπαθούμε να βάλουμε κι εμείς ένα λιθαράκι στην προσπάθεια καλυτέρευσης του τόπου. Εδώ μένουμε, εδώ είναι η νέα μας πατρίδα.
Σπίτια ακατοίκητα γεμάτα σκουπίδια χάσκουν, περιμένοντας ένα ανθρώπινο χέρι να τα ξαλαφρώσει. Ας είναι το δικό μας. Καμία σημασία δεν έχει. Και ξεκινάμε….
Κάθε μέρα, κάθε βήμα, κάθε σκαλί….
Ας μαζέψουμε σκουπίδια, ας σκουπίσουμε τα σοκάκια, ας βάλουμε λουλούδια να μοσχοβολήσει ο τόπος, ας δώσουμε στο χωριό ένα λόγο να στέκει περήφανο…
Και το κάνουμε… Και χαιρόμαστε… Και προσπαθούμε να παρασύρουμε και άλλους σ’ αυτή τη γιορτή -κατά εμάς- καθαριότητας, και σ’ αυτή την πρόκληση να αλαφρώσουμε το χωριό από τα σκουπίδια του… Ξένοι εμείς πώς να τους πείσουμε;;;
Συνεχίζουμε όμως… Με φόβο ψυχής μην προσβάλλουμε...
Ας ενωθούμε -ζητάμε-… Ας ενώσουμε τις δυνάμεις μας και θα τα καταφέρουμε… Τα αποτελέσματα θα σας δικαιώσουν… Ας δώσουμε στα παιδιά σας την ευκαιρία να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι, να σκέφτονται κοινωνικά, να ανοίξουν νέους ορίζοντες, να ΜΑΘΟΥΝ….
Κάποιος αφοδεύει στα σκαλοπάτια σου…
Κάποιος σκάβει στα σοκάκια για να διορθώσει μια βλάβη, γεμίζει παντού λακκούβες, τις σκεπάζει πρόχειρα ξηλώνοντας μια σκουριασμένη πόρτα από ένα κτίσμα παρατημένο, γεμάτο σκουπίδια.
Κάποιος πίνει τον καφέ του και μετά την απόλαυσή του, το πετάει, εντελώς φυσικά, εκεί που περπατάει.
Κάποιος σε διαβάλλει γιατί… έτσι!
Κάποιος τσιμεντάρει ένα χωματόδρομο και, επειδή είναι σταθμευμένο ένα αυτοκίνητο, φροντίζει να το τσιμεντάρει γύρω-γύρω από αυτό…
Κάποιος πετάει το σκουριασμένο του πλυντήριο, την χαλασμένη του τηλεόραση, το ξεχαρβαλωμένο του ψυγείο μέσα σε ένα καταπράσινο δάσος.
Κάποιος έχει δεμένο το σκυλί του με μια αλυσίδα 50 εκατοστών… Του βάζει τροφή και νερό, αλλά σε… απόσταση ενός μέτρου..
Κάποιος παρατάει το χαλασμένο, χωρίς πινακίδες αυτοκίνητό του, σε θέση στάθμευσης που είναι απαραίτητη για κάποιον κάτοικο με αυτοκίνητο εν ενεργεία.
Κάποιοι μαλώνουν για ένα τετραγωνικό μέτρο και δεν ενδιαφέρονται να ενώσουν τις δυνατότητές τους και να χαρίσουν στον εαυτό τους (πρωτίστως) και στους συγχωριανούς τους μια ατμόσφαιρα χαράς.
Κάποιος δεν έχει νοιαστεί καν για τον τόπο που κλήθηκε να είναι υπεύθυνος. Κλειστά μουσεία, παρατημένα, δρόμοι επικίνδυνοι χωρίς άσπρες γραμμές, ταμπέλες πεσμένες καιρό κάτω, ξεχειλισμένοι κάδοι, σακούλες στολισμένες δεξιά και αριστερά πάνω στα κλαδιά των δέντρων….
Κάποιος που θα έπρεπε να πάρει (όχι περιττά βάρη) μόνο μια κόλα χαρτί κι ένα στυλό, να τριγυρίσει στον τόπο του να σημειώσει αυτά που θα του πούνε οι συντοπίτες του…. Σε κάθε στενό και σε κάθε σοκάκι… να αντικρύσει με τα μάτια του τα καλά και τα κακά. Να αναζητήσει εθελοντές δίνοντας κίνητρα, ερεθίσματα να συνεργαστούν μαζί του για αυτόν που λένε τόπο τους. Η Ισχύς εν τη ενώσει! Τόσο απλά...
Πίκρα… Απογοήτευση… Αναρωτιέσαι γιατί;;;
Κάτι έκανες λάθος… Πρέπει να το βρεις να το διορθώσεις…
Αν δεν το βρεις, αν δεν το διορθώσεις, πρέπει να φύγεις…
Να χαιρετήσεις αυτόν τον τόπο, να γυρίσεις την πλάτη και να μην κοιτάξεις πίσω σου μη μείνεις στήλη άλατος.
Πώς να καταπιείς τον κόμπο; Πώς να παρηγορήσεις την ορμή σου, τη διάθεσή σου, τα άδεια σου χέρια;
Άδεια από αγκαλιές που δεν γίνανε, άδεια που δεν σμίξανε με άλλα για να ενωθούνε σε μια γροθιά και να αναστήσουν ένα, κάποτε, όμορφο χωριό…
Ένα χωριό που κραυγάζει να το σώσετε και κανένας δεν ακούει τις φωνές του…
