«Έφυγες» σιωπηλά κι αθόρυβα, με αξιοπρέπεια μέσα στη μοναξιά σου. Κανένας δεν βρέθηκε δίπλα σου, να σου κρατήσει το χέρι, να σου κλείσει τα μάτια, να σου χαϊδέψει τα μαλλιά.
Ζηλεύω τον τρόπο που ξεψύχησες. Δυο μέρες πριν, ακριβώς δυο μέρες, ήπιαμε καφέ στον πλάτανο και καλαμπουρίζαμε. Τίποτε δεν προϊδέασε πως, ήταν η τελευταία φορά που βρισκόμασταν μαζί. Πως την μεθεπομένη θα σε βρίσκαμε στο σπίτι μας νεκρό.
Ο φίλος μας, ο αδερφός μας, ο δικός μας άνθρωπος, ο Ιβάν, ανησύχησε που δεν απαντούσες στα τηλεφωνήματά του κι ήρθε στο σπίτι μας και σε βρήκε πεθαμένο. Εσύ, ο πολυταξιδεμένος ναυτικός, που έφευγες για μακρινά ταξίδια, μα πάντοτε περιμέναμε τον γυρισμό σου, έφυγες τώρα για το ταξίδι που δεν έχει γυρισμό.
Αγαπημένε μου αδερφέ, θα σε θυμόμαστε πάντα. Εγώ θα σε θυμούμαι μ’ αγάπη πολλή…
