Το συγκινητικό «αντίο» στον πατέρα Στυλιανό Γεωργιαννάκη από την μοναχοθυγατέρα του Μαρία-Ζωή…
«Μπαμπά μας, πάτερ μας, πατέρα μας, Στέλιο μας, κύριε παπά...
Ξανά εδώ στο ναό του Κυρίου. Στο σπίτι σου. Στο υπέρλαμπρο κόσμημα του Κυρίου μας μετά από 112 μέρες. Ήταν Παρασκευή 27 Μαρτίου που για τελευταία φορά σε αξίωσε ο Θεός να ψάλλεις τον Ακάθιστο Ύμνο. Μετά πέρασες πόσα μαρτύρια. Αυτοί που σου φώναζαν «Ωσαννά» και «Ευλογημένος ο ερχόμενος» σε πρόδωσαν, σε χλεύασαν και σε οδήγησαν στο σταυρό. Σε ευχαριστώ που μου χάρισες Ζωή. Παιδιά και εγγόνια σε ευχαριστούμε για πάντα. Είσαι ο άνθρωπός μας.
Όταν η μαμά με συνέλαβε ήσασταν λίγο μεγάλοι ηλικιακά. Το ανακοίνωσες εδώ, στην ωραία πύλη, με κήρυγμα κατά των αμβλώσεων. Έλαμπες από χαρά. Όμως, οι γιατροί δεν ήταν βέβαιοι και θεωρούσαν το ρίσκο τεράστιο. Ωστόσο, εσείς πήρατε τη πνευματική οδηγία και ευχή του Μακαριστού Μητροπολίτου Πέτρας Νεκταρίου που τώρα είμαι βέβαιη πως περπατάτε μαζί στη γειτονιά των αγγέλων. Κι έτσι, με κρατήσατε, μου δωρίσατε ζωή.
Παρά τις προκλήσεις εσείς με βαπτίσατε και με ονομάσατε Μαρία-Ζωή. Κι εσύ πάντα έλεγες «αυτό το παιδί μου δίνει Ζωή». Σύζυγος, παιδιά, εγγόνια φίλοι, συνάδελφοι, γνωστοί και άγνωστοι, είμαστε σίγουροι ότι όταν χτυπούν οι καμπάνες των εκκλησιών εσύ θα τρέχεις ως ένας άλλος παπά Τζιρίτης να λειτουργείς των Αχράντων Μυστηρίων. Θα τρέχεις όπου υπάρχει πόνος για να τον απαλύνεις. Όπου χαρά να την πολλαπλασιάσεις, όπου μοναξιά να την αλλάξεις. Όπου άδικο να το αποκαταστήσεις, όπου απελπισία εσύ θα ακούς και αμέσως θα είσαι εκεί, να την λυτρώσεις και να καθοδηγήσεις στο σωστό πνευματικό δρόμο κι όπου υπάρχει ανάγκη, θα είσαι εκεί, για να προσφέρεις. Απόψε θα φτιάξεις και θα σημαιοστολίσεις του Αγ. Παντελεήμονος ώστε να είναι όλα όπως τα θέλεις, τη Δευτέρα στο πανηγύρι.
Είμαστε όλοι σίγουροι πως βρίσκεσαι ήδη στο περιβόλι της Παναγίας και βαδίζεις στις μονές του Αγίου Όρους και στην Αθωνιάδα, στη Σχολή που φοίτησες και αγαπάς. Στο νοσοκομείο ψάλαμε μαζί το Άξιον Εστί και λέγαμε «Τη μονή Ιβήρων αγνή Θεογεννήτωρ διό υμνολογούμεν τα σα θαυμάσια. Χαίρε των αγγέλων η χαρμονή και Μονής Ιβήρων πορταΐτισσα αρωγή και παντός του κόσμου εξαίρετος προστάτης και λέγαμε και κηδεμών και σκέπη Θεογεννήτρια».
Τώρα εσύ είσαι στην αγκαλιά της, περπατάς στη Μονή Ιβήρων. Συνεχίζεις να ψάλλεις και να δοξολογείς τον Θεό με τη γαλήνια και βροντερή φωνή σου και πάντα στο σωστό ήχο.
Νοιώθω πως ποτέ δε θα αισθανθώ την υψίστη γλύκα που νοιώθει ο Άγιος Παΐσιος αφού είστε μαζί χρόνια μετά τη 1η σας γνωριμία. Αναρωτιέμαι και πόσο μα πόσο πολύ γλυκάθηκε όλο σου το είναι εκεί.
Είσαι εδώ μπαμπά, για πάντα εδώ ανάσα μου, μαζί μας για πάντα, όρθιος και στο λειτούργημά σου επ’ αόριστον. Άγιος επί γης που ταξίδεψε κοντά σε όσους αφιέρωσε την επί γης ζωή του. Χρόνια αγγελικά ομάδα μου, νικητή μας, Στελάκο μας, παπά μας, μπαμπά μας.
Προσδοκώ Ανάσταση νεκρών και ζωή του μέλλοντος αιώνος. Αμήν».
