Βρισκόμαστε στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, τότε που παίρνανε τα όνειρα εκδίκηση. Τα όνειρα που θόλωσε η εφτάχρονη τυραννία των συνταγματαρχών. Η Βιάννος, που δεν φιμώθηκε ποτέ, τραγουδεί πια ελεύθερα τους καημούς της φτωχολογιάς, τα τραγούδια της ψυχής, τα τραγούδια του αγωνιζόμενου ανθρώπου…
Μάταια προσπαθούσαν οι χουντικοί να μας μάθουν τους άθλιους εμβατηριακούς τους ύμνους… με τα «πιστεύω» ενός άθλιου δικτάτορα, του φαιδρού Παπαδόπουλου και της φατρίας του. Η παρέα στήνονταν στο πι και φι… Άλλοτε με τον Μιχάλη τον Πλαντζουνά στο μπουζούκι και το μαντολίνο, τον Νικολή του Καλαϊτζή στο ακορντεόν… κι άλλες φορές πάλι με το Γιώργη τον Πετρή. Είναι αυτός που φαίνεται στην παρατιθέμενη φωτογραφία, έμπλεος πάθους, να ζωγραφίζει με τα πλήκτρα της «τραμπούσκας»!
Δίπλα του, εκκολαπτόμενος γλεντζές, ο Γιώργος Στρατάκης και δίπλα στο Γιώργο, ο Μανώλης Δημόπουλος. Δεξιά του, ο γιατρός Σπύρος Μιχαήλ, αν και μη Βιαννίτης, ενσωματώθηκε στη γλεντζέδικη παρέα. Άπαντες άδοντες! Ωστόσο, η φωτογραφία έχει μια αξιοσημείωτη λεπτομέρεια που χρήζει ιδιαίτερης αναφοράς: Στο μπακγκράουντ, ένας αγαπημένος, βιαστικός κι εκείνος στο μισεμό του, ο Κωστής Τριγωνάκης, μ’ ένα ονειρικό μειδίαμα ευδαιμονίας…
Θα το σημειώσω για μια ακόμη φορά: Ο καλύτερος δεσμώτης της στιγμής είναι το φωτογραφικό κλικ…
